2 Samuel 13

mfo (MFO) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Iwa Absalọm kw'ode nnwa kw'ijinọng kwa Devid ọkhaam ọgbaanọkka kw'ikwanọng kw'ojobh-ojibh kw'okpen Tama. Wa k'ogbe wani, Amnọn kw'ode nnwa kwa Devid okwu ọkhaama idadaakha ttara Tamar.
1 Ora, Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e sucedeu depois de algum tempo que Amnom, filho de Davi enamorou-se dela.
2 Iwa Amnọn otto ọkhọhmana okhuri da okhe ettem chẹ k'ọgbaanotte Tama. Wa Tama ojinọng otzim oronga, kw'osi Amnọn ore kwẹ bi, ode odik kw'ọgaang-ẹ ọgaangi bi, oyim-ẹ abẹ.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por amar, sua irmã; pois era virgem, e parecia impossível a Amnom fazer coisa alguma com ela.
3 Yina, wa Amnọn ọkhaam oyokh-odikkobh kw'okpen Jonadab, kw'ode nnwa kw'ijinọng kwa Shimeyi, kw'ode ọgbaanọtte kwa Devid. Jonadab kẹ wa ode ojinọng kw'odongi-odongi.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Ọbọbh Amnọn bi, “Ode yan kwa kọ nnwa kw'ọvaarnọng, am-akkeri idọdọkhi-idọdọkhi ekpebha kpenamkpen manda o? Gbaak-m odik.”
4 Este lhe perguntou: Por que tu de dia para dia tanto emagreces, ó filho do rei? não mo dirás a mim? Então lhe respondeu Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Jonadab oben bi, “Rọhng atza ayima k'ebin asi nkkari bi, ọmmọ-ọ ọmma. Mada isa atte okwu bi ọrọ-ọ ben-ẹ bi, ‘Kaam ira ọdaakh-m bi ọgbaanotte kwaam Tama okwu osi ọchattọhk ọnang-m e. Tte owobha m'itzitzikha saam osi ọchattọhk mva, ifha nnẹ-ẹ mbiri nchi fẹ ma mbọhk sẹ.’ ”
5 Tornou-lhe Jonadabe: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha dar-me de comer, preparando a comida diante dos meus olhos, para que eu veja e coma da sua mão.
6 Mẹ wọ, Amnọn osi nkkari otza oyima mach'ọmmẹ-ẹ ọmma. Mada ọvaar Devid okwu bi ọrẹ-ẹ, Amnọn oben-ẹ bi, “Kaam ira ọdaakh-m bi, ọgbaanotte kwaam Tama okwu osi ọchattọhk f'ọm-ọdaakh-m m'itzitzikha ọnang-m, ifha oreng-mmo ọyọkh-m fẹ.”
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente. Vindo o rei visitá-lo, disse-lhe Amnom: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma da sua mão.
7 Iwa Devid ọtzọhm bẹ ayeri Tama k'ẹvaar-ttọhmma, oben-ẹ bi, “Rọhng k'ọhọhm kw'agbaanatte Amnọn, atza asi ọchattọhk anang-ẹ.”
7 Mandou, então, Davi a casa, a dizer a Tamar: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Mando kwa Tama obin ochina k'ọhọhm kw'ọgbaanotte Amnọn, kw'okhebh da oyim k'ebin. Tama ọtzọkha abubuma ọbhakhi otzima osi brẹd m'itzitzikha sẹ.
8 Foi, pois, Tamar a casa de Amnom, seu irmão; e ele estava deitado. Ela tomou massa e, amassando-a, fez bolos e os cozeu diante dos seus olhos.
9 Ọtzọkha brẹd nwa okhe k'ikkoriya otza ober-ẹ, yina, obhum ochichi.
9 E tomou a panela, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Amnọn e oben Tama bi, “Tzini ọchattọhk mvuma achen-m k'ẹmaanggọ chaam, ifha areng-mmo ọyọkh-m fẹ.” Tama otzini brẹd nwa kw'ọkk'ọsa otzima odim k'ẹmaanggọ ch'ọgbaanotte, Amnọn.
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida a câmara, para que eu coma da tua mão. E Tamar, tomando os bolos que fizera, levou-os à câmara, ao seu irmão Amnom.
11 Yina, mada otzini ochattọhk mvuma ochen-ẹ bi ochi, ọkhaabh-ẹ, oben bi, “Ọgbaanotte kwaam, vura k'ebin, akwu mọtzọn oyima.”
11 Quando lhos chegou, para que ele comesse, Amnom pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Oben-ẹ bi, “Mma e, ọgbaanotte kwaam! Kaam k'ẹfa kàbọkha ayima abẹ! Anọng odik-dema nwa k'Israẹl atzima abhaanga o! Odik-ttama-dema nwa kàsi.
12 Ela, porém, lhe respondeu: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Kaam ọmaana kọ móruk yan ttara ọgbasa-dik nwa o? Kọ an-ade mach'odidingi-nọng wani m'Israẹl e. Tzotzokhaan, gbaak ọvaarnọng, kẹ kọ eden kọkpa bi, atzọkh-m k'ọbada.”
