Marcos 6
Lumun (LMD) vs NAA
1 OIeccuo poththekathe nocik cen ana kwoingkathe nokaꞌran kung ikokat kaꞌran koNaccir, ana ul iammakothok woingkathe okin aththut.
1 Tendo saído dali, Jesus foi para a sua terra, e os seus discípulos o acompanharam.
2 Anakka caꞌri caCcepith caat, kwikkatheik akwongkenekin nocuththun caꞌrama ana okin ithoccïkothe lon lung thikkatheik akin oprttakot tit.
2 Chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga, e muitos, ouvindo-o, se maravilhavam, dizendo: — De onde lhe vem tudo isso? Que sabedoria é esta que lhe foi dada? E como se fazem tais maravilhas por suas mãos?
3 Okorronno oka ook pul ipaccatha oꞌreni? Okorronno oka ukul woMeriomi ana opang oIakup ana oIuccip ana oIouthai ana oCcamaani? Okorronno oka opangon ithari itharon thaik cenei?” Ana okin thꞌrakathe lon lung.
3 Não é este o carpinteiro, o filho de Maria e irmão de Tiago, José, Judas e Simão? As suas irmãs não vivem aqui entre nós? E escandalizavam-se por causa dele.
4 OIeccuo piꞌrekathekin itti, “Pul pothernte lon loKapik pothiakinet cik naꞌran appik anaruk kwakannothiakineik nokaꞌran kung ana nokuꞌri kung ana noul woruan thanung.”
4 Jesus, porém, lhes disse:
5 Kwommat okkot lon ilommaththik ceneket, anaruk kwonekkekathe nyaun noul wotteik iongo ana kwothikkiekathekin thoporot.
5 Não pôde fazer ali nenhum milagre, a não ser curar uns poucos doentes, impondo-lhes as mãos.
6 Ana kwokat cik akwoprttakot tit akka okin thellat thoccokot lon loKapik nomïkït.
6 E admirava-se da incredulidade deles. Jesus percorria as aldeias vizinhas, ensinando.
7 Kwakkarathe okin ithattul ana ikken keꞌra (12) akwothïlekat kin theꞌra theꞌra naꞌran kurekkurek ana kwekathekin ngili akin okïcce uꞌrupa iokithak.
7 Chamou os doze e passou a enviá-los de dois em dois, dando-lhes autoridade sobre os espíritos imundos.
8 Ana kwiꞌrekathekin lon lonthoththomat itti, “Nokorronno oneko alpꞌrek aththik nokurtti kon, noneko kurrong kulluk. Nokorronno oneko thuꞌrit ngkaꞌruk nokurtti ana akucci iaꞌruk.
8 Ordenou-lhes que não levassem nada para o caminho, exceto um bordão; nem pão, nem sacola, nem dinheiro;
9 Nako wok annokorronno oneko eret arttot nan.”
9 e que fossem calçados de sandálias e não usassem duas túnicas.
10 Ana kwiꞌrekathekin cakuruk itti, “Amma onon thiꞌrikot tuan topul, nikkoik noppan ten puccuk annoththekat nokaꞌran ken.
10 E recomendou-lhes:
11 Ana amma ul wonokaꞌran ken wakinnikkienon cik ana okorronno occïkot lon, annokkwe tuꞌrupang noracok ton amma annoththe nokaꞌran ken, aloka lon ilimmat lon ngkït itti okin thꞌrat lon lon.”
11 Se em algum lugar não quiserem recebê-los nem ouvi-los, ao saírem dali sacudam o pó dos pés, em testemunho contra eles.
12 Okin thoingkathe akin ongkene ul itti wapaꞌrine lon ilokithak cik.
12 Então, saindo eles, pregavam ao povo que se arrependesse.
13 Ana okin thokïccekathe uꞌrupa iokithak woppot nnoul ana oꞌro ul ngaak iupupure woppot ana okin thothikkiekathekin thoporot.
13 Expulsavam muitos demônios e curavam numerosos enfermos, ungindo-os com óleo.
14 AIli oIruthuc occïkat lon len, akka kꞌran koIeccuo kokat kinakot ncik appik. Opilingon thokat cik akin ere itti, “OIuanna pomamuthie purokot nti ithio, ana ilen akka puꞌran polon ilommaththik paik parekine iaak.”
