Atos 27
ULufingo uLupwa kʉ ndongo ɨya Shɨmalɨla (MGQ) vs NVT
1 Pe bhakhafumwa ʉwaamʉlo kʉtɨ tʉshʉʉle ni meeli kʉbhala mʉ nsɨ ɨya mu Itaaliya. Bhakhamʉbhɨɨkha ʉPaʉlo na bhakʉngwa abhanjɨ kwa mʉpɨtɨ ʉmo ʉwa bhasikaali, ɨtaawa lyakwe bhakhatɨnjɨ uYuliyo, ʉwa shɨpʉga sha bhasikaali bha mwene ʉmʉpɨtɨ uAgusito.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Pe tʉkhapanda mu meeli yimo ye yáfumile mu Adalamitiyo ye yɨkhashʉʉlaga kʉbhala mu vivulugo vimo ɨvwa mʉ nsɨ ɨya mu Asiya. We tʉkʉsogola panaapo, twámɨle peeka nu Alisitaaliko, ʉwa mʉ nhaaya ɨya mu Tesalonike mʉ nsɨ ɨya mu Makedoniya. Kʉshʉʉla kwa Paʉlo akha kʉwʉmalɨlɨshɨlo|alt="Paul's journey to Rome" src="Malila HG-K-Paul-Rome BW.tif" size="span" loc="27:2" copy="HG" ref="27:1-28:16"
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 We kwasha, tukhafikha pa shivulugo ɨsha mʉ nhaaya ɨya mu Sidooni. Panaapo uYuliyo akhamʉbhombela akhinza ʉPaʉlo, akhamwɨtɨshɨzya kʉtɨ abhale alolane na bhamanyani bhaakwe, ɨnga bhamwavwe vwe ábhuliliilwe.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 We tʉkʉsogola, impepu yikhavugulaga na kutudinda kʉ makha. Pe tʉkhashɨla kuwutukulo kʉ nsɨ ɨya mu Kipulo ye yáamɨle pakaasi pa sʉmbɨ, kwe kʉtáamɨle ni mpepu inyinji.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Tukhafumiila ʉsʉmbɨ wʉnʉʉyo kʉshɨlɨla kʉmbalɨ ɨyɨ nsɨ ɨya mu Kilikiya nɨ ya Pamfiliya, tukhafikha mʉ nhaaya ɨya mu Mila mʉ nsɨ ɨya Likiya.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Panaapo, ʉmʉpɨtɨ ʉwa bhasikaali ʉla akhayaaga papaala imeeli ye yáfumile mʉ nhaaya ɨya mu Alekizandeeliya ye yɨkhabhalaga kʉ nsɨ ɨya ku Itaaliya, tʉkhapanda twenti mu meeli yɨnɨɨyo.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Tʉkhamala insiku inyinji mu meeli yiila she tʉkʉshʉʉla khashe khashe, tʉkhapalamɨla mʉ nhaaya ɨya mu Nido kʉ mayɨmba. Panaapo impepu inyinji yikhatudinda kʉshɨla pe pákhondeeye kʉtɨ tʉngashɨla, tʉkhashʉʉla, tʉkhashɨla kuwutukulo mʉ nsɨ ɨya mu Kileete ye yáamɨle pakaasi pa sʉmbɨ, tʉkhashɨla papɨɨpɨ nɨ nsɨ inyuumu ye bhakhatɨnjɨ iSalimone.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Tʉkhabhala tʉkhashɨla mʉmbalɨ kʉ mayɨmba, tukhafikha pe bhakʉtɨ, “IShivulugo iShinza,” papɨɨpɨ nɨ nhaaya ɨya mʉ Laseeya.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Twáshuulile ku nsiku inyinji, ishikulukulu ɨsha kuyiima kulya shɨkhabha shaashɨla. Pe yɨkhalolekha kʉtɨ ɨnga tʉkʉjendeelela kʉshʉʉla, tʉngafwa. ɄPaʉlo akhabhasokha abhamwabho akhatɨ,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “Bhamwɨtʉ, naalola kʉtɨ kʉshʉʉla kwɨtʉ uku kʉtɨbhe kwa mayɨmba na kʉteezya ivintu ivwinji. Kʉnongwa ye imeeli ɨnɨ peeka na mazigo gaakwe ganaaga, vwonti vitisilile mwa sʉmbɨ. Khabhɨlɨ na mukaasi yɨɨtʉ, bhalɨɨpo bhe bhangafwa.