13 Quanto a mim, para onde levaria o meu opróbrio? E tu passarias por um dos insensatos em Israel. Rogo-te, pois, que fales ao rei, porque ele não me negará a ti.
14 Kaambi mẹ wọ, itzọhng koyong ọnang-ẹ, ọbọkh-ẹ oyima abẹ k'ẹfa, okhuri da ọkhaam ẹfa ọyọhng-ẹ.
14 Todavia ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, forçou-a e se deitou com ela.
15 Mẹ wọ, Amnọn ọn-ọttaang-ẹ itzam-itzama. K'odik-ọkka, wa ọn-ọttaang-ẹ maa ọyọhnga eden ch'iwa ọdaakh-ẹ. Amnọn on-oben-ẹ bi, “Bina ayin k'iyaan afona!”
15 Depois sentiu Amnom grande aversão por ela, pois maior era a aversão que se sentiu por ela do que o amor que lhe tivera. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 Tamar oben-ẹ bi, “Mma e! Akhubh-m okhubh, mẹ wọ on-opyibhi ọtzam ọyọhnga odik kw'akk'aam atzama asa e.”
16 Então ela lhe respondeu: Não há razão de me despedires; maior seria este mal do que o outro já me tens feito. Porém ele não lhe quis dar ouvidos,
17 On-oyeri ọtzọhmnọng kwẹ oben bi, “Tzima kwanọng nwa ayin k'iyaan, agbakh-ẹ ọmma!”
17 mas, chamando o moço que o servia, disse-lhe: Deita fora a esta mulher, e fecha a porta após ela.
18 Mando kw'ọtzọhmnọng kwẹ ọbhar-ẹ k'iyaan, ọgbakh-ẹ ọmma. Wa Tamar ọfọr owura-baba kw'ọgaangi ẹphya, kw'ode owura-baba kw'iwa aminava p'ọvaarnọng p'ani ojinọng atzim aronga am-afọra.
18 Ora, trazia ela uma túnica talar; porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis. Então o criado dele a deitou fora, e fechou a porta após ela.
19 Tama ọtza okpokhi itzọtzọhng obum-ẹ k'eho, ọbọkha owura-baba kw'ọfọr ka for ọjaakhi. Otzini mbọhk ọtzọhkha k'eho, obhom k'ẹrọng ofona.
19 Pelo que Tamar, lançando cinza sobre a cabeça, e rasgando a túnica talar que trazia, pôs as mãos sobre a cabeça, e se foi andando e clamando.
20 Ọgbaanọkka Absalọm ọbọbh-ẹ bi, “Agbaanatte Amnọn, ọkk'ọ abẹ oyima? Ọgbaanọkka kwaam, dọk kàbhom; kẹ ode ọgbaanotte kwọ e. Odik nwa k'ettem kàkhe.” Tama on-oruk ttara nkwu-osisi k'ọhọhm kw'ọgbaanọkka, Absalọm.
20 Mas Absalão, seu irmão, lhe perguntou: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o seu coração por isto. Assim ficou Tamar, desolada, em casa de Absalão, seu irmão.
21 Mada ọvaar Devid ọbhaang idik nna, ettem epyibh-ẹ.
21 Quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Absalọm odik manda wani kw'ojibh-ojibh obiro opyibh-opyibh kw'okhuri odik nwa, kọgbaakhi ọnang Amnọn. Yina, ọttaanga Amnọn k'ọgbarsadik kw'ọkk'ọsa ọnang ọgbaanọkka, Tama.
22 Absalão, porém, não falou com Amnom, nem mal nem bem, porque odiava a Amnom por ter ele forçado a Tamar, sua irmã.
23 Mada cho afa akk'akwọbha, k'ogbe kw'atzọhmnọng p'Absalọm p'am-aphyiri arukhimaan ophyubha awobh ka Baal-Hazọr, kẹ ọbaanga Ephraim, wa Absalọm obher va p'ijinọng biphyir p'ọvaarnọng m'ẹrọm nduma.
23 Decorridos dois anos inteiros, tendo Absalão tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, convidou todos os filhos do rei.
24 Mẹ wọ, Absalọm ofona ọtza okhebha ọvaarnọng oben bi, “Atzọhmnọng paam am-aphyiri arukhimaan ophyubha. Tzotzokhaan, tte ọvaarnọng ọmaana akhaan-nọng pẹ akwu awobha ttar-m!”
24 Foi, pois, Absalão ter com o rei, e disse: Eis que agora o teu servo faz a tosquia. Peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Ọvaarnọng oben bi, “Mma e, nnwa kwaam, tte man biphyir oningi ọtza e. Kwẹ ọdọhbh-ọ kpọng e.” Chibhi da Absalọm ọgban-ẹ, kokher bi ọtza, yina, okhinggẹ ọsẹ-ẹ ittabọhng.
25 O rei, porém, respondeu a Absalão: Não, meu filho, não vamos todos, para não te sermos pesados. Absalão instou com ele; todavia ele não quis ir, mas deu-lhe a sua benção.
