2 Samuel 13
mfo (MFO) vs ACF
1 Iwa Absalọm kw'ode nnwa kw'ijinọng kwa Devid ọkhaam ọgbaanọkka kw'ikwanọng kw'ojobh-ojibh kw'okpen Tama. Wa k'ogbe wani, Amnọn kw'ode nnwa kwa Devid okwu ọkhaama idadaakha ttara Tamar.
1 E aconteceu depois disto que, tendo Absalão, filho de Davi, uma irmã formosa, cujo nome era Tamar, Amnom, filho de Davi, amou-a.
2 Iwa Amnọn otto ọkhọhmana okhuri da okhe ettem chẹ k'ọgbaanotte Tama. Wa Tama ojinọng otzim oronga, kw'osi Amnọn ore kwẹ bi, ode odik kw'ọgaang-ẹ ọgaangi bi, oyim-ẹ abẹ.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por Tamar, sua irmã, porque era virgem; e parecia aos olhos de Amnom dificultoso fazer-lhe coisa alguma.
3 Yina, wa Amnọn ọkhaam oyokh-odikkobh kw'okpen Jonadab, kw'ode nnwa kw'ijinọng kwa Shimeyi, kw'ode ọgbaanọtte kwa Devid. Jonadab kẹ wa ode ojinọng kw'odongi-odongi.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Ọbọbh Amnọn bi, “Ode yan kwa kọ nnwa kw'ọvaarnọng, am-akkeri idọdọkhi-idọdọkhi ekpebha kpenamkpen manda o? Gbaak-m odik.”
4 O qual lhe disse: Por que tu de dia em dia tanto emagreces, sendo filho do rei? Não mo farás saber a mim? Então lhe disse Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Jonadab oben bi, “Rọhng atza ayima k'ebin asi nkkari bi, ọmmọ-ọ ọmma. Mada isa atte okwu bi ọrọ-ọ ben-ẹ bi, ‘Kaam ira ọdaakh-m bi ọgbaanotte kwaam Tama okwu osi ọchattọhk ọnang-m e. Tte owobha m'itzitzikha saam osi ọchattọhk mva, ifha nnẹ-ẹ mbiri nchi fẹ ma mbọhk sẹ.’ ”
5 E Jonadabe lhe disse: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e, quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha, e me dê de comer pão, e prepare a comida diante dos meus olhos, para que eu a veja e coma da sua mão.
6 Mẹ wọ, Amnọn osi nkkari otza oyima mach'ọmmẹ-ẹ ọmma. Mada ọvaar Devid okwu bi ọrẹ-ẹ, Amnọn oben-ẹ bi, “Kaam ira ọdaakh-m bi, ọgbaanotte kwaam Tama okwu osi ọchattọhk f'ọm-ọdaakh-m m'itzitzikha ọnang-m, ifha oreng-mmo ọyọkh-m fẹ.”
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente; e, vindo o rei visitá-lo, disse Amnom, ao rei: Peço-te que minha irmã Tamar venha, e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma de sua mão.
7 Iwa Devid ọtzọhm bẹ ayeri Tama k'ẹvaar-ttọhmma, oben-ẹ bi, “Rọhng k'ọhọhm kw'agbaanatte Amnọn, atza asi ọchattọhk anang-ẹ.”
7 Mandou então Davi à casa, a Tamar, dizendo: Vai à casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Mando kwa Tama obin ochina k'ọhọhm kw'ọgbaanotte Amnọn, kw'okhebh da oyim k'ebin. Tama ọtzọkha abubuma ọbhakhi otzima osi brẹd m'itzitzikha sẹ.
8 E foi Tamar à casa de Amnom, seu irmão (ele porém estava deitado), e tomou massa, e a amassou, e fez bolos diante dos seus olhos, e cozeu os bolos.
9 Ọtzọkha brẹd nwa okhe k'ikkoriya otza ober-ẹ, yina, obhum ochichi.
9 E tomou a frigideira, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Amnọn e oben Tama bi, “Tzini ọchattọhk mvuma achen-m k'ẹmaanggọ chaam, ifha areng-mmo ọyọkh-m fẹ.” Tama otzini brẹd nwa kw'ọkk'ọsa otzima odim k'ẹmaanggọ ch'ọgbaanotte, Amnọn.
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida ao quarto, e comerei da tua mão. E tomou Tamar os bolos que fizera, e levou-os a Amnom, seu irmão, no quarto.
11 Yina, mada otzini ochattọhk mvuma ochen-ẹ bi ochi, ọkhaabh-ẹ, oben bi, “Ọgbaanotte kwaam, vura k'ebin, akwu mọtzọn oyima.”
11 E chegando-lhos, para que comesse, pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Oben-ẹ bi, “Mma e, ọgbaanotte kwaam! Kaam k'ẹfa kàbọkha ayima abẹ! Anọng odik-dema nwa k'Israẹl atzima abhaanga o! Odik-ttama-dema nwa kàsi.