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Ɨleelo ʉmʉpɨtɨ wa bhasikaali ʉla akhalɨshoolanya isundo lya Paʉlo, akhagatinikha amazwi ga we akhajenzyaga imeeli, na ga mwanensho uwi meeli yiila.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Ishivulugo shɨnɨɨsho shɨtáamɨle shinza kwɨkhala mʉ khabhalɨlo akhi mpepu. Pe abhantʉ abhinji mu meeli yiila bhakhɨtɨnhana kʉtɨ bheepe paala, bhenyeelezye she bhangafikha ku shivulugo ishinji ɨsha mu Kileete, she bhakhatɨnjɨ iFoinike. Panaapo pe twámɨle tʉngɨɨkhala mʉ khabhalɨlo khanaakho akhi mpepu. Ishivulugo shɨnɨɨsho ɨsha Foinike shényiizye kʉwʉswelo.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Pɨlongolela, impepu intengaanu yɨkhanda kuvugula kufuma ɨmbalɨ ɨya kʉntende. Abhabhomba mbombo abhi meeli yiila bhakhakwina kʉtɨ bhalyaga ɨdala ɨlya kʉjendeelela kʉshʉʉla, anza she bhakhanzaga. Pe bhakhazʉvwa akhantʉ akhamwamu akha kwɨmɨlɨshɨzya imeeli, bhakhasogola paala, bhakhabhala bhakhashɨla kʉmbalɨ ku Kileete.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Akhabhalɨlo khashe we twasogola paala, kukhafumila impepu inyinji nhaani kufuma ku Kileete, ye bhakhatɨnjɨ iLakilo.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Impepu yɨnɨɨyo ɨmpɨtɨ yɨkhakhoma mʉ lʉbhazʉ mu meeli. She poope tʉkhayɨmbaga nayo, yɨkhatʉtola, tʉkhayɨlekha yɨtʉtwale pakaasi pa sʉmbɨ.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Tʉkhashɨla kʉmbalɨntende kʉ nsɨ inyinsi ye yáamɨle pakaasi pa sʉmbɨ ye bhakhatɨnjɨ iKauda, yikhatudinda khashe ni mpepu inyinji yiila ye yikuvugula. Tʉkhashɨzʉvwa na kushipinyiila kʉ mayɨmba nhaani ɨshɨtʉʉlɨ ɨsha kʉbhatʉʉla abhantʉ she sháamɨle mu minzi.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 We twashɨkwesela mu meeli, abhabhomba mbombo bhakhapinyiila imeeli nu lukusa, kʉtɨ yɨtakhapwoteshe. Kʉnongwa ye bhógopile kʉtɨ kʉlɨ akhabhalɨlo khe bhangafwama mʉ mʉselesenga ʉwa mwa sʉmbɨ ʉwa kʉ nsɨ ɨya mu Libiya. Pe bhakhiisya akhantʉ akhamwamu akha kwavwa kʉtɨ imeeli yolobhele, bhakhayɨlekha yɨjendaje ni mpepu.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Amabhilingwa gakhayibunshilanyaaga imeeli yɨɨtʉ. We kwasha, bhakhanda kʉsʉmba amazigo mwa sʉmbɨ.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Isiku ɨlya wʉtatʉ we kwasha, bhakheefwa ɨvɨbhombelo ɨvwamwabho ɨvwa kʉjenzezya imeeli, bhakhavɨsʉmba mwa sʉmbɨ nɨ nyoobhe zyabho bhɨɨbho.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Zɨkhashɨla insiku inyinji, ɨzʉbha nɨ nzota zɨtakʉlolekha, ni mpepu yɨkhajendelelaga kuvugula nhaani, pe tʉkhakhatampa nhaani tʉtakhabha nʉ lʉsʉʉbhɨlo ʉlwa kʉpona.