2 Coríntios 7

El Nuevo Testamento en mixe de Coatlán (MCONT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Miich ajcxy huɨdibɨ ooy ndzocy njɨhuɨ̈yɨch, com Dios jadu'n ymɨna'ñ co tzɨnaydac pɨdäga'ñ ma ajt njot nhuinma'ñ, paady ycɨxp tzoc yajhuaatzɨm ajt njot nhuinma'ñ, etz ma ajt n'espíritu, e jadu'n Dios nhuindzɨgɨɨyɨm etz nyajmɨj'ajtɨm cɨxyjot huinɨjot.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Tungɨx may'ajt xycöbɨgɨpɨch miich ajcxy cɨxyjot huinɨjot. Ca' ɨɨch ajcxy ni pɨn tɨ nmɨdundɨgóoygɨxyɨch, nañ jadu'n ca' ni pɨn ɨɨch ajcxy tɨ nyaj'ixpɨ́jccɨxyɨch jɨbɨc-huinma'ñ. Nañ jadu'n ni ca' ɨɨch ajcxy pɨn tɨ nhuin'ɨɨñɨch.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Ca' jadu'n nmɨna'ñɨch mɨɨd co nyajpocycähua'ñɨch miich ajcxy. Com jadu'n jacjayɨjp tɨ mɨna'ñɨch co ooy ndzocy njɨhuɨ̈yɨch miich ajcxy, tú'cɨy ajcxy ndzɨnaayɨm, e tú'cɨy ajcxy n'ó'cɨmɨpy.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Ooy ɨɨch miich ajcxy njot'amɨj'adyiijɨch. Ooy ɨɨch miich ajcxy ngömaaygɨxy. Ooy jotcujc nayjɨhuɨ̈yiijɨch mɨɨd miich ajcxy ycɨxpɨ. Oy njayajpaadyɨch tzip agujc ayo'n agujc, per co njäymechɨch miich ajcxy, jotcujc nayjɨhuɨ̈yiijɨch.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Nej ɨɨch ajcxy nja'ty ya Macedonia, ca' njotcujc'ájtcɨxyɨch. Hue' nyajpaadyɨch ajcxy tzip agujc capxy agujc huen ma'ámyɨty. Jäy ajcxy xymɨdzip'ajtpɨch, etz nañ jadu'n tzɨgɨɨybɨch jotjoty huinma'ñyjoty.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Per Dios je huɨdibɨ yajjotcugɨɨyb yajjotmɨcpɨjcp pɨnjaty tajp mayb, yɨ' tɨ xyajjotcugɨ̈yɨch co Tito yja'ty ya ma ɨɨch nyajpaady co jɨm choñ ma miich ajcxy.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Ca' nan tɨ njotcugɨ̈yɨch mɨɨd tɨm jëyɨ co Tito tɨ xyñijädyɨch. Hue' tɨ njotcugɨ̈yɨch co yɨ' tɨ xyñɨmäyɨch jadu'n nej yɨ' jotcujc'ajtɨn tɨ paady ma miich ajcxy. Yɨ' tɨ xyajmɨɨdmɨydägyɨch jadu'n nej miich ajcxy tajɨn mayɨn mjɨhuɨɨygɨxy mɨɨd mbocy ycɨxpɨ. E nañ jadu'n nej mhuinmaaygɨxy nej nyajpaadyɨch. E mɨɨd jada ayuc nïgɨ tɨ njotcugɨ̈yɨch.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ɨɨch ca' ndajy nmayich mɨɨd co ɨɨch miich ajcxy tɨ nyajtajcɨxy tɨ nyajmaygɨxy mɨɨd je necy huɨdibɨ ajcxy nyajniguejx. Oy anajty tɨ njajɨhuɨ̈yɨch jotmay co nnejhuɨ̈yɨch co miich ajcxy ooy mdajy may tüg xɨɨ mejtz xɨɨ mɨɨd ɨɨch nnecy ycɨxpɨ.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Jadachambɨ ooy jotcujc nayjɨhuɨ̈yiijɨch. Ca' nmɨnaanɨm mɨɨd je tajɨn je mayɨn ycɨxpɨ huɨdibɨ miich ajcxy anajty mɨɨd jotcujc'ajtpɨch, com co je tajɨn je mayɨn ajcxy tɨ xyajjothuimbijtcɨxy, Dios tɨ jäygɨdägy jadu'n nej miich ajcxy tɨ mmɨmadaaccɨxy je tajɨn mayɨn. E ca' ɨɨch tɨ ndundɨgooyɨch ma miich ajcxy co ajcxy njotmaymoy.