12 Porém ela lhe disse: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Kaam ọmaana kọ móruk yan ttara ọgbasa-dik nwa o? Kọ an-ade mach'odidingi-nọng wani m'Israẹl e. Tzotzokhaan, gbaak ọvaarnọng, kẹ kọ eden kọkpa bi, atzọkh-m k'ọbada.”
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço-te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 Kaambi mẹ wọ, itzọhng koyong ọnang-ẹ, ọbọkh-ẹ oyima abẹ k'ẹfa, okhuri da ọkhaam ẹfa ọyọhng-ẹ.
14 Porém ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, a forçou, e se deitou com ela.
15 Mẹ wọ, Amnọn ọn-ọttaang-ẹ itzam-itzama. K'odik-ọkka, wa ọn-ọttaang-ẹ maa ọyọhnga eden ch'iwa ọdaakh-ẹ. Amnọn on-oben-ẹ bi, “Bina ayin k'iyaan afona!”
15 Depois Amnom sentiu grande aversão por ela, pois maior era o ódio que sentiu por ela do que o amor com que a amara. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 Tamar oben-ẹ bi, “Mma e! Akhubh-m okhubh, mẹ wọ on-opyibhi ọtzam ọyọhnga odik kw'akk'aam atzama asa e.”
16 Então ela lhe disse: Não há razão de me despedires assim; maior seria este mal do que o outro que já me tens feito. Porém não lhe quis dar ouvidos.
17 On-oyeri ọtzọhmnọng kwẹ oben bi, “Tzima kwanọng nwa ayin k'iyaan, agbakh-ẹ ọmma!”
17 E chamou a seu moço que o servia, e disse: Ponha fora a esta, e fecha a porta após ela.
18 Mando kw'ọtzọhmnọng kwẹ ọbhar-ẹ k'iyaan, ọgbakh-ẹ ọmma. Wa Tamar ọfọr owura-baba kw'ọgaangi ẹphya, kw'ode owura-baba kw'iwa aminava p'ọvaarnọng p'ani ojinọng atzim aronga am-afọra.
18 E trazia ela uma roupa de muitas cores (porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis); e seu servo a pôs para fora, e fechou a porta após ela.
19 Tama ọtza okpokhi itzọtzọhng obum-ẹ k'eho, ọbọkha owura-baba kw'ọfọr ka for ọjaakhi. Otzini mbọhk ọtzọhkha k'eho, obhom k'ẹrọng ofona.
19 Então Tamar tomou cinza sobre a sua cabeça, e a roupa de muitas cores que trazia rasgou; e pôs as mãos sobre a cabeça, e foi andando e clamando.
20 Ọgbaanọkka Absalọm ọbọbh-ẹ bi, “Agbaanatte Amnọn, ọkk'ọ abẹ oyima? Ọgbaanọkka kwaam, dọk kàbhom; kẹ ode ọgbaanotte kwọ e. Odik nwa k'ettem kàkhe.” Tama on-oruk ttara nkwu-osisi k'ọhọhm kw'ọgbaanọkka, Absalọm.
20 E Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isto. Assim ficou Tamar, e esteve solitária em casa de Absalão seu irmão.
21 Mada ọvaar Devid ọbhaang idik nna, ettem epyibh-ẹ.
21 E, ouvindo o rei Davi todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Absalọm odik manda wani kw'ojibh-ojibh obiro opyibh-opyibh kw'okhuri odik nwa, kọgbaakhi ọnang Amnọn. Yina, ọttaanga Amnọn k'ọgbarsadik kw'ọkk'ọsa ọnang ọgbaanọkka, Tama.
22 Porém Absalão não falou com Amnom, nem mal nem bem; porque Absalão odiava a Amnom, por ter forçado a Tamar sua irmã.
23 Mada cho afa akk'akwọbha, k'ogbe kw'atzọhmnọng p'Absalọm p'am-aphyiri arukhimaan ophyubha awobh ka Baal-Hazọr, kẹ ọbaanga Ephraim, wa Absalọm obher va p'ijinọng biphyir p'ọvaarnọng m'ẹrọm nduma.
23 E aconteceu que, passados dois anos inteiros, Absalão tinha tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim; e convidou Absalão a todos os filhos do rei.
24 Mẹ wọ, Absalọm ofona ọtza okhebha ọvaarnọng oben bi, “Atzọhmnọng paam am-aphyiri arukhimaan ophyubha. Tzotzokhaan, tte ọvaarnọng ọmaana akhaan-nọng pẹ akwu awobha ttar-m!”
24 E foi Absalão ao rei, e disse: Eis que teu servo tem tosquiadores; peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Ọvaarnọng oben bi, “Mma e, nnwa kwaam, tte man biphyir oningi ọtza e. Kwẹ ọdọhbh-ọ kpọng e.” Chibhi da Absalọm ọgban-ẹ, kokher bi ọtza, yina, okhinggẹ ọsẹ-ẹ ittabọhng.
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. E instou com ele; porém não quis ir, mas o abençoou.