14 Isto chegou aos ouvidos do rei Herodes, porque o nome de Jesus havia se tornado conhecido. E alguns diziam: “João Batista ressuscitou dentre os mortos e, por isso, forças miraculosas operam nele.”
15 Ana opilingon iꞌre itti, “Ook oIlia.”
15 Outros diziam: “É Elias.” Ainda outros diziam: “É profeta como um dos antigos profetas.”
16 Anaruk akka Ili oIruthuc poccïkothe lon elli, kwiꞌrekathe itti, “OIuanna pomamuthie ipa mpokiothe ca akkurokot nti ithio.”
16 Herodes, porém, ouvindo isto, disse: — É João, a quem eu mandei decapitar, que ressuscitou.
17 Akka oIruthuc ngka kung akkiꞌret itti oIuanna paccokittat akwïꞌrïkïkkako, ana oIuanna poccokittakathe ana kwonekkettakathe ikorrkkor. Kwokkothe elli nti ilon loIruthia pari popang oPilippic ipa kwappipothok.
17 Porque o próprio Herodes havia mandado prender João e amarrá-lo na prisão, por causa de Herodias, mulher do seu irmão Filipe, com a qual Herodes havia casado.
18 Akka oIuanna pokat akwerene oIruthuc itti, “Lon elli lakannoka locoꞌrotheik itti ngkwipo pari popangkang.”
18 Pois João lhe dizia: “Você não tem o direito de viver com a mulher do seu irmão.”
19 OIruthia puakathe ka koIuanna itti kwakkwothok anaruk kwommat itti kwakkwothok tat
19 Herodias odiava João Batista e queria matá-lo, mas não conseguia fazer isso.
20 akka oIruthuc ponat nꞌre noIuanna akwaꞌrettanthok akka kwinarok itti kwokat pul ipoporot pupupure. Anakka oIruthuc poccïkothe akka oIuanna ere, alon ocikittanthok ca anaruk kwokat pongothe itti kwaccïkot lon lung.
20 Porque Herodes temia João, sabendo que era homem justo e santo, e o mantinha em segurança. E, quando o ouvia, ficava perplexo, embora gostasse de escutá-lo.
21 OIruthia piathe caꞌri ica kwokat cik akwokwancot. Nokamuthe kocaꞌri cothokwonta thoIruthuc, oIruthuc pakkarathe ul ittïttïk ana nili noul irro ana ul ionu lon ikkun wonoththok poCelïl.
21 Chegando uma ocasião favorável, em que Herodes, no dia do seu aniversário, deu um banquete às autoridades, aos oficiais militares e às pessoas importantes da Galileia,
22 Ana ukul iopari woIruthia wukkwathe ana wopiriekathe oIruthuc noka ana ul wung iakin thokat cik akin oꞌrko thuꞌrit.
22 a filha de Herodias entrou no salão e, dançando, agradou a Herodes e aos seus convidados. Então o rei disse à jovem: — Peça o que quiser, e eu lhe darei.
23 Ana kwonekkekanthet ukul lon cik akwiꞌrekat itti, “Papu ipa ngkwipittothin mpethung, antoka manna ngili ngin appꞌrut.”
23 E fez este juramento: — O que você me pedir eu lhe darei, mesmo que seja a metade do meu reino.
24 Ukul woppathe thapat ana wiꞌrekathe onnan itti, “Ngintha akka anipitto?”
24 Ela saiu e foi perguntar à mãe: — O que pedirei? A mãe respondeu: — A cabeça de João Batista.
25 Ukul woingkanthet Ili oIruthuc ana wipittathok itti, “Mpongothe itti ngkwethin ca coIuanna pomamuthie nocaththak inaina.”
25 No mesmo instante, voltando apressadamente para junto do rei, disse: — Quero que, sem demora, o senhor me dê num prato a cabeça de João Batista.
26 Ili wappakannapira noka cannan, anaruk akka kwapponekkethe lon cik, ana ul wung woccïkothe ana ilen akka kwakannangkot itti kwꞌrane lon lokkul.
26 O rei ficou muito triste, mas, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, não quis negar o pedido da jovem.
27 Nci cïnang kwothïathe pul pothorro llon lonthoththomat itti kwathokiot ca coIuanna. Pul pothorro poingkathe ana pokiathe oIuanna ca cik ikorrkkor.
