Gênesis 37
mfo (MFO) vs BKJ
1 Wa Jekọb orukhi k'obhon kw'otte okk'orurukha, kw'ode irek sa Kenaan.
1 E Jacó habitou na terra em que seu pai foi estrangeiro, na terra de Canaã.
2 Ma wọ ode odem kw'ẹhọhmmọr cha Jekọb.
2 Estas são as gerações de Jacó. José, sendo da idade de dezessete anos, estava apascentando as ovelhas com seus irmãos. E o rapaz estava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai. E José trouxe a seu pai más notícias sobre eles.
3 K'ottem kwa va pa Jekọb biphyir, Josẹph wọ iwa ọdaakhi otte ọtzam ọyọhnga va mbonggo, okhuri da iwa obhon-ẹ k'atzam. Mẹ wọ, okhum ọnọhma-baba kw'ọkkẹri adem ọnang-ẹ.
3 Ora, Israel amava José mais do que a todos os seus filhos, porque ele era o filho da sua velhice, e ele lhe fez uma túnica de muitas cores.
4 Mada votte are bi, Josẹph ọdaakhi otte kwabẹ idik ọyọhnga bẹ, bẹ an-attaang-ẹ maa, bẹ atzim p'amọm-ọmọm dọk kakhaam pa bẹ agbaakhi anang-ẹ.
4 E quando seus irmãos viram que seu pai o amava mais do que a todos os seus irmãos, eles o odiaram, e não conseguiam falar pacificamente com ele.
5 Wa Josẹph okwu ọttaara idachen, mada ọgbaakhi votte pẹ idachen nna, bẹ an-adẹ-ẹ attaanga-ọttaanga.
5 E José sonhou um sonho, e o contou a seus irmãos; e eles o odiaram ainda mais.
6 Oben bẹ bi, “Tzotzokhaan, bọng yonga itzọhng abhaanga idachen sa kaam nttaar e.
6 E ele lhes disse: Ouvi, rogo-vos, este sonho que eu sonhei:
7 K'idachen, kaam nttaar da mowobh k'owoni ọm-ọdabh abarli-khe, nna ngen-okheni nne da ekhe chaam en-ebe idumsẹ, egori ẹyọhnga akhe pabọng. Akhe pabọng an-akhọri chaam akhe k'ottem, bẹ abira arakha nho anang ekhe chaam k'ikpokpobha.”
7 Eis que estávamos amarrando feixes no campo; e eis que meu feixe se levantava e ficava em pé. E eis que vossos feixes estavam em pé ao redor e faziam reverência ao meu feixe.
8 Votte pẹ abhin-ẹ bi, “Ode bi kọ am-achibhi bi, maman owobha k'irekh-irek kwọ o? Kọ achibhi k'odik ọkkakka bi, kọ wọ áde man ọvaarnọng o?” Mẹ wọ, bẹ an-adẹ-ẹ attaanga-ọttaanga, okhuri idachen sẹ ọmaana idik s'okk'bẹ ọgbaakha.
8 E seus irmãos lhe disseram: Deverias tu reinar sobre nós? Ou deverias ter domínio sobre nós? E eles o odiaram ainda mais por seus sonhos, e por suas palavras.
9 Wa Josẹph obiro okwu ọttaara idachen idọdọk, ọtzọkha sẹ ọgbaak votte pẹ, oben bi, “Bọng yong-m itzọhng, kaam nkk'idachen idọdọk mbiri nttaara e. Nttaar da ewuchen, ọmaana ophe, ttara ndodori jobh obhiri wani nchung nnang-m ikpokpobha.”
9 E ele sonhou ainda outro sonho, e o contou a seus irmãos, e disse: Eis que eu sonhei mais um sonho. E eis que o sol e a lua e onze estrelas faziam reverência a mim.
10 Mada Josẹph obiro ọgbaak otte idachen s'ọttaar, otte ọkpẹ-ẹ eden bi, tte oningi odik-dema nwa dọk ọgbaakhi, oben bi, “Bọng idachen-dema s'attaar mẹ? Ode bi kọ ahokhi k'odik ọkkakka bi, kaam ọmaana akka, ttara votte pọ mochunga nho k'irerek ọnang-ọ ikpokpobha o?”
10 E ele o contou a seu pai, e a seus irmãos; e seu pai o repreendeu, e lhe disse: O que é este sonho que tu sonhaste? Iremos eu e tua mãe e teus irmãos, de fato nos curvar diante de ti em terra?
