Gênesis 37
mfo (MFO) vs NAA
1 Wa Jekọb orukhi k'obhon kw'otte okk'orurukha, kw'ode irek sa Kenaan.
1 Jacó habitou na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Ma wọ ode odem kw'ẹhọhmmọr cha Jekọb.
2 Esta é a história de Jacó. Quando José tinha dezessete anos, apascentava os rebanhos com os seus irmãos. Sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.
3 K'ottem kwa va pa Jekọb biphyir, Josẹph wọ iwa ọdaakhi otte ọtzam ọyọhnga va mbonggo, okhuri da iwa obhon-ẹ k'atzam. Mẹ wọ, okhum ọnọhma-baba kw'ọkkẹri adem ọnang-ẹ.
3 Ora, Israel amava mais José do que todos os seus outros filhos, porque era filho da sua velhice; e mandou fazer para ele uma túnica talar de mangas compridas.
4 Mada votte are bi, Josẹph ọdaakhi otte kwabẹ idik ọyọhnga bẹ, bẹ an-attaang-ẹ maa, bẹ atzim p'amọm-ọmọm dọk kakhaam pa bẹ agbaakhi anang-ẹ.
4 Quando os seus irmãos viram que o pai o amava mais do que todos os outros filhos, odiaram-no e já não podiam falar com ele de forma pacífica.
5 Wa Josẹph okwu ọttaara idachen, mada ọgbaakhi votte pẹ idachen nna, bẹ an-adẹ-ẹ attaanga-ọttaanga.
5 José teve um sonho e o contou aos seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.
6 Oben bẹ bi, “Tzotzokhaan, bọng yonga itzọhng abhaanga idachen sa kaam nttaar e.
6 Ele lhes disse: — Peço que ouçam o sonho que tive.
7 K'idachen, kaam nttaar da mowobh k'owoni ọm-ọdabh abarli-khe, nna ngen-okheni nne da ekhe chaam en-ebe idumsẹ, egori ẹyọhnga akhe pabọng. Akhe pabọng an-akhọri chaam akhe k'ottem, bẹ abira arakha nho anang ekhe chaam k'ikpokpobha.”
7 Sonhei que estávamos amarrando feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé, enquanto os feixes de vocês o rodeavam e se inclinavam diante do meu.
8 Votte pẹ abhin-ẹ bi, “Ode bi kọ am-achibhi bi, maman owobha k'irekh-irek kwọ o? Kọ achibhi k'odik ọkkakka bi, kọ wọ áde man ọvaarnọng o?” Mẹ wọ, bẹ an-adẹ-ẹ attaanga-ọttaanga, okhuri idachen sẹ ọmaana idik s'okk'bẹ ọgbaakha.
8 Então os irmãos lhe disseram: — Você pensa que vai mesmo reinar sobre nós? Pensa que realmente dominará sobre nós? E com isso o odiavam ainda mais, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.
9 Wa Josẹph obiro okwu ọttaara idachen idọdọk, ọtzọkha sẹ ọgbaak votte pẹ, oben bi, “Bọng yong-m itzọhng, kaam nkk'idachen idọdọk mbiri nttaara e. Nttaar da ewuchen, ọmaana ophe, ttara ndodori jobh obhiri wani nchung nnang-m ikpokpobha.”
9 José teve ainda outro sonho, que ele contou aos seus irmãos, dizendo: — Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam diante de mim.
10 Mada Josẹph obiro ọgbaak otte idachen s'ọttaar, otte ọkpẹ-ẹ eden bi, tte oningi odik-dema nwa dọk ọgbaakhi, oben bi, “Bọng idachen-dema s'attaar mẹ? Ode bi kọ ahokhi k'odik ọkkakka bi, kaam ọmaana akka, ttara votte pọ mochunga nho k'irerek ọnang-ọ ikpokpobha o?”
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos seus irmãos, o pai o repreendeu, dizendo: — Que sonho é esse que você teve? Você está querendo dizer que eu, a sua mãe e os seus irmãos iremos e nos inclinaremos até o chão diante de você?
11 Mẹ wọ, wa votte pa Josẹph an-akhaama ottemmama ttar-ẹ. Yina, Jekọb kw'ode otte kwẹ on-okhe idik nna k'ettem.
11 Os irmãos tinham inveja dele; o pai, no entanto, guardou aquilo no coração.
12 Wa ewu dani votte pa Josẹph an-atzima etzirakpo py'otte kwabẹ, atza anang ọchattọhk kẹ ọbaanga Shẹkẹm.
12 Como os irmãos foram apascentar o rebanho do pai, em Siquém,
13 Iwa Jekọb oben Josẹph bi, “Kọ arong kẹ bi votte pọ awobh kẹ da bẹ anangi etzirakpo ọchattọhk kẹ ọbaanga Shẹkẹm. Kaam nna ndọhm-ọ kẹ da bẹ awobh.”
