Gênesis 37
mfo (MFO) vs ARA
1 Wa Jekọb orukhi k'obhon kw'otte okk'orurukha, kw'ode irek sa Kenaan.
1 Habitou Jacó na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Ma wọ ode odem kw'ẹhọhmmọr cha Jekọb.
2 Esta é a história de Jacó. Tendo José dezessete anos, apascentava os rebanhos com seus irmãos; sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.
3 K'ottem kwa va pa Jekọb biphyir, Josẹph wọ iwa ọdaakhi otte ọtzam ọyọhnga va mbonggo, okhuri da iwa obhon-ẹ k'atzam. Mẹ wọ, okhum ọnọhma-baba kw'ọkkẹri adem ọnang-ẹ.
3 Ora, Israel amava mais a José que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica talar de mangas compridas.
4 Mada votte are bi, Josẹph ọdaakhi otte kwabẹ idik ọyọhnga bẹ, bẹ an-attaang-ẹ maa, bẹ atzim p'amọm-ọmọm dọk kakhaam pa bẹ agbaakhi anang-ẹ.
4 Vendo, pois, seus irmãos que o pai o amava mais que a todos os outros filhos, odiaram-no e já não lhe podiam falar pacificamente.
5 Wa Josẹph okwu ọttaara idachen, mada ọgbaakhi votte pẹ idachen nna, bẹ an-adẹ-ẹ attaanga-ọttaanga.
5 Teve José um sonho e o relatou a seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.
6 Oben bẹ bi, “Tzotzokhaan, bọng yonga itzọhng abhaanga idachen sa kaam nttaar e.
6 Pois lhes disse: Rogo-vos, ouvi este sonho que tive:
7 K'idachen, kaam nttaar da mowobh k'owoni ọm-ọdabh abarli-khe, nna ngen-okheni nne da ekhe chaam en-ebe idumsẹ, egori ẹyọhnga akhe pabọng. Akhe pabọng an-akhọri chaam akhe k'ottem, bẹ abira arakha nho anang ekhe chaam k'ikpokpobha.”
7 Atávamos feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé; e os vossos feixes o rodeavam e se inclinavam perante o meu.
8 Votte pẹ abhin-ẹ bi, “Ode bi kọ am-achibhi bi, maman owobha k'irekh-irek kwọ o? Kọ achibhi k'odik ọkkakka bi, kọ wọ áde man ọvaarnọng o?” Mẹ wọ, bẹ an-adẹ-ẹ attaanga-ọttaanga, okhuri idachen sẹ ọmaana idik s'okk'bẹ ọgbaakha.
8 Então, lhe disseram seus irmãos: Reinarás, com efeito, sobre nós? E sobre nós dominarás realmente? E com isso tanto mais o odiavam, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.
9 Wa Josẹph obiro okwu ọttaara idachen idọdọk, ọtzọkha sẹ ọgbaak votte pẹ, oben bi, “Bọng yong-m itzọhng, kaam nkk'idachen idọdọk mbiri nttaara e. Nttaar da ewuchen, ọmaana ophe, ttara ndodori jobh obhiri wani nchung nnang-m ikpokpobha.”
9 Teve ainda outro sonho e o referiu a seus irmãos, dizendo: Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 Mada Josẹph obiro ọgbaak otte idachen s'ọttaar, otte ọkpẹ-ẹ eden bi, tte oningi odik-dema nwa dọk ọgbaakhi, oben bi, “Bọng idachen-dema s'attaar mẹ? Ode bi kọ ahokhi k'odik ọkkakka bi, kaam ọmaana akka, ttara votte pọ mochunga nho k'irerek ọnang-ọ ikpokpobha o?”
10 Contando-o a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o o pai e lhe disse: Que sonho é esse que tiveste? Acaso, viremos, eu e tua mãe e teus irmãos, a inclinar-nos perante ti em terra?
11 Mẹ wọ, wa votte pa Josẹph an-akhaama ottemmama ttar-ẹ. Yina, Jekọb kw'ode otte kwẹ on-okhe idik nna k'ettem.
11 Seus irmãos lhe tinham ciúmes; o pai, no entanto, considerava o caso consigo mesmo.
12 Wa ewu dani votte pa Josẹph an-atzima etzirakpo py'otte kwabẹ, atza anang ọchattọhk kẹ ọbaanga Shẹkẹm.
12 E, como foram os irmãos apascentar o rebanho do pai, em Siquém,
13 Iwa Jekọb oben Josẹph bi, “Kọ arong kẹ bi votte pọ awobh kẹ da bẹ anangi etzirakpo ọchattọhk kẹ ọbaanga Shẹkẹm. Kaam nna ndọhm-ọ kẹ da bẹ awobh.”