11 Mẹ wọ, wa votte pa Josẹph an-akhaama ottemmama ttar-ẹ. Yina, Jekọb kw'ode otte kwẹ on-okhe idik nna k'ettem.
11 E seus irmãos o invejaram; mas seu pai observou o que se dizia.
12 Wa ewu dani votte pa Josẹph an-atzima etzirakpo py'otte kwabẹ, atza anang ọchattọhk kẹ ọbaanga Shẹkẹm.
12 E seus irmãos foram apascentar o rebanho de seu pai em Siquém.
13 Iwa Jekọb oben Josẹph bi, “Kọ arong kẹ bi votte pọ awobh kẹ da bẹ anangi etzirakpo ọchattọhk kẹ ọbaanga Shẹkẹm. Kaam nna ndọhm-ọ kẹ da bẹ awobh.”
13 E Israel disse a José: Teus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Vem, e eu te enviarei a eles. E ele disse: Aqui eu estou.
14 Iwa Israẹl ttara Josẹph awobh k'Ẹttẹri cha Hẹbrọn, mẹ wọ, Israẹl ọtzọhm Josẹph bi, ọtza oror votte pẹ ọmaana etzirakpo, kẹ da bẹ awobh abaanga Shẹkẹm.
14 E ele lhe disse: Vai, rogo-te, vê se está bem com teus irmãos, e bem com os rebanhos, e traze-me palavra novamente. Assim ele o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 ojinọng wani ọrẹ-ẹ kẹ da om-ottena k'iwoni, ọbọbh-ẹ bi, “Mbọng f'am-aror o?”
15 E um certo homem o encontrou; e eis que ele estava vagando pelo campo. E o homem lhe perguntou, dizendo: O que tu estás procurando?
16 Josẹph obhin-ẹ bi, “Kaam mminnor votte paam e, tzotzokhaan na afha agbaakh-m ibe sa bẹ am-anang etzirakpo ọchattọhk o?”
16 E ele disse: Eu procuro os meus irmãos. Dize-me, rogo-te, onde eles estão apascentando seus rebanhos.
17 Ojinọng nwa obhina bi, “Bẹ akk'abina manya e. Kaam mmaang da bẹ abeni ayok bi, ‘Tte mochina ka Dọtan.’ ”
17 E o homem disse: Eles partiram daqui, pois eu os ouvi dizendo: Vamo-nos a Dotã. E José foi após seus irmãos, e os encontrou em Dotã.
18 Yina, bẹ arẹ-ẹ da om-orenga okwu k'odenmir. Yina ọbaanga kẹ da bẹ awobh, bẹ akk'nttọhna akyera sa bẹ afhẹ-ẹ.
18 E quando eles o viram de longe, antes que se aproximasse deles, conspiraram contra ele para matá-lo.
19 Wa bẹ aben ayok bi, “Bọng kker e, ọttaar-ọdachen nwuma wọ om-okwu kana e.
19 E eles disseram uns aos outros: Eis que está vindo o sonhador.
20 Bọng kwu, tte mọfhẹ-ẹ ọbhari k'ipekhuma rani mẹ, ifha mọkk'ọbhana, mọtza ọgbaak otte kwaman bi, etzen ch'ẹtzam dani dọ ẹfhẹ-ẹ, ifha mowobha ma ore, odem kw'ọdachen mvuma fẹ obiro okwu ode mach'ochibhi.”
20 Vamos, pois, matá-lo e lançá-lo numa cova, e diremos: Algum animal o devorou, e veremos o que se tornará os seus sonhos.
21 Yina, mada Reubẹn ọbhaang odik nwa, okhonga bi, ọkkaan-ẹ ka mbọhk sa bẹ, oben bẹ bi, “Tte moning-ẹ ofhufhu-ofhu e.
21 E Rúben ouvindo isso, o livrou de suas mãos, e disse: Não o matemos.
22 Tte mokhinggẹ ọbhar-ẹ m'ipekhuma nna s'ebherede. Bọng ọnọng kàfhu.” Iwa Reubẹn ọgbaakhi odik nwa ifha ọkkaana akpen pa Josẹph, ifha obiro otzim-ẹ ochena otte kwabẹ.
22 E Rúben lhes disse: Não derrameis sangue, mas lançai-o nesta cova que está no deserto, e não ponde as mãos sobre ele; disse isso a fim de livrá-lo de suas mãos para fazê-lo voltar ao seu pai.
23 Mada Josẹph opyiri kẹ da votte awobh, bẹ abọkh-ẹ awọra ọnọhma-baba jibh-anjibh kw'ọfọr ka for.
23 E aconteceu que, quando José havia chegado a seus irmãos, eles despiram José de sua túnica, a túnica de muitas cores que estava nele;
24 Bẹ atzọkh-ẹ abhari k'ipekhuma s'asi anade.
24 e eles o tomaram, e o lançaram em uma cova. E a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Mada bẹ an-awobh ẹwọr bi bẹ achi ọchattọhk, bẹ atzini chen akkeri k'ororo, are da ẹkhaan ch'aphyaphyaa p'Ishimayẹl p'am-atza orenga, am-afona k'obhon kwa Gilead ahakha, ttara akamẹl pabẹ p'atzọhk ekpo py'ẹdaami eruk, ọmaana ana p'adaami eruk k'adem-k'adem, pa bẹ atzim am-ahakha achina k'Ijip.