13 Israel perguntou a José: — Os seus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Venha, pois vou mandar você até eles. José respondeu: — Eis-me aqui.
14 Iwa Israẹl ttara Josẹph awobh k'Ẹttẹri cha Hẹbrọn, mẹ wọ, Israẹl ọtzọhm Josẹph bi, ọtza oror votte pẹ ọmaana etzirakpo, kẹ da bẹ awobh abaanga Shẹkẹm.
14 Israel continuou: — Vá, agora, e veja se está tudo bem com os seus irmãos e com o rebanho; e traga-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 ojinọng wani ọrẹ-ẹ kẹ da om-ottena k'iwoni, ọbọbh-ẹ bi, “Mbọng f'am-aror o?”
15 E um homem encontrou José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: — O que você está procurando?
16 Josẹph obhin-ẹ bi, “Kaam mminnor votte paam e, tzotzokhaan na afha agbaakh-m ibe sa bẹ am-anang etzirakpo ọchattọhk o?”
16 Ele respondeu: — Estou procurando os meus irmãos. Por favor, pode me dizer onde eles estão apascentando o rebanho?
17 Ojinọng nwa obhina bi, “Bẹ akk'abina manya e. Kaam mmaang da bẹ abeni ayok bi, ‘Tte mochina ka Dọtan.’ ”
17 O homem respondeu: — Foram embora daqui. Ouvi quando disseram: “Vamos a Dotã.” Então José seguiu atrás dos irmãos e os encontrou em Dotã.
18 Yina, bẹ arẹ-ẹ da om-orenga okwu k'odenmir. Yina ọbaanga kẹ da bẹ awobh, bẹ akk'nttọhna akyera sa bẹ afhẹ-ẹ.
18 De longe eles o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.
19 Wa bẹ aben ayok bi, “Bọng kker e, ọttaar-ọdachen nwuma wọ om-okwu kana e.
19 Disseram uns aos outros: — Lá vem o grande sonhador!
20 Bọng kwu, tte mọfhẹ-ẹ ọbhari k'ipekhuma rani mẹ, ifha mọkk'ọbhana, mọtza ọgbaak otte kwaman bi, etzen ch'ẹtzam dani dọ ẹfhẹ-ẹ, ifha mowobha ma ore, odem kw'ọdachen mvuma fẹ obiro okwu ode mach'ochibhi.”
20 Venham, pois, agora, vamos matá-lo e jogar o corpo numa destas cisternas. Diremos que um animal selvagem o devorou. Vejamos em que vão dar os sonhos dele.
21 Yina, mada Reubẹn ọbhaang odik nwa, okhonga bi, ọkkaan-ẹ ka mbọhk sa bẹ, oben bẹ bi, “Tte moning-ẹ ofhufhu-ofhu e.
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: — Não lhe tiremos a vida.
22 Tte mokhinggẹ ọbhar-ẹ m'ipekhuma nna s'ebherede. Bọng ọnọng kàfhu.” Iwa Reubẹn ọgbaakhi odik nwa ifha ọkkaana akpen pa Josẹph, ifha obiro otzim-ẹ ochena otte kwabẹ.
22 Rúben disse mais: — Não derramem sangue. Joguem o rapaz naquela cisterna que está no deserto, e não lhe façam mal. Rúben disse isto para o livrar deles, a fim de levá-lo de volta ao pai.
23 Mada Josẹph opyiri kẹ da votte awobh, bẹ abọkh-ẹ awọra ọnọhma-baba jibh-anjibh kw'ọfọr ka for.
23 Mas, logo que José chegou a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia,
24 Bẹ atzọkh-ẹ abhari k'ipekhuma s'asi anade.
24 e o jogaram na cisterna. A cisterna estava vazia, sem água.
25 Mada bẹ an-awobh ẹwọr bi bẹ achi ọchattọhk, bẹ atzini chen akkeri k'ororo, are da ẹkhaan ch'aphyaphyaa p'Ishimayẹl p'am-atza orenga, am-afona k'obhon kwa Gilead ahakha, ttara akamẹl pabẹ p'atzọhk ekpo py'ẹdaami eruk, ọmaana ana p'adaami eruk k'adem-k'adem, pa bẹ atzim am-ahakha achina k'Ijip.