13 perguntou Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Iwa Israẹl ttara Josẹph awobh k'Ẹttẹri cha Hẹbrọn, mẹ wọ, Israẹl ọtzọhm Josẹph bi, ọtza oror votte pẹ ọmaana etzirakpo, kẹ da bẹ awobh abaanga Shẹkẹm.
14 Disse-lhe Israel: Vai, agora, e vê se vão bem teus irmãos e o rebanho; e traze-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 ojinọng wani ọrẹ-ẹ kẹ da om-ottena k'iwoni, ọbọbh-ẹ bi, “Mbọng f'am-aror o?”
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: Que procuras?
16 Josẹph obhin-ẹ bi, “Kaam mminnor votte paam e, tzotzokhaan na afha agbaakh-m ibe sa bẹ am-anang etzirakpo ọchattọhk o?”
16 Respondeu: Procuro meus irmãos; dize-me: Onde apascentam eles o rebanho?
17 Ojinọng nwa obhina bi, “Bẹ akk'abina manya e. Kaam mmaang da bẹ abeni ayok bi, ‘Tte mochina ka Dọtan.’ ”
17 Disse-lhe o homem: Foram-se daqui, pois ouvi-os dizer: Vamos a Dotã. Então, seguiu José atrás dos irmãos e os achou em Dotã.
18 Yina, bẹ arẹ-ẹ da om-orenga okwu k'odenmir. Yina ọbaanga kẹ da bẹ awobh, bẹ akk'nttọhna akyera sa bẹ afhẹ-ẹ.
18 De longe o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.
19 Wa bẹ aben ayok bi, “Bọng kker e, ọttaar-ọdachen nwuma wọ om-okwu kana e.
19 E dizia um ao outro: Vem lá o tal sonhador!
20 Bọng kwu, tte mọfhẹ-ẹ ọbhari k'ipekhuma rani mẹ, ifha mọkk'ọbhana, mọtza ọgbaak otte kwaman bi, etzen ch'ẹtzam dani dọ ẹfhẹ-ẹ, ifha mowobha ma ore, odem kw'ọdachen mvuma fẹ obiro okwu ode mach'ochibhi.”
20 Vinde, pois, agora, matemo-lo e lancemo-lo numa destas cisternas; e diremos: Um animal selvagem o comeu; e vejamos em que lhe darão os sonhos.
21 Yina, mada Reubẹn ọbhaang odik nwa, okhonga bi, ọkkaan-ẹ ka mbọhk sa bẹ, oben bẹ bi, “Tte moning-ẹ ofhufhu-ofhu e.
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: Não lhe tiremos a vida.
22 Tte mokhinggẹ ọbhar-ẹ m'ipekhuma nna s'ebherede. Bọng ọnọng kàfhu.” Iwa Reubẹn ọgbaakhi odik nwa ifha ọkkaana akpen pa Josẹph, ifha obiro otzim-ẹ ochena otte kwabẹ.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cisterna que está no deserto, e não ponhais mão sobre ele; isto disse para o livrar deles, a fim de o restituir ao pai.
23 Mada Josẹph opyiri kẹ da votte awobh, bẹ abọkh-ẹ awọra ọnọhma-baba jibh-anjibh kw'ọfọr ka for.
23 Mas, logo que chegou José a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia.
24 Bẹ atzọkh-ẹ abhari k'ipekhuma s'asi anade.
24 E, tomando-o, o lançaram na cisterna, vazia, sem água.
25 Mada bẹ an-awobh ẹwọr bi bẹ achi ọchattọhk, bẹ atzini chen akkeri k'ororo, are da ẹkhaan ch'aphyaphyaa p'Ishimayẹl p'am-atza orenga, am-afona k'obhon kwa Gilead ahakha, ttara akamẹl pabẹ p'atzọhk ekpo py'ẹdaami eruk, ọmaana ana p'adaami eruk k'adem-k'adem, pa bẹ atzim am-ahakha achina k'Ijip.