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Com Dios yjäygɨdacpyɨ co jäy njothuimbijtcɨxy, mɨɨd co taj may ñayjɨhuɨ́ɨyɨgɨxy mɨɨd ypocy ycɨxpɨ. E co ajcxy yjothuimbijtcɨxy, huin'it ajcxy je y'alma nïdzoocɨn paadɨpy. E ca' je' huaad nidajɨm nimaayɨm co ajcxy y'alma ñïdzögy. Co jäy ajcxy nidajcɨxy nimaaygɨxy huɨdi yajpat ya naaxhuiñ, e ca' yjothuimbijtcɨxy, jadu'ñɨ nɨcxy je o'cɨn nipatcɨxy.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Mɨɨd je tügpɨ jäy ypocy ycɨxpɨ tɨ mbaatcɨxy je tajɨn mayɨn. Miich ajcxy jadu'n tɨ mmecxtujccɨxy je tajɨn mayɨn jadu'n nej Dios jäygɨdägy. Tungɨx cuendɨ jada' cham nej tɨ yhuimbɨdzɨmy. Tɨydudägy janch cham tɨ mdɨydungɨxy mɨɨd je pocy ycɨxpɨ. Tɨ xyajjotma'tcɨxy, e tɨ xy'adzɨgɨɨygɨxy, e ni'ixɨ̈y miich anajty m'ijtcɨxy co mdzaachytunaangɨxy je huɨdi tɨ ytundɨgooy. E mɨɨd jada ycɨxpɨ tɨ miich ajcxy myajniguëxɨ̈ccɨxy, co ca' miich ajcxy ti pocy mmɨɨdɨty ma jadayaabɨ huinma'ñ.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Co ɨɨch miich ajcxy jayhuin nijayɨy, ca' nmɨnaanɨm mɨɨd je' ycɨxpɨ huɨdibɨ anajty tɨ ytundɨgooy. Nañ ca' nmɨnaanɨm mɨɨd je huɨdibɨ anajty tɨ yajmɨdundɨgooy. Nijayɨɨyɨch miich ajcxy, jɨgɨx jëbɨ mnejhuɨɨygɨxy je tɨy'ajt nej Dios tzocy co nduuñɨch mɨɨd miich ajcxy m'oy'ajtɨn ycɨxpɨ.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Com miich ajcxy tɨ mmɨjottɨgooyb Dios ytɨy'ajt, paady ycɨxpɨ miich ajcxy tɨ mbaatcɨxy jotcujc'ajt, e nañ jadu'n ɨɨch ajcxy tɨ nbáatcɨxyɨch jotcujc'ajt mɨɨd miich ajcxy ycɨxpɨ. Nañ jadu'n ooy tɨ njotcugɨ̈yɨch ajcxy mɨɨd co Tito ooy chachjotcujcɨty. Oy'amy miich ajcxy tɨ mgöbɨjccɨxy Tito, paady yɨ' ooy tɨ yjotcugɨ̈y mɨɨd miich ajcxy ycɨxpɨ.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Co tɨ nnɨmäyɨch Tito co njot'amɨj'adyiijɨch miich ajcxy, ca' ti tzo'ydu'n tɨ nbaadyɨch, co yɨ' oy tɨ xyco'ixɨɨygɨxy. Nïgɨ oy tɨ yhuimbɨdzɨmy mɨɨd co tüg'ócɨy ayuc huɨdibɨ ɨɨch miich ajcxy tɨ nyajnɨmäy tɨ yhuimbɨdzɨmy co yjanchɨty. Nañ jadu'n tɨ yhuimbɨdzɨmy co yjanchɨty jadu'n nej tɨ nnimɨydacyɨch miich ajcxy mɨɨd Tito co njot'amɨj'adyiijɨch miich ajcxy.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Jadu'n nej co Tito oy miich ajcxy xycogapxɨ̈y, yɨ' ooy nïgɨ xychojccɨxy xyjɨhuɨɨygɨxy co yɨ' nejhuɨ̈y jadu'n nej miich ajcxy mmɨjottɨgooygɨxy ɨɨch n'ayuc, jadu'n nej mgapxymɨdoohuaangɨxy. E nañ jadu'n co yɨ' ijxy nej miich ajcxy yɨ' mgöbɨjcy mɨɨd tzɨgɨ'ñ jɨhuɨ̈'ñ.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Ooy jotcujc nayjɨhuɨ̈yiijɨch, ooy njot'amɨj'adyiijɨch miich ajcxy.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.