Atos 27
ULufingo uLupwa kʉ ndongo ɨya Shɨmalɨla (MGQ) vs NAA
1 Pe bhakhafumwa ʉwaamʉlo kʉtɨ tʉshʉʉle ni meeli kʉbhala mʉ nsɨ ɨya mu Itaaliya. Bhakhamʉbhɨɨkha ʉPaʉlo na bhakʉngwa abhanjɨ kwa mʉpɨtɨ ʉmo ʉwa bhasikaali, ɨtaawa lyakwe bhakhatɨnjɨ uYuliyo, ʉwa shɨpʉga sha bhasikaali bha mwene ʉmʉpɨtɨ uAgusito.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Pe tʉkhapanda mu meeli yimo ye yáfumile mu Adalamitiyo ye yɨkhashʉʉlaga kʉbhala mu vivulugo vimo ɨvwa mʉ nsɨ ɨya mu Asiya. We tʉkʉsogola panaapo, twámɨle peeka nu Alisitaaliko, ʉwa mʉ nhaaya ɨya mu Tesalonike mʉ nsɨ ɨya mu Makedoniya. Kʉshʉʉla kwa Paʉlo akha kʉwʉmalɨlɨshɨlo|alt="Paul's journey to Rome" src="Malila HG-K-Paul-Rome BW.tif" size="span" loc="27:2" copy="HG" ref="27:1-28:16"
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 We kwasha, tukhafikha pa shivulugo ɨsha mʉ nhaaya ɨya mu Sidooni. Panaapo uYuliyo akhamʉbhombela akhinza ʉPaʉlo, akhamwɨtɨshɨzya kʉtɨ abhale alolane na bhamanyani bhaakwe, ɨnga bhamwavwe vwe ábhuliliilwe.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 We tʉkʉsogola, impepu yikhavugulaga na kutudinda kʉ makha. Pe tʉkhashɨla kuwutukulo kʉ nsɨ ɨya mu Kipulo ye yáamɨle pakaasi pa sʉmbɨ, kwe kʉtáamɨle ni mpepu inyinji.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Tukhafumiila ʉsʉmbɨ wʉnʉʉyo kʉshɨlɨla kʉmbalɨ ɨyɨ nsɨ ɨya mu Kilikiya nɨ ya Pamfiliya, tukhafikha mʉ nhaaya ɨya mu Mila mʉ nsɨ ɨya Likiya.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Panaapo, ʉmʉpɨtɨ ʉwa bhasikaali ʉla akhayaaga papaala imeeli ye yáfumile mʉ nhaaya ɨya mu Alekizandeeliya ye yɨkhabhalaga kʉ nsɨ ɨya ku Itaaliya, tʉkhapanda twenti mu meeli yɨnɨɨyo.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Tʉkhamala insiku inyinji mu meeli yiila she tʉkʉshʉʉla khashe khashe, tʉkhapalamɨla mʉ nhaaya ɨya mu Nido kʉ mayɨmba. Panaapo impepu inyinji yikhatudinda kʉshɨla pe pákhondeeye kʉtɨ tʉngashɨla, tʉkhashʉʉla, tʉkhashɨla kuwutukulo mʉ nsɨ ɨya mu Kileete ye yáamɨle pakaasi pa sʉmbɨ, tʉkhashɨla papɨɨpɨ nɨ nsɨ inyuumu ye bhakhatɨnjɨ iSalimone.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Tʉkhabhala tʉkhashɨla mʉmbalɨ kʉ mayɨmba, tukhafikha pe bhakʉtɨ, “IShivulugo iShinza,” papɨɨpɨ nɨ nhaaya ɨya mʉ Laseeya.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Twáshuulile ku nsiku inyinji, ishikulukulu ɨsha kuyiima kulya shɨkhabha shaashɨla. Pe yɨkhalolekha kʉtɨ ɨnga tʉkʉjendeelela kʉshʉʉla, tʉngafwa. ɄPaʉlo akhabhasokha abhamwabho akhatɨ,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 “Bhamwɨtʉ, naalola kʉtɨ kʉshʉʉla kwɨtʉ uku kʉtɨbhe kwa mayɨmba na kʉteezya ivintu ivwinji. Kʉnongwa ye imeeli ɨnɨ peeka na mazigo gaakwe ganaaga, vwonti vitisilile mwa sʉmbɨ. Khabhɨlɨ na mukaasi yɨɨtʉ, bhalɨɨpo bhe bhangafwa.