Atos 22
Ke meupiya ne tudtul mekeatag ki Hisu Kristu (MBI) vs ARA
1 “Menge suled wey menge lukes,” ke si Pablo, “pemineha niyu ini se ibpesabut ku keniyu ne kewagib ne idtindeg ku.”
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Guna su nerineg dan se lalag din ne Hibruhanen ne kinehiyan, ne warà ed-edtiken dan su ebpemineg.
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 “Hudiyanen a ne riyan a in-anak te inged ne Tarsu lusud te Selisiya, ugaid ne kayi a medekelà te inged ne Hirusalim ne mibpenurù a ni Gemelil. Ne meited se impenurù din kediey mekeatag dut te penduan ne edtumanen dut te menge keep-epuan tew. Ne meilut se kedtumana ku kayi su in-amin ku ke hinawa ku te egelevek te Eleteala iring te sikiyu ne kayi en guntaani.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Tembù be,” ke si Pablo, “mibpekesekitan ku ke menge mibperetiyaya te penurù ni Hisus taman te ruen mibpematey ketà. Ne ruen en kandan meama meritan ne midsigkem ku ne mibilanggù.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Ini se mepurù te terebpelengesa wey langun ne menge Perekukum se ebpeketitihus te benar ini se egkehiyen ku keniyu su mibehayan e ran te menge surat ne impeewit dan kediey diyà te menge ruma ran ne Hudiyanen diyà te inged ne Demasku su apey a egkekilala nikandan. Ketà ne mibpendiyà a su apey ku mesigkem ke menge mibperetiyaya te penurù ni Hisus ne ed-ewiten ku sikandan kayi te inged ne Hirusalim su edresayen dut te menge Perekukum kayi.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Ne guna su ebpelpelingguma ad diyà te inged ne Demasku,” ke si Pablo, “te mehaan en egkeudtu ne netekew te ruen mermerayag ne ebpuun te langit ne neketayew kediey.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Nepiley a ne ruen suwara ne nerineg ku se egkahi te, ‘Ey, Saulo, Saulo, meambe ke ebpekesekitan a nu?’
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 “Ne migkahi a te, ‘Engkey ka, Kerenan?’
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Ne ke menge ruma ku, nekita ran ke merayag ugaid ne warà dan mesebuti ke suwara ne migkahi kediey.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 “Ne nekeinsà a te, ‘Kerenan, engkey se ed-ul-ulaan ku?’
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Ne nepisek a dut te mermerayag ne neketayew kediey, ne ketà ne mibpikit a dut te menge ruma ku te ebpendiyà te inged ne Demasku.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Ne rutun te inged ne Demasku ne ruen etew ne ed-ingaranan ki Ananias. Ne meperumaruma sikandin te menge penduan tew wey ed-edatan te langun ne menge Hudiyanen ketà.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Neuma a rin dà ne mid-itindeg en kayi te uvey ku ne migkahi te, ‘Saulo, sikew se suled ku, guntaani ne ebpekekita ke en.’ Arà dà ne nekeulit en se kebpekekita ku su egkekita ku en sikandin.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 “Ketà ne migkahi si Ananias kediey te, ‘Ke Eleteala ne mibpengerap dut te menge keep-epuan tew se mibpemilì kenikew su apey nu egketueni ke engkey se kiyug te Eleteala ne ibpehelevek din keykew. Tembù be nekita nu ini se metidtu ne sugsuhuen din ne si Hisus wey nerineg nu ke migkahi rin.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Ne guntaani ne ibpepenudtul din kenikew diyà te menge etew mekeatag dut te nekita nu wey nerineg nu.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Na kenà ka edlanganlangan ne pengeningeni ka te Kerenan tew ne si Hisus su apey ebpeseharan din ke menge salà nu. Ne kuwa ke en ne pebunyag ke en ne tuus te mibpesakup ke en ki Hisus.’
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 “Ne mid-ulì ad diyà te inged ne Hirusalim ne gewii te kebpengeningeni ku diyà te Nekebpuru ne Valey te Eleteala ne ruen impekita kediey.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Ne ke Kerenan tew ne si Hisus se mibpekitakita kedì ne migkahi te, ‘Gaangaan ka awà kayi te inged ne Hirusalim su ke menge etew kayi ne kenà dan edtelimaan ke ibpesabut nu mekeatag kediey.’
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Ugaid ne migkahi a te, ‘Kerenan, netuenan dan en te mibayaan ku arà se menge etew ne mibperetiyaya keykew diyà te menge baley ne ebpengedian te menge Hudiyanen ne mibpenigkem ku wey mibpembedasan.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Ne ketà te kineimetayi ki Esteban, arà se etew ne mid-itindeg dut te penurù nu, ne dutun a su migkiyug a rema te ed-ul-ulaan dan arà su siaken se mibantey te kumbalà dut te mid-imatey kandin.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Ugaid ne migkahi ke Kerenan tew te, ‘Genat ke en su ibpependiyà ku sikew te meriyù ne menge inged su ibpesabut nu mekeatag kediey diyà te menge etew ne kenà Hudiyanen.’ ”
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Ne gewii te edlalag si Pablo ne mibpeeneng-eneng ke menge etew su ebpemineg kandin, ugaid ne guna su migkahi rin te sikandin se ibpependiyà te Eleteala te menge etew ne kenà Hudiyanen ne mibpememensag dan en te, “Ed-imetayan tew! Su dait ne ed-imetayan!”
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Ne mibpememensag dan pà ne impenerawes dan ke menge kumbalà dan wey mibpenivurak te lipupuk.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Ne arà se mepurù te menge sundaru ne Rumanu ne midsuhù din ke menge sundaru rin te ibpeewit kandan si Pablo diyà te lusud te baher ne ebpebedasan su apey rin igkepayag ke engkey se igkeepes kandin dut te menge Hudiyanen ne ebpememensag.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Ne ketà te ebekuen dan si Pablo su ebedasan ne migkehiyan en ni Pablo arà se kepitan te, “Engkey, idtuhut be te ureding te ebedasan a niyu te siaken ne sakup te inged ne Ruma ne warà a pà mesumeriyà?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Nerineg ini dut te kepitan ne mibpendiyà te mepurù din ne migkahi te, “Meambe ke ebpebedasan nu kenami arà se etew ne sakup bes te inged ne Ruma?”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Ne mibpendiyà arà se mepurù te ki Pablo ne migkahi te, “Maa, sakup ke ves te inged ne Ruma?”
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Ne ke se mepurù te menge sundaru te, “Siaken, ne dekelà nevenar se ingkevayad ku diyà te gubirnu su apey egkevaluy a ne sakup te inged ne Ruma.”
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Nerineg dà arà dut te menge sundaru ne ebadas perem ki Pablo, ne migaangaan dan med-awà. Ne neandek arà se mepurù dan su impevakù din si Pablo te sengkalì, ugaid ne geina te sakup si Pablo te inged ne Ruma ne ebpekesurang te ureding ini se ed-ul-ulaan te menge sundaru su warà pà sumeriyà.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Ne ketà te neketundug ne hewii ne midtawag dut te mepurù te menge sundaru ini se menge mepurù te terebpelengesa wey langun ne menge Perekukum su edsumeriyaan dan si Pablo apey rin metueni ke engkey se id-isuhata kandin dut te menge Hudiyanen. Dutun ne mid-ewit din si Pablo ne impeetuvang kandan.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.