2 Samuel 13

mfo (MFO) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Iwa Absalọm kw'ode nnwa kw'ijinọng kwa Devid ọkhaam ọgbaanọkka kw'ikwanọng kw'ojobh-ojibh kw'okpen Tama. Wa k'ogbe wani, Amnọn kw'ode nnwa kwa Devid okwu ọkhaama idadaakha ttara Tamar.
1 Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã muito bonita, que se chamava Tamar. Outro filho de Davi, chamado Amnom, apaixonou-se por ela.
2 Iwa Amnọn otto ọkhọhmana okhuri da okhe ettem chẹ k'ọgbaanotte Tama. Wa Tama ojinọng otzim oronga, kw'osi Amnọn ore kwẹ bi, ode odik kw'ọgaang-ẹ ọgaangi bi, oyim-ẹ abẹ.
2 Ele estava tão apaixonado, que até ficou doente. Amnom pensava que era impossível possuir a sua meia-irmã; ela era virgem e por isso não tinha o direito de se encontrar com nenhum homem.
3 Yina, wa Amnọn ọkhaam oyokh-odikkobh kw'okpen Jonadab, kw'ode nnwa kw'ijinọng kwa Shimeyi, kw'ode ọgbaanọtte kwa Devid. Jonadab kẹ wa ode ojinọng kw'odongi-odongi.
3 Mas Amnom tinha um amigo muito esperto, chamado Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi.
4 Ọbọbh Amnọn bi, “Ode yan kwa kọ nnwa kw'ọvaarnọng, am-akkeri idọdọkhi-idọdọkhi ekpebha kpenamkpen manda o? Gbaak-m odik.”
4 Jonadabe disse a Amnom: — Você é filho do rei e, no entanto, cada dia está mais triste. Diga-me por quê. — É que estou apaixonado por Tamar, a irmã de Absalão, o meu irmão por parte de pai! — respondeu Amnom.
5 Jonadab oben bi, “Rọhng atza ayima k'ebin asi nkkari bi, ọmmọ-ọ ọmma. Mada isa atte okwu bi ọrọ-ọ ben-ẹ bi, ‘Kaam ira ọdaakh-m bi ọgbaanotte kwaam Tama okwu osi ọchattọhk ọnang-m e. Tte owobha m'itzitzikha saam osi ọchattọhk mva, ifha nnẹ-ẹ mbiri nchi fẹ ma mbọhk sẹ.’ ”
5 Então Jonadabe disse: — Finja que está doente e vá se deitar. Quando o seu pai vier, diga a ele: “Por favor, deixe que a minha irmã Tamar venha me dar de comer. Que ela prepare a comida aqui onde eu possa vê-la e que ela mesma me sirva a comida.”
6 Mẹ wọ, Amnọn osi nkkari otza oyima mach'ọmmẹ-ẹ ọmma. Mada ọvaar Devid okwu bi ọrẹ-ẹ, Amnọn oben-ẹ bi, “Kaam ira ọdaakh-m bi, ọgbaanotte kwaam Tama okwu osi ọchattọhk f'ọm-ọdaakh-m m'itzitzikha ọnang-m, ifha oreng-mmo ọyọkh-m fẹ.”
6 E Amnom se deitou e fingiu que estava doente. O rei Davi foi visitá-lo, e Amnom disse: — Por favor, deixe que Tamar venha e prepare alguns bolos aqui onde eu possa vê-la, e que ela mesma os sirva para mim.
7 Iwa Devid ọtzọhm bẹ ayeri Tama k'ẹvaar-ttọhmma, oben-ẹ bi, “Rọhng k'ọhọhm kw'agbaanatte Amnọn, atza asi ọchattọhk anang-ẹ.”
7 Então Davi mandou dizer a Tamar, no palácio: — Vá à casa de Amnom e prepare alguma comida para ele.
8 Mando kwa Tama obin ochina k'ọhọhm kw'ọgbaanotte Amnọn, kw'okhebh da oyim k'ebin. Tama ọtzọkha abubuma ọbhakhi otzima osi brẹd m'itzitzikha sẹ.
8 Ela foi e o encontrou de cama. Aí pegou um pouco de massa, preparou-a e fez alguns bolos ali onde ele podia vê-la. Então assou os bolos
9 Ọtzọkha brẹd nwa okhe k'ikkoriya otza ober-ẹ, yina, obhum ochichi.
