Lucas 15
Esuquidistu Chuiquin Tantiamete (MCFNT) vs ARA
1 Adashic, icsaquid utsibobëd ancanquidën matsesën aton na buansho isun aton na bedtequid nëidtedi bedta caido, Tantianu, quiash Esus datsidadpanëdash.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Adsho isash padiseyobo Esus tantiamenquio yec chushquiacbimboec, Abi datsidadquido icsambocquid icsho cacumenquiocquin aidobëdtambi peshun Esusën aquec, quec abibi onquecuededpanëdash.
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Adoaquien, tantiaquidquio iquec Esus:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 —¿Min obeca dadpen 100ted icboedi abentsëc bënudacsho isun, Nibënu, quequin min obeca utsi dadpen 99ted nianec nibënec nidenquioda mibi icpe?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Aidi nibënquin istuidash, Con obeca istuidbosh bëdambo iquebi, queshun chiadquin buanec icbo nidec.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Shubuno choshon abëd icquido ambi yuedaidobëdta chomeshun: “Con obeca bënudaid istuidshun bëbosh bëdambo iquebique. Nuquibi penuna,” quequin icbon chuipec.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Adecbidi Nuquin Papa tantiaquid dadpen icnuc matses icsaquid abentsëcshun abi icsaid ënsho isash abuc Nuquin Papabëd tabadquido bëdamboshë iquebi, quecuededpendac —quepanëdash Esus.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Aden icbon aton yua bënudaid chuishumbic utsi chiec Esus nadpanëdash: —¿Aton na bedtequid shocoshëmpi 10ted icboedi abentsëc nibëdsho isun tabote taboshon bescaquin chidon nibënenquioda icpec?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Ai. Aden nibënquin istuidshun abëd icquido chomeshun: ‘Con shocoshëmpi abentsëc niadacboedi nibënquin istuidash bëdambo iquebi,’ quepec chido.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 “Adecbidi matses abentsëcshun abi icsaid ënsho isash abi yacnocquido ambi uaido mayan bëdabobëdi Nuquin Papa bëdambo iquebi, quecuededec —quepanëdash Esus.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Aden chido chiashic utsi chiacbimboec Esus nadpanëdash: —Aton mado daëd icnubi
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 tsyuec tishaid aton papa caic: ‘Tsusio budquin mimbi chiondacpaden nëbi ëbi aidted meneta, papa,’ quepondash. Adoac aton na musucshun aton mado abi daëdi menebampondash.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 “Aden meniac daëdpactsëc ushash aton mado tsyuecquid aton natedi sandoshon buanec nidaid utsi yacno nidash icsamboen nabanec tabadnuc aton natedi naimëdpondash.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Aden aton natedi naimëdambic tiedën caniquid unësbunian abi nidacnocquidon pete naimëdan tsusion mado chedo comapenec bundocuededpondash.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Adec bundoquiec abi nidacnocquid abentsëc yacno nidshun: ‘Mimbi namiaid ictiadquio iquebi,’ caquien: ‘Con chancho pemebanta,’ queshun aton chancho yacno tsusion mado nidmepondash.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Aden nidmiac nidquin chancho pemebanequi ambi chancho pemiaid petiadquio yec tabadshobi anocquidon menenquio icpondash.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 “Adec natiambo bunec tabadquin aton papa ambi nianondaidbëdta abi icsaid utsitedi tantiec abibi onquec nadpondash: ‘Con pan namiaidon pete dadpen icnubi con na nibëdnuc unëspebi.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Nëbi con pa yacno nidshun naden con pa chiembi: Nuquin Papan chiacpaden nainquiocquin mibi tantienquio yec nidshun icsamboen nabanombique.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Adquid icsho con mado nec, ëbi cainda, papa. Nëbi min yuapadquid ëbi icme,’ quequin chiembi,
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 abibi quianec aton papa yacno nidoapondash. Adec nidec ancuenquio yacno aton mado nidondaid casenash chosho isash unësquiocnoc aton mado bëquedquin dayumbudshun shubi uatanquin aton papan tanchoccapondash.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Adoac ambibi tantiabocpaden aton papa chuiquin: ‘Nuquin Papan chiacpaden nainquiocquin mibi tantienquio yec nidshun icsamboen nabanec tabadteniobi. Aden naquid con mado ëbi cainda, papa. Min yuapadquid ëbi icme,’ capondash aton madon.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Aden chiaquien bëdambo yanshun ambi namiaidombo naden aton papan chuipondash: ‘Con mado ënden nidondaid choaoshe. Dasiuidte bëdaidquio bëshun con mado dasiuinta. Adoshombic mëusudtetsen mëusunta. Adoshombic tapucudtetsen tasiuinta.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Adoshombic, bacan bacuë nuacquid dapa bedshun cuesuneta nuquitedi bëdamboec tabadquin penun.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Con mado unësacbimboecboedi nëbi ëbëdi tabadoaic. Aidi bënudacbimboecboedi nëbi istuidacbimboec choash iquec,’ cac bacan bacuë cuesuneshun codocacsho pebededpondash.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Adnubien bëyuc tishaid tied nantan icpondash. Auëshquio nidec shubu anoentsëqui choquin tentencate cuëdëmec matses cuëdënsho tantiatuidpondash.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Aden tantiatuidashien aton papan namiaid istuidash: ‘¿Atotsi naic nec?’ quepondash bëyuc tishaid.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 “Adoaquien: ‘Min utsi ënden nidondaid choaposh. Aidi chosho isash unësquiocquin nuquitedi bëdamboec tabadquin pemenuequin aton bacan bacuë nuacquid dapa papan cuesunemiosh,’ cac
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 bëyuc tishaid nëishash shubun puduedenquio icpondash.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Adoaquien: ‘Seta dadpen matamequin mimbi chiacpadomboen nabanteniombi. Adquid icsho ëbëd capuquidobëdta ëbi pemenuen yua utsin bacuë mimbi cuesunemenquiocpaboc.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Nëbi mimbi meniaidtedi naimbudquinc, chido dada dadpen chudmequid chudquinc caic min mado choacsho isun bacan bacuë nuacquid mimbi cuesunemepacboc,’ quequin bëyuc tishaidën aton papa chushcapondash.
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 “Adoaquien: ‘Mado, ëbëd icquid mibi nec. Adquid icnuc con natedi mitsana neyoc.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Min utsi unësacbimboecboedi nëbi choash tabadoaic. Aidi bënudacbimboecboedi nëbi istuidaid nec,’ quequin aton papan choboedën buchi chuipondash —quepanëdash Esus.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.