25 Ora, sentando-se para comer pão, olharam e viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade; seus camelos traziam arômatas, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.
26 Mẹ wọ, Juda ọbọbh votte pẹ bi, “Mbọng vọ óde iru saman idikha mofhu ọgbaanotte kwaman modubha obo kwẹ o?
26 Então, disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar o nosso irmão e esconder-lhe o sangue?
27 Tte mọkpẹ-ẹ ọnang anọng mba p'Ishimayẹl. Tte mọning-ẹ ofhu, mgba kẹ ode ọgbaanotte kwaman kwa mofon k'izi rani.” Mẹ wọ, bẹ biphyir akhera odik kwa Juda ọgbaakhi.
27 Vinde, vendamo-lo aos ismaelitas; não ponhamos sobre ele a mão, pois é nosso irmão e nossa carne. Seus irmãos concordaram.
28 Mada aphyaphyaa mba p'Ishimayẹl p'abira ade anọng pa Midiyan abembi akwọbha, votte pa Josẹph arọbh-ẹ k'ipekhuma sa bẹ akk'ẹ abhari. Bẹ akpẹ-ẹ anang aphyaphyaa mba k'ashẹkẹl p'asilva ẹrọbh, bẹ atzima Josẹph afona k'Ijip.
28 E, passando os mercadores midianitas, os irmãos de José o alçaram, e o tiraram da cisterna, e o venderam por vinte siclos de prata aos ismaelitas; estes levaram José ao Egito.
29 Mada Reubẹn ọkpa nnam k'ipekhuma nnuma s'ira abẹ abhari Josẹph, ore bi kẹ dọk kode, ọjaakhi ọbara f'ọfọr.
29 Tendo Rúben voltado à cisterna, eis que José não estava nela; então, rasgou as suas vestes.
30 Ofona otza okhebha votte kẹ da bẹ awobh, ọgbaak bẹ bi, “Nnwa nwuma kẹ dọk kode! Ma kaam nna nsi yan ma o?”
30 E, voltando a seus irmãos, disse: Não está lá o menino; e, eu, para onde irei?
31 Mẹ wọ, bẹ atzọkha evu dani afhu, bẹ atzọkha ọnọhma kwa Josẹph arana k'izi s'evu cha bẹ afhu.
31 Então, tomaram a túnica de José, mataram um bode e a molharam no sangue.
32 Bẹ atzima ọnọhma-baba nwuma abhana atza akhọhkha otte kwabẹ, agbaakh-ẹ bi, “Itta, kkeri ọnọhma-baba kw'am-ore. Kwa nnwa kwọ wọ o?”
32 E enviaram a túnica talar de mangas compridas, fizeram-na levar a seu pai e lhe disseram: Achamos isto; vê se é ou não a túnica de teu filho.
33 Otte otzin ọnọhma nwa, oben bi, “Ọnọhma kwa nnwa kwaam wọ ma e! Etzen ch'etzam dani ẹkk'ẹfha, k'odik ọkkakka bẹ akk'Josẹph achikhi k'abir-ibiri.”
33 Ele a reconheceu e disse: É a túnica de meu filho; um animal selvagem o terá comido, certamente José foi despedaçado.
34 Mẹ wọ, Jekọb ọjaakhi ọbara f'ọfọr ka for, ọtzọkha abara-bina ọfọra, on-owobha ka nkwu-osisi sa nnwa kwẹ k'iwu haabhada.
34 Então, Jacó rasgou as suas vestes, e se cingiu de pano de saco, e lamentou o filho por muitos dias.
35 Va pẹ p'ijinọng ọmaana p'ipanọng biphyir akwu adema ttar-ẹ, ifha bẹ adin-ẹ nttem. Yina, Jekọb kokher bi va ndin-ẹ nttem, on-oben bi, “Mma e, kaam nwobha ka nkwu-osisi sa nnwa kwaam maa, mpe ndor-ẹ.” Mẹ wọ, otte obhom!
35 Levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado e disse: Chorando, descerei a meu filho até à sepultura. E de fato o chorou seu pai.
36 Ayongi mẹ, anọng mba pa Midiyan akk'Josẹph akpa k'Ijip anang Pọtipha, kw'ode ọkhaan-nọng wani kwa Phero, obiro ode oho kw'anọng p'am-abaabh-ẹ.
36 Entrementes, os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.