Lucas 15
Esuquidistu Chuiquin Tantiamete (MCFNT) vs BKJ
1 Adashic, icsaquid utsibobëd ancanquidën matsesën aton na buansho isun aton na bedtequid nëidtedi bedta caido, Tantianu, quiash Esus datsidadpanëdash.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Adsho isash padiseyobo Esus tantiamenquio yec chushquiacbimboec, Abi datsidadquido icsambocquid icsho cacumenquiocquin aidobëdtambi peshun Esusën aquec, quec abibi onquecuededpanëdash.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Adoaquien, tantiaquidquio iquec Esus:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 —¿Min obeca dadpen 100ted icboedi abentsëc bënudacsho isun, Nibënu, quequin min obeca utsi dadpen 99ted nianec nibënec nidenquioda mibi icpe?
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Aidi nibënquin istuidash, Con obeca istuidbosh bëdambo iquebi, queshun chiadquin buanec icbo nidec.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Shubuno choshon abëd icquido ambi yuedaidobëdta chomeshun: “Con obeca bënudaid istuidshun bëbosh bëdambo iquebique. Nuquibi penuna,” quequin icbon chuipec.
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Adecbidi Nuquin Papa tantiaquid dadpen icnuc matses icsaquid abentsëcshun abi icsaid ënsho isash abuc Nuquin Papabëd tabadquido bëdamboshë iquebi, quecuededpendac —quepanëdash Esus.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Aden icbon aton yua bënudaid chuishumbic utsi chiec Esus nadpanëdash: —¿Aton na bedtequid shocoshëmpi 10ted icboedi abentsëc nibëdsho isun tabote taboshon bescaquin chidon nibënenquioda icpec?
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Ai. Aden nibënquin istuidshun abëd icquido chomeshun: ‘Con shocoshëmpi abentsëc niadacboedi nibënquin istuidash bëdambo iquebi,’ quepec chido.
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 “Adecbidi matses abentsëcshun abi icsaid ënsho isash abi yacnocquido ambi uaido mayan bëdabobëdi Nuquin Papa bëdambo iquebi, quecuededec —quepanëdash Esus.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Aden chido chiashic utsi chiacbimboec Esus nadpanëdash: —Aton mado daëd icnubi
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 tsyuec tishaid aton papa caic: ‘Tsusio budquin mimbi chiondacpaden nëbi ëbi aidted meneta, papa,’ quepondash. Adoac aton na musucshun aton mado abi daëdi menebampondash.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 “Aden meniac daëdpactsëc ushash aton mado tsyuecquid aton natedi sandoshon buanec nidaid utsi yacno nidash icsamboen nabanec tabadnuc aton natedi naimëdpondash.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Aden aton natedi naimëdambic tiedën caniquid unësbunian abi nidacnocquidon pete naimëdan tsusion mado chedo comapenec bundocuededpondash.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Adec bundoquiec abi nidacnocquid abentsëc yacno nidshun: ‘Mimbi namiaid ictiadquio iquebi,’ caquien: ‘Con chancho pemebanta,’ queshun aton chancho yacno tsusion mado nidmepondash.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Aden nidmiac nidquin chancho pemebanequi ambi chancho pemiaid petiadquio yec tabadshobi anocquidon menenquio icpondash.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 “Adec natiambo bunec tabadquin aton papa ambi nianondaidbëdta abi icsaid utsitedi tantiec abibi onquec nadpondash: ‘Con pan namiaidon pete dadpen icnubi con na nibëdnuc unëspebi.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Nëbi con pa yacno nidshun naden con pa chiembi: Nuquin Papan chiacpaden nainquiocquin mibi tantienquio yec nidshun icsamboen nabanombique.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Adquid icsho con mado nec, ëbi cainda, papa. Nëbi min yuapadquid ëbi icme,’ quequin chiembi,
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 abibi quianec aton papa yacno nidoapondash. Adec nidec ancuenquio yacno aton mado nidondaid casenash chosho isash unësquiocnoc aton mado bëquedquin dayumbudshun shubi uatanquin aton papan tanchoccapondash.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Adoac ambibi tantiabocpaden aton papa chuiquin: ‘Nuquin Papan chiacpaden nainquiocquin mibi tantienquio yec nidshun icsamboen nabanec tabadteniobi. Aden naquid con mado ëbi cainda, papa. Min yuapadquid ëbi icme,’ capondash aton madon.
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 “Aden chiaquien bëdambo yanshun ambi namiaidombo naden aton papan chuipondash: ‘Con mado ënden nidondaid choaoshe. Dasiuidte bëdaidquio bëshun con mado dasiuinta. Adoshombic mëusudtetsen mëusunta. Adoshombic tapucudtetsen tasiuinta.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Adoshombic, bacan bacuë nuacquid dapa bedshun cuesuneta nuquitedi bëdamboec tabadquin penun.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Con mado unësacbimboecboedi nëbi ëbëdi tabadoaic. Aidi bënudacbimboecboedi nëbi istuidacbimboec choash iquec,’ cac bacan bacuë cuesuneshun codocacsho pebededpondash.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 “Adnubien bëyuc tishaid tied nantan icpondash. Auëshquio nidec shubu anoentsëqui choquin tentencate cuëdëmec matses cuëdënsho tantiatuidpondash.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Aden tantiatuidashien aton papan namiaid istuidash: ‘¿Atotsi naic nec?’ quepondash bëyuc tishaid.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 “Adoaquien: ‘Min utsi ënden nidondaid choaposh. Aidi chosho isash unësquiocquin nuquitedi bëdamboec tabadquin pemenuequin aton bacan bacuë nuacquid dapa papan cuesunemiosh,’ cac
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 bëyuc tishaid nëishash shubun puduedenquio icpondash.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Adoaquien: ‘Seta dadpen matamequin mimbi chiacpadomboen nabanteniombi. Adquid icsho ëbëd capuquidobëdta ëbi pemenuen yua utsin bacuë mimbi cuesunemenquiocpaboc.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Nëbi mimbi meniaidtedi naimbudquinc, chido dada dadpen chudmequid chudquinc caic min mado choacsho isun bacan bacuë nuacquid mimbi cuesunemepacboc,’ quequin bëyuc tishaidën aton papa chushcapondash.
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 “Adoaquien: ‘Mado, ëbëd icquid mibi nec. Adquid icnuc con natedi mitsana neyoc.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Min utsi unësacbimboecboedi nëbi choash tabadoaic. Aidi bënudacbimboecboedi nëbi istuidaid nec,’ quequin aton papan choboedën buchi chuipondash —quepanëdash Esus.
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.