9 e os tirou da forma para Amnom comer. Mas ele não quis e disse: — Mande todo mundo sair. Todos saíram.
10 Amnọn e oben Tama bi, “Tzini ọchattọhk mvuma achen-m k'ẹmaanggọ chaam, ifha areng-mmo ọyọkh-m fẹ.” Tama otzini brẹd nwa kw'ọkk'ọsa otzima odim k'ẹmaanggọ ch'ọgbaanotte, Amnọn.
10 E Amnom disse a Tamar: — Traga os bolos aqui para a minha cama e sirva-os para mim. Então ela levou os bolos para ele.
11 Yina, mada otzini ochattọhk mvuma ochen-ẹ bi ochi, ọkhaabh-ẹ, oben bi, “Ọgbaanotte kwaam, vura k'ebin, akwu mọtzọn oyima.”
11 Quando os ofereceu a Amnom, ele a agarrou e disse: — Deite-se comigo, minha irmã!
12 Oben-ẹ bi, “Mma e, ọgbaanotte kwaam! Kaam k'ẹfa kàbọkha ayima abẹ! Anọng odik-dema nwa k'Israẹl atzima abhaanga o! Odik-ttama-dema nwa kàsi.
12 Porém ela respondeu: — Não, meu irmão! Não me obrigue a fazer isso! Não se faz uma coisa dessas em Israel. Não faça essa loucura!
13 Kaam ọmaana kọ móruk yan ttara ọgbasa-dik nwa o? Kọ an-ade mach'odidingi-nọng wani m'Israẹl e. Tzotzokhaan, gbaak ọvaarnọng, kẹ kọ eden kọkpa bi, atzọkh-m k'ọbada.”
13 Como eu poderia aparecer depois disso diante dos outros? E você ficaria completamente desmoralizado em Israel. Por favor, fale com o rei, e eu estou certa de que ele me dará a você.
14 Kaambi mẹ wọ, itzọhng koyong ọnang-ẹ, ọbọkh-ẹ oyima abẹ k'ẹfa, okhuri da ọkhaam ẹfa ọyọhng-ẹ.
14 Mas Amnom não quis ouvir o que Tamar dizia. E, como era mais forte, ele a forçou e teve relações com ela.
15 Mẹ wọ, Amnọn ọn-ọttaang-ẹ itzam-itzama. K'odik-ọkka, wa ọn-ọttaang-ẹ maa ọyọhnga eden ch'iwa ọdaakh-ẹ. Amnọn on-oben-ẹ bi, “Bina ayin k'iyaan afona!”
15 Depois teve nojo dela e a odiou ainda mais do que a tinha amado antes. Então disse: — Saia daqui!
16 Tamar oben-ẹ bi, “Mma e! Akhubh-m okhubh, mẹ wọ on-opyibhi ọtzam ọyọhnga odik kw'akk'aam atzama asa e.”
16 Tamar respondeu: — Não, meu irmão! Você me mandar embora assim é um crime ainda maior do que o que você acaba de cometer! Mas Amnom não quis escutar o que ela dizia.
17 On-oyeri ọtzọhmnọng kwẹ oben bi, “Tzima kwanọng nwa ayin k'iyaan, agbakh-ẹ ọmma!”
17 Chamou o seu empregado particular e disse: — Tire essa mulher da minha frente! Ponha-a para fora e feche a porta!
18 Mando kw'ọtzọhmnọng kwẹ ọbhar-ẹ k'iyaan, ọgbakh-ẹ ọmma. Wa Tamar ọfọr owura-baba kw'ọgaangi ẹphya, kw'ode owura-baba kw'iwa aminava p'ọvaarnọng p'ani ojinọng atzim aronga am-afọra.
18 Então o empregado pôs Tamar para fora e fechou a porta. Ela estava usando um vestido longo, de mangas compridas — a roupa que as princesas solteiras usavam naquele tempo.
19 Tama ọtza okpokhi itzọtzọhng obum-ẹ k'eho, ọbọkha owura-baba kw'ọfọr ka for ọjaakhi. Otzini mbọhk ọtzọhkha k'eho, obhom k'ẹrọng ofona.