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Ɨleelo ʉmʉpɨtɨ wa bhasikaali ʉla akhalɨshoolanya isundo lya Paʉlo, akhagatinikha amazwi ga we akhajenzyaga imeeli, na ga mwanensho uwi meeli yiila.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Ishivulugo shɨnɨɨsho shɨtáamɨle shinza kwɨkhala mʉ khabhalɨlo akhi mpepu. Pe abhantʉ abhinji mu meeli yiila bhakhɨtɨnhana kʉtɨ bheepe paala, bhenyeelezye she bhangafikha ku shivulugo ishinji ɨsha mu Kileete, she bhakhatɨnjɨ iFoinike. Panaapo pe twámɨle tʉngɨɨkhala mʉ khabhalɨlo khanaakho akhi mpepu. Ishivulugo shɨnɨɨsho ɨsha Foinike shényiizye kʉwʉswelo.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Pɨlongolela, impepu intengaanu yɨkhanda kuvugula kufuma ɨmbalɨ ɨya kʉntende. Abhabhomba mbombo abhi meeli yiila bhakhakwina kʉtɨ bhalyaga ɨdala ɨlya kʉjendeelela kʉshʉʉla, anza she bhakhanzaga. Pe bhakhazʉvwa akhantʉ akhamwamu akha kwɨmɨlɨshɨzya imeeli, bhakhasogola paala, bhakhabhala bhakhashɨla kʉmbalɨ ku Kileete.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Akhabhalɨlo khashe we twasogola paala, kukhafumila impepu inyinji nhaani kufuma ku Kileete, ye bhakhatɨnjɨ iLakilo.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Impepu yɨnɨɨyo ɨmpɨtɨ yɨkhakhoma mʉ lʉbhazʉ mu meeli. She poope tʉkhayɨmbaga nayo, yɨkhatʉtola, tʉkhayɨlekha yɨtʉtwale pakaasi pa sʉmbɨ.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Tʉkhashɨla kʉmbalɨntende kʉ nsɨ inyinsi ye yáamɨle pakaasi pa sʉmbɨ ye bhakhatɨnjɨ iKauda, yikhatudinda khashe ni mpepu inyinji yiila ye yikuvugula. Tʉkhashɨzʉvwa na kushipinyiila kʉ mayɨmba nhaani ɨshɨtʉʉlɨ ɨsha kʉbhatʉʉla abhantʉ she sháamɨle mu minzi.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 We twashɨkwesela mu meeli, abhabhomba mbombo bhakhapinyiila imeeli nu lukusa, kʉtɨ yɨtakhapwoteshe. Kʉnongwa ye bhógopile kʉtɨ kʉlɨ akhabhalɨlo khe bhangafwama mʉ mʉselesenga ʉwa mwa sʉmbɨ ʉwa kʉ nsɨ ɨya mu Libiya. Pe bhakhiisya akhantʉ akhamwamu akha kwavwa kʉtɨ imeeli yolobhele, bhakhayɨlekha yɨjendaje ni mpepu.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Amabhilingwa gakhayibunshilanyaaga imeeli yɨɨtʉ. We kwasha, bhakhanda kʉsʉmba amazigo mwa sʉmbɨ.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Isiku ɨlya wʉtatʉ we kwasha, bhakheefwa ɨvɨbhombelo ɨvwamwabho ɨvwa kʉjenzezya imeeli, bhakhavɨsʉmba mwa sʉmbɨ nɨ nyoobhe zyabho bhɨɨbho.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Zɨkhashɨla insiku inyinji, ɨzʉbha nɨ nzota zɨtakʉlolekha, ni mpepu yɨkhajendelelaga kuvugula nhaani, pe tʉkhakhatampa nhaani tʉtakhabha nʉ lʉsʉʉbhɨlo ʉlwa kʉpona.