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Abhasakhaala bhaala, we bhaamala insiku inyinji bhatakulya naakhamu, ʉPaʉlo akhɨmɨɨlɨla pakaasi yaabho, akhabhabhʉʉzya akhatɨ, “Mʉbhasakhaala ɨmwe, akhabhalɨlo khaala khe naabhasoshile ku Kileete kuula kʉtɨ tʉtakhasogole paala, mwaakhondeeye kʉntejeelezya. Ɨnga mʉntejelezyaje, ivintu vwinyu vɨtaamɨle vɨnanjɨshe anza shiniishi.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Poope shɨnɨɨsho, ishi ɨnkʉbhalamba kʉtɨ mʉyɨgomwe ʉmwoyo. Kʉnongwa ye atalɨɨpo weeka wiinyu we atifwe, lyoli imeeli yɨnɨɨnɨ nyeene ye yitiswibhe.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Ɨne ne muntu wa Mʉlʉngʉ, khabhɨlɨ ne mubhombi waakwe. Ʉmʉsanyʉʉnʉ shawusiku ʉkhabhɨzya waakwe weeka andolesheeye,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 ambuziizye atɨlɨ, ‘Paʉlo, ʉtogopaje! Yɨkʉtɨ ʉtɨyɨmɨɨlɨle pɨlongolela pa Kaisaali. Khabhɨlɨ ʉmanye akhinza kʉtɨ bhonti ɨbha bhe mʉkʉshʉʉla peeka, ʉMʉlʉngʉ atɨbhatʉʉle ku wiila waakwe na kʉnongwa yaakho.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Ishi, mʉbhasakhaala ɨmwe mʉyɨgomwe ʉmwoyo, kʉnongwa ye ʉMʉlʉngʉ ambuziizye zɨnɨɨzyo, ɨnkwɨtɨkha kʉtɨ zɨtɨbhombeshe anza she ambuziizye.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Tʉtɨsʉmbwe mʉ khakhaaya khamu khe khalɨ pakaasi pa sʉmbɨ.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Tʉkhamala insiku ishumi na zini she tukubunshilwa ni mpepu inyinji yɨnɨɨyo ye yikhavugulaga uku nʉʉkwo mwa sʉmbɨ ʉwa Adiliya. We kwabha shawusiku pakaasi, isiku lɨnɨɨlyo ilyi shumi na zini, abhabhomba mbombo abha mu meeli bhakhayɨmvwa kʉtɨ pamu bhapalamɨla mʉmbalɨ mʉ nsɨ yimo.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Pe bhakhiisya ishipimilo mu minzi, bhakhaaga kufikha paasɨ kʉlɨ ɨmete amashumi gatatʉ nɨ zyamwabho saba. We bhasejela pɨlongolela khashe, bhakhiisya winza ishipimilo shiila mu minzi, bhakhaaga kufikha paasɨ kʉlɨ ɨmete amashumi gabhɨlɨ nɨ zyamwabho saba.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Bhakhoogopa kʉtɨ imeeli itikundile mu miwe ɨmɨpɨtɨ, bhakhasʉmba ɨvwa kwɨmɨlɨshɨzya vini mu minzi vwe vwámɨle kʉlʉsalo ku meeli. Bhakhapuutaga kʉtɨ kushe nalʉbhɨlo.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Abhabhomba mbombo abhi meeli bhakhanzaga kubhelengukha mu meeli. Pe bhakhiisya ɨshɨtʉʉlɨ ɨsha kʉbhatʉʉla abhantʉ mu minzi, bhakhayɨbhɨɨkha ngatɨ bhakwanza kʉsʉmba ɨvwa kwɨmɨlɨshɨzya imeeli kʉmbalɨ ɨya kwɨlongolela iyi meeli.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Ɨleelo ʉPaʉlo akhamʉbhʉʉzya ʉmʉpɨtɨ wa bhasikaali peeka na bhasikaali bhaakwe, akhatɨ, “Abhabhomba mbombo ɨbha, ɨnga bhatakʉsyala peeka nɨɨtwe mu meeli ɨnɨ, ɨmwe te mʉpone.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Pe abhasikaali bhaala bhakhadumula inkusa zye zyáshipinyiliiye ɨshɨtʉʉlɨ shiila, bhakhalekha ʉsʉmbɨ ashɨjenzyaje.