19 Aí ela pôs cinza na cabeça, rasgou o vestido e saiu gritando, cobrindo o rosto com as mãos.
20 Ọgbaanọkka Absalọm ọbọbh-ẹ bi, “Agbaanatte Amnọn, ọkk'ọ abẹ oyima? Ọgbaanọkka kwaam, dọk kàbhom; kẹ ode ọgbaanotte kwọ e. Odik nwa k'ettem kàkhe.” Tama on-oruk ttara nkwu-osisi k'ọhọhm kw'ọgbaanọkka, Absalọm.
20 O seu irmão Absalão perguntou: — Amnom fez mal a você? Não conte isso a ninguém, minha irmã. Afinal de contas, ele é seu meio-irmão. Não leve isso muito a sério. Assim Tamar ficou vivendo triste e sozinha na casa de Absalão.
21 Mada ọvaar Devid ọbhaang idik nna, ettem epyibh-ẹ.
21 Quando o rei Davi soube do que tinha acontecido, ficou furioso.
22 Absalọm odik manda wani kw'ojibh-ojibh obiro opyibh-opyibh kw'okhuri odik nwa, kọgbaakhi ọnang Amnọn. Yina, ọttaanga Amnọn k'ọgbarsadik kw'ọkk'ọsa ọnang ọgbaanọkka, Tama.
22 Absalão não disse nem uma palavra a Amnom, mas ficou com ódio dele porque havia forçado a sua irmã Tamar.
23 Mada cho afa akk'akwọbha, k'ogbe kw'atzọhmnọng p'Absalọm p'am-aphyiri arukhimaan ophyubha awobh ka Baal-Hazọr, kẹ ọbaanga Ephraim, wa Absalọm obher va p'ijinọng biphyir p'ọvaarnọng m'ẹrọm nduma.
23 Dois anos depois, Absalão estava cortando a lã das suas ovelhas em Baal-Hazor, perto da cidade de Efraim, e convidou todos os filhos do rei para irem até lá.
24 Mẹ wọ, Absalọm ofona ọtza okhebha ọvaarnọng oben bi, “Atzọhmnọng paam am-aphyiri arukhimaan ophyubha. Tzotzokhaan, tte ọvaarnọng ọmaana akhaan-nọng pẹ akwu awobha ttar-m!”
24 Ele foi falar com o rei Davi e disse: — Meu rei, eu estou cortando a lã das minhas ovelhas. Gostaria que o senhor e os seus funcionários também fossem até lá.
25 Ọvaarnọng oben bi, “Mma e, nnwa kwaam, tte man biphyir oningi ọtza e. Kwẹ ọdọhbh-ọ kpọng e.” Chibhi da Absalọm ọgban-ẹ, kokher bi ọtza, yina, okhinggẹ ọsẹ-ẹ ittabọhng.
25 Davi respondeu: — Não, meu filho. Se todos nós fôssemos, daríamos muito trabalho a você. Absalão insistiu, mas o rei não quis ir e lhe disse que podia ir embora.
26 Mẹ wọ, Absalọm oben bi, “Idikha an-afha akwu, tzotzokhaan, tte ọgbaanotte kwaam Amnọn ọbọhk ọtzọn man abẹ.”
26 Mas Absalão disse: — Está bem. Então deixe que pelo menos o meu irmão Amnom vá. — Por que motivo ele iria com você? — perguntou o rei.
27 Yina, Absalọm ochina ororo ọgban-ẹ maa, ọvaarnọng otte Amnọn ọmaana va mbonggo p'ijinọng ọbọhk, bẹ atzọn Absalọm abẹ, afona.
27 Mas Absalão continuou a insistir, até que por fim Davi deixou que Amnom e todos os seus outros filhos fossem. Absalão preparou um banquete de rei
28 Mada bẹ apyiri kẹ, Absalọm oben atzọhmnọng pẹ bi, “Bọng yonga itzọhng! Mada isa atzuk asi ettem ẹdaam Amnọn, mbeni bọng bi, ‘Bọng fhu Amnọn,’ bọng afhẹ-ẹ, oningi bọng ojor. Kaam wọ nnangi bọng ẹfa. Bọng bar ettem asi ejinọng.”
28 e deu as seguintes instruções aos seus empregados: — Prestem atenção em Amnom. Quando ele estiver bêbado, eu darei uma ordem, e vocês o matarão. Não tenham medo, pois a responsabilidade será minha. Sejam corajosos e decididos!