25 Depois sentaram-se para comer. Levantando os olhos, viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade. Seus camelos traziam especiarias, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.
26 Mẹ wọ, Juda ọbọbh votte pẹ bi, “Mbọng vọ óde iru saman idikha mofhu ọgbaanotte kwaman modubha obo kwẹ o?
26 Então Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 Tte mọkpẹ-ẹ ọnang anọng mba p'Ishimayẹl. Tte mọning-ẹ ofhu, mgba kẹ ode ọgbaanotte kwaman kwa mofon k'izi rani.” Mẹ wọ, bẹ biphyir akhera odik kwa Juda ọgbaakhi.
27 Venham, vamos vendê-lo aos ismaelitas. Não lhe façamos mal, pois é nosso irmão, é do nosso sangue. Seus irmãos concordaram.
28 Mada aphyaphyaa mba p'Ishimayẹl p'abira ade anọng pa Midiyan abembi akwọbha, votte pa Josẹph arọbh-ẹ k'ipekhuma sa bẹ akk'ẹ abhari. Bẹ akpẹ-ẹ anang aphyaphyaa mba k'ashẹkẹl p'asilva ẹrọbh, bẹ atzima Josẹph afona k'Ijip.
28 E, quando os mercadores midianitas passaram, os irmãos de José o tiraram da cisterna e o venderam aos ismaelitas por vinte moedas de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 Mada Reubẹn ọkpa nnam k'ipekhuma nnuma s'ira abẹ abhari Josẹph, ore bi kẹ dọk kode, ọjaakhi ọbara f'ọfọr.
29 Quando Rúben voltou à cisterna, eis que José não estava nela; então rasgou as suas roupas.
30 Ofona otza okhebha votte kẹ da bẹ awobh, ọgbaak bẹ bi, “Nnwa nwuma kẹ dọk kode! Ma kaam nna nsi yan ma o?”
30 E, voltando aos seus irmãos, disse: — O rapaz não está mais lá! E agora, o que eu vou fazer?
31 Mẹ wọ, bẹ atzọkha evu dani afhu, bẹ atzọkha ọnọhma kwa Josẹph arana k'izi s'evu cha bẹ afhu.
31 Então pegaram a túnica de José, mataram um bode e molharam a túnica no sangue.
32 Bẹ atzima ọnọhma-baba nwuma abhana atza akhọhkha otte kwabẹ, agbaakh-ẹ bi, “Itta, kkeri ọnọhma-baba kw'am-ore. Kwa nnwa kwọ wọ o?”
32 E enviaram a túnica de mangas compridas ao pai com este recado: — Achamos isto. Veja se é ou não a túnica de seu filho.
33 Otte otzin ọnọhma nwa, oben bi, “Ọnọhma kwa nnwa kwaam wọ ma e! Etzen ch'etzam dani ẹkk'ẹfha, k'odik ọkkakka bẹ akk'Josẹph achikhi k'abir-ibiri.”
33 Ele a reconheceu e disse: — É a túnica de meu filho. Um animal selvagem o devorou. Certamente José foi despedaçado.
34 Mẹ wọ, Jekọb ọjaakhi ọbara f'ọfọr ka for, ọtzọkha abara-bina ọfọra, on-owobha ka nkwu-osisi sa nnwa kwẹ k'iwu haabhada.
34 Então Jacó rasgou as suas roupas, vestiu-se de pano de saco e lamentou o filho durante muitos dias.
35 Va pẹ p'ijinọng ọmaana p'ipanọng biphyir akwu adema ttar-ẹ, ifha bẹ adin-ẹ nttem. Yina, Jekọb kokher bi va ndin-ẹ nttem, on-oben bi, “Mma e, kaam nwobha ka nkwu-osisi sa nnwa kwaam maa, mpe ndor-ẹ.” Mẹ wọ, otte obhom!
35 Todos os seus filhos e todas as suas filhas vieram, para o consolar; ele, porém, recusou ser consolado e disse: — Chorando, descerei à sepultura para junto do meu filho. E continuou a chorar pelo filho.
36 Ayongi mẹ, anọng mba pa Midiyan akk'Josẹph akpa k'Ijip anang Pọtipha, kw'ode ọkhaan-nọng wani kwa Phero, obiro ode oho kw'anọng p'am-abaabh-ẹ.
36 Enquanto isso, no Egito, os midianitas venderam José a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.