25 E eles sentaram-se para comer pão, e levantaram seus olhos e olharam, e eis que uma companhia de ismaelitas vinha de Gileade com seus camelos carregando especiarias e bálsamo e mirra, transportando para o Egito.
26 Mẹ wọ, Juda ọbọbh votte pẹ bi, “Mbọng vọ óde iru saman idikha mofhu ọgbaanotte kwaman modubha obo kwẹ o?
26 E Judá disse a seus irmãos: Que proveito haverá se matarmos nosso irmão e escondermos seu sangue?
27 Tte mọkpẹ-ẹ ọnang anọng mba p'Ishimayẹl. Tte mọning-ẹ ofhu, mgba kẹ ode ọgbaanotte kwaman kwa mofon k'izi rani.” Mẹ wọ, bẹ biphyir akhera odik kwa Juda ọgbaakhi.
27 Vinde, e vendamo-lo aos ismaelitas, e que nossas mãos não estejam sobre ele, pois ele é nosso irmão e nossa carne; e seus irmãos ficaram satisfeitos.
28 Mada aphyaphyaa mba p'Ishimayẹl p'abira ade anọng pa Midiyan abembi akwọbha, votte pa Josẹph arọbh-ẹ k'ipekhuma sa bẹ akk'ẹ abhari. Bẹ akpẹ-ẹ anang aphyaphyaa mba k'ashẹkẹl p'asilva ẹrọbh, bẹ atzima Josẹph afona k'Ijip.
28 Então, passavam ali mercadores midianitas, e eles tiraram e levantaram José da cova, e venderam José aos ismaelitas por vinte peças de prata; e eles trouxeram José ao Egito.
29 Mada Reubẹn ọkpa nnam k'ipekhuma nnuma s'ira abẹ abhari Josẹph, ore bi kẹ dọk kode, ọjaakhi ọbara f'ọfọr.
29 E Rúben retornou à cova, e eis que José não estava na cova; e ele rasgou suas vestes.
30 Ofona otza okhebha votte kẹ da bẹ awobh, ọgbaak bẹ bi, “Nnwa nwuma kẹ dọk kode! Ma kaam nna nsi yan ma o?”
30 E ele retornou aos seus irmãos, e disse: O menino não está; e eu, para onde irei?
31 Mẹ wọ, bẹ atzọkha evu dani afhu, bẹ atzọkha ọnọhma kwa Josẹph arana k'izi s'evu cha bẹ afhu.
31 E eles tomaram a túnica de José, e mataram um cabrito, e mergulharam a túnica no sangue.
32 Bẹ atzima ọnọhma-baba nwuma abhana atza akhọhkha otte kwabẹ, agbaakh-ẹ bi, “Itta, kkeri ọnọhma-baba kw'am-ore. Kwa nnwa kwọ wọ o?”
32 E eles enviaram a túnica de muitas cores, e a levaram a seu pai, e disseram: Achamos isto; vê agora se é ou não a túnica de teu filho.
33 Otte otzin ọnọhma nwa, oben bi, “Ọnọhma kwa nnwa kwaam wọ ma e! Etzen ch'etzam dani ẹkk'ẹfha, k'odik ọkkakka bẹ akk'Josẹph achikhi k'abir-ibiri.”
33 E ele a reconheceu, e disse: É a túnica de meu filho; uma fera o devorou; José sem dúvida foi rasgado em pedaços.
34 Mẹ wọ, Jekọb ọjaakhi ọbara f'ọfọr ka for, ọtzọkha abara-bina ọfọra, on-owobha ka nkwu-osisi sa nnwa kwẹ k'iwu haabhada.
34 E Jacó rasgou suas vestes, e colocou pano de saco sobre os seus lombos, e lamentou por seu filho durante muitos dias.
35 Va pẹ p'ijinọng ọmaana p'ipanọng biphyir akwu adema ttar-ẹ, ifha bẹ adin-ẹ nttem. Yina, Jekọb kokher bi va ndin-ẹ nttem, on-oben bi, “Mma e, kaam nwobha ka nkwu-osisi sa nnwa kwaam maa, mpe ndor-ẹ.” Mẹ wọ, otte obhom!
35 E todos os seus filhos e todas as suas filhas se levantaram para consolá-lo, mas ele recusou ser consolado. E ele disse: Pois, eu descerei ao túmulo lamentando meu filho. Assim seu pai chorou por ele.
36 Ayongi mẹ, anọng mba pa Midiyan akk'Josẹph akpa k'Ijip anang Pọtipha, kw'ode ọkhaan-nọng wani kwa Phero, obiro ode oho kw'anọng p'am-abaabh-ẹ.
36 E os midianitas o venderam ao Egito, a Potifar, oficial de Faraó, e capitão da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.