29 Wa atzọhmnọng p'Absalọm asi Amnọn mach'okk'bẹ ẹfa ọnanga. Mẹ wọ e, va p'ijinọng biphyir p'ọvaarnọng abina atza avura nnyanyaang sabẹ arọbh afona.
29 Os empregados mataram Amnom, como Absalão havia mandado. Então todos os outros filhos de Davi montaram suas mulas e fugiram.
30 Mada bẹ am-arenga k'eden, ẹkkaabha epyiri Devid bi, “Absalọm okk'va p'ijinọng biphyir p'ọvaarnọng ọfha, ọnọng manda wani korikhi.”
30 Enquanto eles estavam voltando para casa, Davi recebeu esta notícia: “Absalão matou todos os seus filhos; não escapou nenhum!”
31 Ọvaarnọng obina obe, ọjaakhi ẹnya ch'ọfọr obiro oyima k'irerek; akhaan-nọng pẹ biphyir ajaakhi nnya sa bẹ fọr abira awobha mẹ ttar-ẹ.
31 Então o rei se levantou, rasgou as suas roupas em sinal de tristeza e se jogou no chão. E todos os servidores dele que estavam ali também rasgaram as suas roupas.
32 Yina, Jonadab kw'ode nnwa kw'ijinọng kwa Shimeyi, kw'ode ọgbaanotte kwa Devid oben bi, “Itta kwaam oningi ọtzọk bi, bẹ afhu avaar-va p'ijinọng biphyir; Amnọn kẹ-khẹ wọ ope e. Ode ochibhi kw'Absalọm ọkk'ọtzam ọkhaama, ttẹwọr k'ewu ch'Amnọn oyim ọgbaanọkka Tama abẹ k'ẹfa e.
32 Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, disse: — Senhor, eles não mataram todos os seus filhos. Somente Amnom morreu. Pelo jeito de Absalão, a gente podia ver que ele havia resolvido fazer isso desde o dia em que Amnom forçou a sua irmã Tamar.
33 Itta ọvaarnọng kwaam, ettem ening-ọ atzim ẹyakhi k'ẹkkaabha ch'epyir-ọ bi, avaar-va p'ijinọng biphyir akk'apa e. Amnọn kẹ-khẹ wọ ope.”
33 Por isso, eu não acredito na notícia de que todos os seus filhos morreram; somente Amnom foi morto.
34 Ayongi mẹ, Absalọm ọkk'ọrọbha.
34 Enquanto isso, Absalão fugiu. Naquele momento o soldado que estava de guarda viu muita gente descendo o monte, na estrada de Horonaim. Ele foi até o lugar onde o rei estava e disse: — Alguns homens estão descendo o monte, na estrada de Horonaim.
35 Jonadab oben ọvaarnọng bi, “Kker e, va p'ijinọng p'ọvaarnọng akk'akwa e; kwẹ ọkk'ọda macha kaam ọtzọhmnọng kwọ, mbeni.”
35 Então Jonadabe disse a Davi: — São os seus filhos que estão voltando, justamente como eu disse.
36 Okyer atzim ọgbagbaak mẹ, va p'ijinọng p'ọvaarnọng apyiri ttara obhoma k'ẹrọng. Wa ọvaarnọng ọmaana akhaan-nọng pẹ biphyir abira abhom k'idọdọhkhi.
36 Logo que ele acabou de dizer isso, os filhos de Davi entraram. Eles começaram a chorar alto, e Davi e os seus oficiais também choraram muito.
37 Wa Absalọm ọrọbhi ochina ka Talmayi kw'ode nnwa kw'ijinọng kw'Amihud, kw'ode ọvaarnọng kwa Geshur. Yina, wa ọvaar Devid owobha ka nkwu-osisi s'obo kwa nnwa kwẹ Amnọn, k'ewu kpenamkpen.
37 Absalão fugiu e foi ficar com o rei da cidade de Gesur, chamado Talmai, filho de Amiúde. E por muito tempo Davi chorou a morte do seu filho Amnom.
38 Mada Absalọm ọrọbhi ochina ka Geshur, wa owobh kẹ ka cho attaan.
38 Absalão ficou três anos em Gesur.
39 Wa ọvaar Devid odini for sẹ nttem k'obo kw'Amnọn, obiro ọdaakh-ẹ bi, ira ore Absalọm.
39 Então o rei Davi começou a sentir muita saudade dele, pois agora já estava conformado com a morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.