Atos 27
Wakità Zəzagəla Wakità Aŋa Makəs Vok Slawda Mawga (Cameroun) (MFH) vs VC
1 Mok uwana agə̀ɗ à afik kà maday à Italiya la kəslah iyaw kà, tafà Pol la azlaməna daŋay anik, à ahàl aŋa məŋga aŋa azlaslodzi aŋa sufəl Rom, uwana sləm aŋha Yuliyus, masla tekula aŋa azlaməna manəŋla məŋ sufəl.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Məhàd à kəslah iyaw uwana à afik asà à waŋ la Adəramit kà, uwana atsizlla à ahəŋ la azlabəza gudəŋ uwana la abà la gay dərəv uwana la kutso Asəya la abà. Arəstarkus, zil Makeduniya alakà anu.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 La bebəŋ gà, məbə̀z à Sədon. Vok aham à Yuliyus kà Pol, avàl tetəvi kà maday manaŋ azlaslawda aŋha à gay, kà manəŋal à adi.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Dagay la abatà mətsìzlla ala, məguwà la makəla aŋa gudəŋ Sipəre, uwana la iyaw la abà, la gay uwana afaɗ la ahəŋ aw, kà uwana afaɗ awùl anu à adi la azlaslaka anik anik la abà.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Məguwà à uda la dərəv uwana la abà la makəla aŋa Səlisəya la Pamfiliya, məbə̀z à gudəŋ Mira uwana la kutso Lisəya la abà.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 La abatà məŋga aŋa azlaslodzi aɓəzà kəslah iyaw anik uwana atsìzlla ala la Alekəsandəra, uwana adiyà à Italiya. Aɓə̀k anu à uwatà à afik.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Mədà à huma la ŋuv ŋuv la azlamahanay anik anik la abà: La kuɗa kuɗa məbəzà à Sənid, à kà uwana afaɗ aɗə̀ɗ à anu gay à ahəŋ kà maday à huma, məguwà la makəla aŋa Kəreta, uwana afaɗ la ahəŋ aw, mətsəɗà à Salmone lakəl ala.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Məzlə̀l gərdza la zlazlaɗa, məbə̀z à slaka uwana tazalalla slaka matsizl à ahəŋ delga, uwana kərkər la kutso Lase aw.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Mədzà à ahəŋ məŋga la abatà kà uwana maday la kəslah iyaw kà zlazlaɗa, tsəràh à uwana təla awkuza adà à lig.
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 Gay gà la uwaga Pol apə̀h à azladza anik à vok à abà la magoɗ à atà: “Mauguzahay gami kà, adagay zlazlaɗa ŋoɗegi, kà uwana məŋ kular la ahəŋ, azlatatak uwana la kəslah iyaw la abà, bà la gəl kəslah iyaw gà bay kà, tadàwis ala. Bà uwaga pəra aw, bà sifa gami babay kà, tadàtafay ŋoɗegi aw.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Ama məŋga aŋa azlaslodzi akə̀s gay aŋa masla mabiy kəslah iyaw la məŋga aŋa kəslah iyaw, kà gay aŋa Pol.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Mətsìzlla à ahəŋ la abanay la viya la abà kà delga aw. Gay gà la uwaga, gay məŋga aŋa azladza tayàh kà maday kà mabəz Fenikəs, la abatà la uwana slaka matsizl à ahəŋ aŋa azlakəslah iyaw la gay tər gərdza aŋa Kəreta uwana agola à huma à mas à afik afats, ŋgaha la matəɗ à ahəŋ afats à gay, kà uwana slaka uwatà kà adzà à afaɗ à ama.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Bokuba uwana bəzi afaɗ adzəkà vok kà maɗəɗay fewfafew kà, delga tagòɗ à kà uwarà afaɗ aɗika atà, ŋgaha mauguzahay gami kà adagay delga tagòɗ, ŋgaha tapàlla tatak uwana tawàɗàh ala à kəslah iyaw à ahəŋ, la maday la manəf gay gərdza aŋa Kəreta.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Ama asàf aw, katskats magol afaɗ gəɗgəɗga uwana sləm aŋha maul à ahəŋ aŋa mas à afik afats, asà à ahəŋ la gudəŋ uwana la afik la tataka iyaw la abà.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Aɗuwà ndzəɗa aŋa kəslah iyaw, dza aslàla vok aŋa madla aw. Məsàk afaɗ, adàla anu bokuba uwana asàl.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Məguwà la makəla gudəŋ uwana la iyaw la abà, sləm aŋha Kawda, uwana adzà à anu à ama ŋuv. La abatà la kuɗa kuɗa məwaɗà bəzi kəslah iyaw à ahəŋ, kà mazila aw.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Tazə̀ɓ kəslah iyaw bəziga uwaga, tafà à məŋga à afik. Ŋgaha tatsefàɗà məŋga à ahəŋ la azlazuwiɗ, kà uwana guba akə̀s atà kà mazləl wuyyaŋ, uwana la gay gərdza aŋa Libiya. Gay gà la uwaga tazə̀ɓ lukut uwana à ahəŋ adàla kəslah iyaw, tamə̀l à iyaw à abà, tasàk à kəslah iyaw afaɗ adàla.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 La bebəŋ gà, afaɗ bà maɗəɗay aɗəɗay, kà tadzəkà matsikla kazlaŋa uwana la kəslah iyaw la afik.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 La bebəŋ gà aya kà, tawàts ala azlazuwiɗ la azlalukut la azlaahàf uwana tadàla kəslah iyaw la ahàl aŋatà.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Mavakay dəŋ kà mənəŋà afats la azlatsetsiliŋ aw. Kà uwana afaɗ aɗəɗay la ndzəɗa, tsəràh à uwana məfà madzugway kà mətəfay aya aw.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Azladza uwana la kəslah iyaw la afik tazùw tatak may dagay uwatà aw, Pol atsìzlla ala, agòɗ à atà: “Azladeda, agayŋa kakə̀sàw gay gulo kà à uwana madz à ahəŋ la Kəreta, gəgòɗ kà, naka ŋuləm, naka mətəfay la nassara uwanay la abà adazuw anu la mazila uwanay mədàzila.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Ama lagwa kà, ɗə̀ɗàw gay ləv, kà uwana dza la ahəŋ adàzila la tataka gami la abà aw, say kəslah iyaw pəra.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Kà uwana la vəɗɗa kà, Sufəl Zəzagəla gulo uwana gənəfay, aslə̀l malika aŋha à waŋ à slaka gulo.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Agòɗ à gi: ‘Pol, guba akəs ka aw! Ndzer, kadàtsilay à huma aŋa sufəl aŋa Rom. Aganay, vok adahama à Zəzagəla adàɓəl sifa aŋak la azladza uwana la kəslah iyaw la afik gesina.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Gay gà la uwaga guba akəs akul aw, gəfa madzugway gulo à Zəzagəla à afik, kà adàɗehəŋ bokuba uwana apə̀h à gi!