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Abhasakhaala bhaala, we bhaamala insiku inyinji bhatakulya naakhamu, ʉPaʉlo akhɨmɨɨlɨla pakaasi yaabho, akhabhabhʉʉzya akhatɨ, “Mʉbhasakhaala ɨmwe, akhabhalɨlo khaala khe naabhasoshile ku Kileete kuula kʉtɨ tʉtakhasogole paala, mwaakhondeeye kʉntejeelezya. Ɨnga mʉntejelezyaje, ivintu vwinyu vɨtaamɨle vɨnanjɨshe anza shiniishi.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Poope shɨnɨɨsho, ishi ɨnkʉbhalamba kʉtɨ mʉyɨgomwe ʉmwoyo. Kʉnongwa ye atalɨɨpo weeka wiinyu we atifwe, lyoli imeeli yɨnɨɨnɨ nyeene ye yitiswibhe.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Ɨne ne muntu wa Mʉlʉngʉ, khabhɨlɨ ne mubhombi waakwe. Ʉmʉsanyʉʉnʉ shawusiku ʉkhabhɨzya waakwe weeka andolesheeye,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ambuziizye atɨlɨ, ‘Paʉlo, ʉtogopaje! Yɨkʉtɨ ʉtɨyɨmɨɨlɨle pɨlongolela pa Kaisaali. Khabhɨlɨ ʉmanye akhinza kʉtɨ bhonti ɨbha bhe mʉkʉshʉʉla peeka, ʉMʉlʉngʉ atɨbhatʉʉle ku wiila waakwe na kʉnongwa yaakho.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Ishi, mʉbhasakhaala ɨmwe mʉyɨgomwe ʉmwoyo, kʉnongwa ye ʉMʉlʉngʉ ambuziizye zɨnɨɨzyo, ɨnkwɨtɨkha kʉtɨ zɨtɨbhombeshe anza she ambuziizye.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Tʉtɨsʉmbwe mʉ khakhaaya khamu khe khalɨ pakaasi pa sʉmbɨ.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Tʉkhamala insiku ishumi na zini she tukubunshilwa ni mpepu inyinji yɨnɨɨyo ye yikhavugulaga uku nʉʉkwo mwa sʉmbɨ ʉwa Adiliya. We kwabha shawusiku pakaasi, isiku lɨnɨɨlyo ilyi shumi na zini, abhabhomba mbombo abha mu meeli bhakhayɨmvwa kʉtɨ pamu bhapalamɨla mʉmbalɨ mʉ nsɨ yimo.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Pe bhakhiisya ishipimilo mu minzi, bhakhaaga kufikha paasɨ kʉlɨ ɨmete amashumi gatatʉ nɨ zyamwabho saba. We bhasejela pɨlongolela khashe, bhakhiisya winza ishipimilo shiila mu minzi, bhakhaaga kufikha paasɨ kʉlɨ ɨmete amashumi gabhɨlɨ nɨ zyamwabho saba.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Bhakhoogopa kʉtɨ imeeli itikundile mu miwe ɨmɨpɨtɨ, bhakhasʉmba ɨvwa kwɨmɨlɨshɨzya vini mu minzi vwe vwámɨle kʉlʉsalo ku meeli. Bhakhapuutaga kʉtɨ kushe nalʉbhɨlo.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Abhabhomba mbombo abhi meeli bhakhanzaga kubhelengukha mu meeli. Pe bhakhiisya ɨshɨtʉʉlɨ ɨsha kʉbhatʉʉla abhantʉ mu minzi, bhakhayɨbhɨɨkha ngatɨ bhakwanza kʉsʉmba ɨvwa kwɨmɨlɨshɨzya imeeli kʉmbalɨ ɨya kwɨlongolela iyi meeli.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Ɨleelo ʉPaʉlo akhamʉbhʉʉzya ʉmʉpɨtɨ wa bhasikaali peeka na bhasikaali bhaakwe, akhatɨ, “Abhabhomba mbombo ɨbha, ɨnga bhatakʉsyala peeka nɨɨtwe mu meeli ɨnɨ, ɨmwe te mʉpone.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Pe abhasikaali bhaala bhakhadumula inkusa zye zyáshipinyiliiye ɨshɨtʉʉlɨ shiila, bhakhalekha ʉsʉmbɨ ashɨjenzyaje.