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 We kwapalamɨla kusha, ʉPaʉlo akhabhasundiilila abhamwabho bhonti kʉtɨ bhalye ishaakulya, akhatɨ, “Ʉmʉsanyʉʉnʉ mwamala insiku ishumi na zini mʉlɨ mʉ lyoga, khabhɨlɨ mutaliiye naakhamu.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Ishi ɨnkʉbhalamba kʉtɨ mulye, ɨnga mʉjendeelele kʉbha mwe bhuumi. Atalɨɨpo ngaweeka we atifwe, awe kʉvwalala.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 We ʉPaʉlo aamala kʉlonga shɨnɨɨsho, akheega ikaati, akhasalifwa kwa Mʉlʉngʉ pɨlongolela pa bhantʉ bhonti bhaala, akhamensula, akhanda kulya.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Pe bhonti bhakhaayipa ʉmwoyo, bhoope bhakhalya.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Twenti twe twámɨle mu meeli yiila, twámɨle abhantʉ imia zɨbhɨlɨ na mashumi saba nʉ mʉtanda (276).
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Bhanaabho bhonti, we bhaalya na kwikuta, bhakhasʉmba ɨvɨyabho mwa sʉmbɨ, kʉtɨ bhayɨbhɨɨshe imeeli yɨbhe mpupuusu.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 We kwasha, abhabhomba mbombo abhi meeli bhakhayɨlola ɨnsɨ, ɨleelo bhatámanyile kʉtɨ nsɨ bhʉlɨ. Khabhɨlɨ bhakhalola pe aminzi aga sʉmbɨ ginjiiye mʉ nsɨ ye yáamɨle nʉ mʉselesenga. Bhakhasɨɨbha kʉtɨ ɨnga yɨkwɨtɨnhana, bhayɨleshe imeeli yinjile mʉmwo.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Pe bhakhadumula inkusa zye zyápinyile ɨvwa kwɨmɨlɨshɨzya imeeli, pe vikhaswibha mu minzi. Bhakhasatʉla ni nkusa zye zyápinyile ɨshɨnɨongo ɨsha kʉyɨlongozya, bhakhazʉvwa ɨsha kʉjenzezya ishinsi ɨsha kwɨlongolela, kʉtɨ impepu yiyibunshiilile imeeli pa nsɨ inyuumu.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Ɨleelo imeeli yiila we yasejela pɨlongolela khashe, ishipulo shaakwe ɨsha kwɨlongolela shikhinjila kʉ makha mʉ mʉselesenga we wáamɨle mu minzi, shikhalimbiila mʉmwo. Ishipulo shaakwe ɨsha kʉlʉsalo shɨkhakhomwaga na mabhilingwa, pe shɨkhanda kʉpwotekha. Imeeli yɨkʉpwotekha mwa sʉmbɨ|alt="The ship sinks in the ocean" src="cn02045C.tif" size="col" loc="27:41" ref="27:41"
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Pe abhasikaali bhakhasɨbhɨɨlɨla kʉtɨ bhabhagoje abhakʉngwa bhonti, ɨnga patakhabhe ngaweeka waabho we angabhelengukha kwɨ dala ɨlya kʉsabha.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Ɨleelo ʉmʉpɨtɨ waabho atakhanzaga kʉtɨ bhamʉgoje ʉPaʉlo, akhabhakhaana. Pe akhalajɨzya kʉtɨ bhonti bhe bhamanyile kʉsabha bhe bhalongolele kʉyɨsʉmba mu minzi, ɨnga bhafumiile kʉ nsɨ inyuumu.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Bhe bhatamanyile kʉsabha bheegaje ɨmbaabho, awe ɨvɨbeeza ivwi meeli, vwe bhasabhɨlaje. Shɨnɨɨsho she twenti tukhafumiila twe bhuumi.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.