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Ama afaɗ adàdala anu à gudəŋ anik à afik la iyaw la abà.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Adaɗàh mahənay kulo gəl aŋha ufaɗ à uwana afaɗ adzəkà madla anu à dərəv à abà. La tataka vəɗ, masla mabəlak kəslah iyaw adzùgw kà: ‘Mədàbəz à kutso à abà’, gəl agòɗal.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Tazə̀ɓ zuwiɗ uwana tadə̀ɓal adà à agay kà magur zəŋzəŋ aŋha dərəv. Zəŋzəŋ aŋa kà, kà kulaslay dzik səla. Tadà à huma zwek kà kulaslay kulo.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Guba akə̀s atà kà afaɗ aŋa madla atà à gudəŋ à afik, gay gà la uwaga tatsə̀k adà ufaɗ à iyaw à abà, la lig kəslah iyaw, ŋgaha takudà kà afaɗ aŋa madla aw tsəràh à məl maulla.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Azlaməna mabəlak kəslah iyaw kà, asà à atà mas à ahəŋ la kəslah iyaw la afik kà madiŋ atà. Tazə̀ɓ bəzi kəslah iyaw à ahəŋ à iyaw à gəl, ŋgaha tadzùgw kà mamalay adà, mawaɗ ala kəslah iyaw à vok la huma gà bay.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Ama Pol agòɗ à azlaslodzi la azlaməŋga aŋatà: “Baŋa azlaməna mabəlak kəslah iyaw tadza à ahəŋ la kəslah iyaw la afik aw kà, məɓəlay aw.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 La abatà azlaslodzi tanàtsàhà zuwiɗ uwana ala tadaɓəla kəslah iyaw bəziga gà, tasàkal, adà aŋha kokuɗa gəl aŋha.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Mok uwana məl adawula à waŋ dadaŋ aw kà, Pol adə̀v atà kuɗa kà mazuw tatak may, agòɗ à atà: “Dagay mahənay kulo gəl aŋha ufaɗ kazuwaw tatak aw, kakùdàw.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Delga kazuwaw tatak may ŋuv, à baŋa asa à akul maɓəlay. Ama baməraka aŋidz gəl aŋkul azila aw!”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Uwana adapəh uwaga, azə̀ɓ tatak may, atsàkàŋ ala, kikay agòɗ à Zəzagəla la huma azladza gesina, ŋgaha tadzəkà mazuway.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Kiya uwaga haŋkəli aŋatà gesina adza à ahəŋ titi, tazùw.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Matugway aŋa azladza uwana la kəslah iyaw la afik kà dadərmokw səla bəzi aŋha dzik məɗəf gəl aŋha mukwa.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Mok uwana tadahən ala tatsə̀k nalkama à iyaw à abà kà matetuw mahanay aŋa kəslah iyaw.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Mok uwana məl adawulla kà, azlaməna mabəlak kəslah iyaw tasə̀l slaka uwana atà la abà aw, ama tawùl à slaka wuyyaŋ gà, kà uwana tanəŋà dzəluŋ aŋa dərəv. Tayàh madla kəslah iyaw à abatà kà magəɗ à abà à baŋa aɓəzà vok, tagòɗ.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Gay gà la uwaga tanàtsàhà zuwiɗ adà uwana tawàɗàhla à ahəŋ, tasàkal la iyaw la abà. Ŋgaha tatsìzllàŋ ala lukut, uwana la huma kəslah iyaw, kà afaɗ aŋa madla à wuyyaŋ uwatà à afik.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Ama kəslah iyaw abəzà slaka uwana iyaw slemslem gà, atsà gay tər à wuyyaŋ à abà. Tetuwa aɓəlakà vok aw. Ŋgaha godega gà kà magaŋtsay aŋa iyaw akàlàhàŋ ala gesina.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Azlaslodzi tawoyà makaɗ azlaməna daŋay, kà tekula aŋatà aŋa matəfay la magosagosa aw.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Ama məŋga aŋa slodzi aŋa Rom uwana asàl matəf Pol, aɗə̀ɗ à atà gay à ahəŋ kà magəɗ mapəhay aŋatà à afik. Avà tetəvi à azlauwana tasə̀l magosagosa kà mavalàh à iyaw à abà kà mats à vok à kutso à abà.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Azlaanik aŋatà takàs azlaahàf aŋa kəslah iyaw à ahàl kà mas à uda, azlaanik taɗàh à uda la makas azlamakalahla aŋa ahàf uwaga, kiya uwaga gesina aŋatà tasà à kutso à abà la wurwur.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.