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 We kwapalamɨla kusha, ʉPaʉlo akhabhasundiilila abhamwabho bhonti kʉtɨ bhalye ishaakulya, akhatɨ, “Ʉmʉsanyʉʉnʉ mwamala insiku ishumi na zini mʉlɨ mʉ lyoga, khabhɨlɨ mutaliiye naakhamu.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Ishi ɨnkʉbhalamba kʉtɨ mulye, ɨnga mʉjendeelele kʉbha mwe bhuumi. Atalɨɨpo ngaweeka we atifwe, awe kʉvwalala.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 We ʉPaʉlo aamala kʉlonga shɨnɨɨsho, akheega ikaati, akhasalifwa kwa Mʉlʉngʉ pɨlongolela pa bhantʉ bhonti bhaala, akhamensula, akhanda kulya.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Pe bhonti bhakhaayipa ʉmwoyo, bhoope bhakhalya.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Twenti twe twámɨle mu meeli yiila, twámɨle abhantʉ imia zɨbhɨlɨ na mashumi saba nʉ mʉtanda (276).
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Bhanaabho bhonti, we bhaalya na kwikuta, bhakhasʉmba ɨvɨyabho mwa sʉmbɨ, kʉtɨ bhayɨbhɨɨshe imeeli yɨbhe mpupuusu.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 We kwasha, abhabhomba mbombo abhi meeli bhakhayɨlola ɨnsɨ, ɨleelo bhatámanyile kʉtɨ nsɨ bhʉlɨ. Khabhɨlɨ bhakhalola pe aminzi aga sʉmbɨ ginjiiye mʉ nsɨ ye yáamɨle nʉ mʉselesenga. Bhakhasɨɨbha kʉtɨ ɨnga yɨkwɨtɨnhana, bhayɨleshe imeeli yinjile mʉmwo.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Pe bhakhadumula inkusa zye zyápinyile ɨvwa kwɨmɨlɨshɨzya imeeli, pe vikhaswibha mu minzi. Bhakhasatʉla ni nkusa zye zyápinyile ɨshɨnɨongo ɨsha kʉyɨlongozya, bhakhazʉvwa ɨsha kʉjenzezya ishinsi ɨsha kwɨlongolela, kʉtɨ impepu yiyibunshiilile imeeli pa nsɨ inyuumu.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ɨleelo imeeli yiila we yasejela pɨlongolela khashe, ishipulo shaakwe ɨsha kwɨlongolela shikhinjila kʉ makha mʉ mʉselesenga we wáamɨle mu minzi, shikhalimbiila mʉmwo. Ishipulo shaakwe ɨsha kʉlʉsalo shɨkhakhomwaga na mabhilingwa, pe shɨkhanda kʉpwotekha. Imeeli yɨkʉpwotekha mwa sʉmbɨ|alt="The ship sinks in the ocean" src="cn02045C.tif" size="col" loc="27:41" ref="27:41"
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Pe abhasikaali bhakhasɨbhɨɨlɨla kʉtɨ bhabhagoje abhakʉngwa bhonti, ɨnga patakhabhe ngaweeka waabho we angabhelengukha kwɨ dala ɨlya kʉsabha.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Ɨleelo ʉmʉpɨtɨ waabho atakhanzaga kʉtɨ bhamʉgoje ʉPaʉlo, akhabhakhaana. Pe akhalajɨzya kʉtɨ bhonti bhe bhamanyile kʉsabha bhe bhalongolele kʉyɨsʉmba mu minzi, ɨnga bhafumiile kʉ nsɨ inyuumu.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Bhe bhatamanyile kʉsabha bheegaje ɨmbaabho, awe ɨvɨbeeza ivwi meeli, vwe bhasabhɨlaje. Shɨnɨɨsho she twenti tukhafumiila twe bhuumi.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.