Atos 28
Ke meupiya ne tudtul mekeatag ki Hisu Kristu (MBI) vs NTLH
1 Guna su nekehaun key en diyà te beyvey ne nerineg dey te ini se punul ne ed-ingaranan te Melita.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 Ne ke menge etew ketà ne midtelimà dan kenami te meupiya ne midtetavun dan su ed-uran ne meadsil.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Mibpengayu si Pablo te menge rasang ne guna su intavun din diyà te apuy ne ruen mevisa ne uled ne neinitan dut te apuy ne migemew ne mibedbed kayi te belad ni Pablo ne migkahat.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 Guna su nekita rut te menge etew ne ed-ubpà ketà arà se uled ne mibitinbitin diyà te belad ni Pablo ne mibpelelahey ran se egkahi te, “Terevunù bes buwa ini, su misan nekehaun sikandin dut te rahat ne kayi red se Bagì din se ebpatey.”
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Ugaid ne impirik ni Pablo ke uled diyà te apuy ne warà mekeiri sikandin.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Ne kunaan dan ke edlevag ini se belad ni Pablo wey egkepiley su ebpatey en. Ugaid ne neiseg-iseg ne warà ned-ulaula rin, ne nesalin ke itungan dan se egkahi te, “Diwata bes ini.”
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Diyà te uvey ne ruen menge pengengewiran ni Publiyu ne iyan egkeunutan dutun te punul. Ne impepenayik key rin diyà te baley rin su midtuganur key rin te meupiya, ne rutun key med-ubpà lusud te tetelu ne hewii.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 Ne gewii te dutun key ne ed-id-irehà ini se amey ni Publiyu su edetengen wey ebpengindes. Midlusud si Pablo diyà te sungkù dut te ederaru ne guna su mibpengeningeni ne midampen din te belad din ne neulian en.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Guna su nerineg ini dut te menge etew ne ed-ubpà ketà, ne mid-ewit dan ke langun ne ederaru ne nengeulian.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Ne merakel se menge penggalew ran kenami, ne ketà te hewii ne ked-awà dey diyà te kandan ne ruen induran dan diyà te kapal ke misan engkey ne kurang dey te kedlayag.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 Ugaid ne tetelu en ne vulan taman te kebpekelayag dey ne mid-untud key te kapal ne riyà ebpuun te inged ne Elihandriya ne ed-ingaranan te “Ke Seping ne Diwata,” ne migenat key en. Ini se kapal, ne midunggù ketà te punul ne Melita taman te neipus ke hewii te bagyu.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 Mid-awet key diyà te inged ne Sirekusa ne nekedtetelu key ne hewii rutun.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Ne midlaus key en maa ne nekeuma key riyà te inged ne Rihiyu. Dut te neketundug ne hewii ne ruen keramag ne ebpuun te ebelevahen ne nekeewit dut te kapal dey ne nekederuwa ne hewii ne nekerunggù key diyà te inged ne Putiyuli.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Dutun ne ruen neumaan dey ne menge etew ne mibperetiyaya ki Hisus ne mibpeubpà kenami diyà te kandan te lusud te senge pedian. Ketà ne mid-ipanew rey se ebpendiyà te inged ne Ruma.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 Guna su nerineg dut te menge mibperetiyaya ki Hisus diyà te Ruma te ebpekeuma key en, ne mid-ipanew ran taman te inged ne ed-ingeranan te Pedian ne Apiyu wey inged ne ed-ingeranan te Tetelu ne Valey ne Edlevungan su edtelavuk kenami. Guna su nekita ran ni Pablo, ne mibpeselamat sikandin te Eleteala su mibmeupiya se hinawa rin te eduma kandan diyà te inged ne Ruma.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 Guna su nekeuma key diyà te inged ne Ruma ne warà ipelusud si Pablo diyà te bilengguan su midtuhutan sikandin te ruen kandin ne ed-ubpaan, ugaid ne ruen senge etew ne sundaru ne ebantey kandin.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Guna su nekedtetelu en ne hewii ne midtawag ni Pablo ke menge egkeunutan te menge Hudiyanen. Guna su nevurun dan en ne migkahi si Pablo te, “Menge suled ku ne Hudiyanen, warà meraat ne mid-ulaula ku diyà te menge suled tew ne Hudiyanen, ne warà a mekesurang dut te menge betasan tew ne intahak dut te menge keep-epuan tew. Ugaid ne misan iring ketà te warà meraat ne mid-ulaula ku diyà te kandan, ne nesigkem a rut te menge Hudiyanen te Hirusalim ne impevilanggù a ne impalad a ran diyà te menge egkeunutan te Rumanu.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Ne mibpeinsaan a te menge egkeunutan ne Rumanu ne ibpeliyu e ran perem su netuenan dan te warà mid-ulaula ku ne dait neid-imetayi kediey.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Ugaid ne arà se menge ruma tew ne Hudiyanen ne kenà dan egkiyug te ibpeliyu a. Ne geina te warè en ebpeketavang kedì, ne mibuyù a te iyan egkukum kediey ne ke Datù kayi te Ruma misan warà igkesumbung ku kandan te menge ruma ku ne menge Hudiyanen.”