26 Mẹ wọ, Absalọm oben bi, “Idikha an-afha akwu, tzotzokhaan, tte ọgbaanotte kwaam Amnọn ọbọhk ọtzọn man abẹ.”
26 Disse-lhe Absalão: Ao menos, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. O rei, porém, lhe perguntou: Para que iria ele contigo?
27 Yina, Absalọm ochina ororo ọgban-ẹ maa, ọvaarnọng otte Amnọn ọmaana va mbonggo p'ijinọng ọbọhk, bẹ atzọn Absalọm abẹ, afona.
27 Mas como Absalão instasse com o rei, este deixou ir com ele Amnom, e os demais filhos do rei.
28 Mada bẹ apyiri kẹ, Absalọm oben atzọhmnọng pẹ bi, “Bọng yonga itzọhng! Mada isa atzuk asi ettem ẹdaam Amnọn, mbeni bọng bi, ‘Bọng fhu Amnọn,’ bọng afhẹ-ẹ, oningi bọng ojor. Kaam wọ nnangi bọng ẹfa. Bọng bar ettem asi ejinọng.”
28 Ora, Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom; então matai-o. Não tenhais medo; não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 Wa atzọhmnọng p'Absalọm asi Amnọn mach'okk'bẹ ẹfa ọnanga. Mẹ wọ e, va p'ijinọng biphyir p'ọvaarnọng abina atza avura nnyanyaang sabẹ arọbh afona.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram e, montando cada um no seu mulo, fugiram.
30 Mada bẹ am-arenga k'eden, ẹkkaabha epyiri Devid bi, “Absalọm okk'va p'ijinọng biphyir p'ọvaarnọng ọfha, ọnọng manda wani korikhi.”
30 Enquanto eles ainda estavam em caminho, chegou a Davi um rumor, segundo o qual se dizia: Absalão matou todos os filhos do rei; nenhum deles ficou.
31 Ọvaarnọng obina obe, ọjaakhi ẹnya ch'ọfọr obiro oyima k'irerek; akhaan-nọng pẹ biphyir ajaakhi nnya sa bẹ fọr abira awobha mẹ ttar-ẹ.
31 Então o rei se levantou e, rasgando as suas vestes, lançou-se por terra; da mesma maneira todos os seus servos que lhe assistiam rasgaram as suas vestes.
32 Yina, Jonadab kw'ode nnwa kw'ijinọng kwa Shimeyi, kw'ode ọgbaanotte kwa Devid oben bi, “Itta kwaam oningi ọtzọk bi, bẹ afhu avaar-va p'ijinọng biphyir; Amnọn kẹ-khẹ wọ ope e. Ode ochibhi kw'Absalọm ọkk'ọtzam ọkhaama, ttẹwọr k'ewu ch'Amnọn oyim ọgbaanọkka Tama abẹ k'ẹfa e.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, disse-lhe: Não presuma o meu senhor que mataram todos os mancebos filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.
33 Itta ọvaarnọng kwaam, ettem ening-ọ atzim ẹyakhi k'ẹkkaabha ch'epyir-ọ bi, avaar-va p'ijinọng biphyir akk'apa e. Amnọn kẹ-khẹ wọ ope.”
33 Não se lhe meta, pois, agora no coração ao rei meu senhor o pensar que morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Ayongi mẹ, Absalọm ọkk'ọrọbha.
34 Absalão, porém, fugiu. E o mancebo que estava de guarda, levantando os olhos, orou, e eis que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, ao lado do monte.
35 Jonadab oben ọvaarnọng bi, “Kker e, va p'ijinọng p'ọvaarnọng akk'akwa e; kwẹ ọkk'ọda macha kaam ọtzọhmnọng kwọ, mbeni.”
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aí vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Okyer atzim ọgbagbaak mẹ, va p'ijinọng p'ọvaarnọng apyiri ttara obhoma k'ẹrọng. Wa ọvaarnọng ọmaana akhaan-nọng pẹ biphyir abira abhom k'idọdọhkhi.
36 Acabando ele de falar, chegaram os filhos do rei e, levantando a sua voz, choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 Wa Absalọm ọrọbhi ochina ka Talmayi kw'ode nnwa kw'ijinọng kw'Amihud, kw'ode ọvaarnọng kwa Geshur. Yina, wa ọvaar Devid owobha ka nkwu-osisi s'obo kwa nnwa kwẹ Amnọn, k'ewu kpenamkpen.
37 Absalão, porém, fugiu, e foi ter com Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava a seu filho todos os dias.
38 Mada Absalọm ọrọbhi ochina ka Geshur, wa owobh kẹ ka cho attaan.
38 Tendo Absalão fugido para Gesur, esteve ali três anos.
39 Wa ọvaar Devid odini for sẹ nttem k'obo kw'Amnọn, obiro ọdaakh-ẹ bi, ira ore Absalọm.
39 Então o rei Davi sentiu saudades de Absalão, pois já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.