26 Mẹ wọ, Absalọm oben bi, “Idikha an-afha akwu, tzotzokhaan, tte ọgbaanotte kwaam Amnọn ọbọhk ọtzọn man abẹ.”
26 Então disse Absalão: Quando não, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei disse: Para que iria contigo?
27 Yina, Absalọm ochina ororo ọgban-ẹ maa, ọvaarnọng otte Amnọn ọmaana va mbonggo p'ijinọng ọbọhk, bẹ atzọn Absalọm abẹ, afona.
27 E, instando Absalão com ele, deixou ir com ele a Amnom, e a todos os filhos do rei.
28 Mada bẹ apyiri kẹ, Absalọm oben atzọhmnọng pẹ bi, “Bọng yonga itzọhng! Mada isa atzuk asi ettem ẹdaam Amnọn, mbeni bọng bi, ‘Bọng fhu Amnọn,’ bọng afhẹ-ẹ, oningi bọng ojor. Kaam wọ nnangi bọng ẹfa. Bọng bar ettem asi ejinọng.”
28 E Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom, então o matareis; não temais: porque porventura não sou eu quem vo-lo ordenei? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 Wa atzọhmnọng p'Absalọm asi Amnọn mach'okk'bẹ ẹfa ọnanga. Mẹ wọ e, va p'ijinọng biphyir p'ọvaarnọng abina atza avura nnyanyaang sabẹ arọbh afona.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lho havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram, e montaram cada um no seu mulo, e fugiram.
30 Mada bẹ am-arenga k'eden, ẹkkaabha epyiri Devid bi, “Absalọm okk'va p'ijinọng biphyir p'ọvaarnọng ọfha, ọnọng manda wani korikhi.”
30 E aconteceu que, estando eles ainda no caminho, chegou a nova a Davi, dizendo-se: Absalão feriu a todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 Ọvaarnọng obina obe, ọjaakhi ẹnya ch'ọfọr obiro oyima k'irerek; akhaan-nọng pẹ biphyir ajaakhi nnya sa bẹ fọr abira awobha mẹ ttar-ẹ.
31 Então o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e se lançou por terra; da mesma maneira todos os seus servos estavam com vestes rotas.
32 Yina, Jonadab kw'ode nnwa kw'ijinọng kwa Shimeyi, kw'ode ọgbaanotte kwa Devid oben bi, “Itta kwaam oningi ọtzọk bi, bẹ afhu avaar-va p'ijinọng biphyir; Amnọn kẹ-khẹ wọ ope e. Ode ochibhi kw'Absalọm ọkk'ọtzam ọkhaama, ttẹwọr k'ewu ch'Amnọn oyim ọgbaanọkka Tama abẹ k'ẹfa e.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, respondeu, e disse: Não diga o meu senhor que mataram a todos os moços filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que forçou a Tamar sua irmã.
33 Itta ọvaarnọng kwaam, ettem ening-ọ atzim ẹyakhi k'ẹkkaabha ch'epyir-ọ bi, avaar-va p'ijinọng biphyir akk'apa e. Amnọn kẹ-khẹ wọ ope.”
33 Não se lhe ponha, pois, agora no coração do rei meu senhor tal coisa, dizendo: Morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Ayongi mẹ, Absalọm ọkk'ọrọbha.
34 E Absalão fugiu; e o moço que estava de guarda, levantou os seus olhos, e olhou; e eis que muito povo vinha pelo caminho por detrás dele, pelo lado do monte.
35 Jonadab oben ọvaarnọng bi, “Kker e, va p'ijinọng p'ọvaarnọng akk'akwa e; kwẹ ọkk'ọda macha kaam ọtzọhmnọng kwọ, mbeni.”
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aqui vêm os filhos do rei; conforme à palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Okyer atzim ọgbagbaak mẹ, va p'ijinọng p'ọvaarnọng apyiri ttara obhoma k'ẹrọng. Wa ọvaarnọng ọmaana akhaan-nọng pẹ biphyir abira abhom k'idọdọhkhi.
36 E aconteceu que, como acabou de falar, os filhos do rei vieram, e levantaram a sua voz, e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 Wa Absalọm ọrọbhi ochina ka Talmayi kw'ode nnwa kw'ijinọng kw'Amihud, kw'ode ọvaarnọng kwa Geshur. Yina, wa ọvaar Devid owobha ka nkwu-osisi s'obo kwa nnwa kwẹ Amnọn, k'ewu kpenamkpen.
37 Assim Absalão fugiu, e foi a Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava por seu filho todos aqueles dias.
38 Mada Absalọm ọrọbhi ochina ka Geshur, wa owobh kẹ ka cho attaan.
38 Assim Absalão fugiu, e foi para Gesur; esteve ali três anos.
39 Wa ọvaar Devid odini for sẹ nttem k'obo kw'Amnọn, obiro ọdaakh-ẹ bi, ira ore Absalọm.
39 Então tinha o rei Davi saudades de Absalão; porque já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.