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Tembù be midtawag a keniyu su ebpekibitiyara a keniyu. Ne ini se ingkevakù ku te sengkalì ne mekeatag dut te kebperetiyaya ku te sikandin se ebpenerengen dut te sikami ne menge Hudiyanen.
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 Ne midtavak dan si Pablo te, “Warà surat mekeatag keykew ne netelimà dey ne ebpuun te pruvinsiya ne Hudiya. Ne warà dema nekeuma ne ruma rey ne Hudiyanen ne nekeewit te tudtul kayi mekeatag keykew etawa mibpenudtul te ruen mid-ulaula nu ne meraat.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Ugaid ne egkesuatan dey te ebpemineg ke penurù te kebperetiyaya nu, su netuenan dey te ini se penurù ne mibpesekupan nu ne egkunteraan te menge etew te piya endei en.”
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Ketà ne mibpasad dan te hewii te eburun dan diyà te ki Pablo. Guna su neumaen ke hewii, ne merakel se nevurun dutun te ed-ubpaan ni Pablo. Ne igenat te meselem taman te merukilem ne impenurù ni Pablo wey impesabut din kandan mekeatag dut te Edetuan te Eleteala te menge etew. Su kiyug din perem ne ebpekeperetiyaya ran te si Hisus ke edtuman dut te impesurat ni Moises mekeatag te Penduan wey arà se impesurat dut te menge ebpelambas te Lalag te Eleteala rengan.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Ruen duma ne mibperetiyaya dut te impesabut din, ne ruen duma ne warà mibperetiyaya.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Ketà ne mibpesusuweyey ran su warà meked-ayun ke itungan dan. Ugaid ne te warà den pà med-awà ne migkahi maa si Pablo te, “Benar iya ke migkahi rut te Kedesenan ne Ebpetuntul te Menusiyà ne impesurat dut te senge etew ne ebpelambas te Lalag te Eleteala rengan ne si Isayas.
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 Su impekahi sikandin te,
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 Su ini ne menge etew
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 Ne migkahi rema si Pablo te, “Geina te ini se ed-ul-ulaan niyu, ne ibpesabut ku en keniyu te ini se Lalag te Eleteala ne mekeatag te kebpeliyu te Eleteala rut te menusiyà ne insuhù din te ibpesabut en diyà te menge etew ne kenà Hudiyanen, ne ebpemineg dan mulà.” [
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 Guna su nekahi ni Pablo ini, ne mid-awà ke menge Hudiyanen se tidtu ne kebpekedlewanà dan.]
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Ne nekederuwa ne rahun dutun ne mid-ubpà si Pablo diyà te baley ne midsukayan din ne impepenayik din ke langun ne ebpenumbaley riyà te kandin.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 Ne impesabut din kandan mekeatag dut te Edetuan te Eleteala ne menge etew wey mekeatag dut te Kerenan tew ne si Hisu Kristu. Ne kenà din idsanggel te ebpenurù dut te menge etew wey warà midawey kandin te ebpenurù.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.