27 E, enviando logo o executor, mandou que lhe trouxessem a cabeça de João. Ele foi e o decapitou na prisão,
28 Ana ponakathe ca coIuanna nocaththak. Ana kwekathe ukul ana wekathe onnan.
28 e, trazendo a cabeça num prato, a entregou à jovem, e esta, por sua vez, a entregou à sua mãe.
29 Anakka lon len loccïkakothe, ul woIuanna iammakothok wakkakathe ana wonekathe kumi ana waththocïkkat.
29 Os discípulos de João, logo que souberam disto, vieram, levaram o corpo dele e o colocaram num túmulo.
30 Ana ul wothothïlettat waꞌrntakathe iccik koIeccuo ana okin therekanthok lon appik ilakin thokkothe ana ilakin thongkenet.
30 Os apóstolos voltaram à presença de Jesus e lhe relataram tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Anakka ul wokat cik aeo ana anthan, okin thommakathe itti okin thaꞌrko thuꞌrit tat. Akwiꞌrekat kin itti, “Ntun thellek thomnther annothongoko papotteik.”
31 E ele lhes disse: Isto porque eles não tinham tempo nem para comer, visto serem muitos os que iam e vinham.
32 Ittina okin tharrathe kuppuꞌrung konoiꞌri ana okin thoingkathe cinokaꞌran thellek na ul wellat.
32 Então foram de barco para um lugar deserto, à parte.
33 Anaruk ul woppot wimmakathekin akka akin eo ana wakkakathe nnaꞌran appik allat tokït ken aingkat nokaꞌran tokït koIeccuo ana ul wung iammakothok awarthuk ao.
33 Muitos, porém, os viram sair e, reconhecendo-os, correram para lá, a pé, de todas as cidades, e chegaram antes deles.
34 Manakka oIeccuo porpotheik nocapu nti ikuppuꞌrung konoiꞌri, akwimmakat cungkut coul woppot, akwipat thiak then akka okin thokat ere lungkat ilella opït nan. Ittina kwikkatheik akwongkenekin lon loppot.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque eram como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Nocaꞌri cen cipin cokat capot ana ul iammakothok wakkakanthok, ana wiꞌrekathok itti, “Kaꞌran engki kella ulrit ana cik ceot.
35 Como já era bastante tarde, os discípulos se aproximaram de Jesus e disseram: — Este lugar é deserto, e já é bastante tarde.
36 Omethe ul apettakot cik othakka itti akin eo naꞌran iccik konnon akin othokerine ka ken alpꞌrek akin oꞌrko.”
36 Mande essas pessoas embora, para que, indo pelos campos ao redor e pelas aldeias, comprem para si o que comer.
37 Anaruk kwothïatherit itti, “Nethet kin alpꞌrek akin oꞌrko.”
37 Jesus, porém, lhes disse: Mas eles disseram: — Iremos comprar duzentos denários de pão para lhes dar de comer?
38 AIeccuo ipittat kin itti, “Ngkonon annothokatha, onon thonu arrakith wornoththa?”
38 E Jesus lhes disse: Eles foram se informar e responderam: — Cinco pães e dois peixes.
39 AIeccuo omekat kin itti okin thikkie ul cik appik mungkut mungkut noraco iricci.
39 Então Jesus lhes ordenou que todos se assentassem, em grupos, sobre a relva verde.
40 Okin thikkiekathe ul cik nocapu mungkut, meꞌra culukku arrial ukuluk ana acꞌrek arrial weꞌra ana alkaire.
40 E eles o fizeram, repartindo-se em grupos de cem e de cinquenta.
41 Ana oIeccuo ponekathe arrakith ukuluk ana ape weꞌra akwokathakat tothiꞌrot ana kwopiriekathe Kapik ana kwomithathe iarrakith ana kwekathe ul iammakothok akin ikket ul. Ana cakuruk kwummathe ape weꞌra ana kwillillanthet kin tit appik.
41 Jesus, pegando os cinco pães e os dois peixes, erguendo os olhos para o céu, os abençoou. Depois partiu os pães e os deu aos seus discípulos para que os distribuíssem. E também repartiu os dois peixes entre todos.
42 Ana okin thoꞌrkkathe appik ana okin thoththakakathe.
42 Todos comeram e se fartaram,
43 Ana ul iammakothok wocumathe arrakith ana ape iokwentakot nan nyalünthüng attul ana ikken keꞌra oppappat.
43 e ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Ana maun moul iomura iokat woꞌrkot cik wokat athar ukuluk (5,000).
44 Os que comeram os pães eram cinco mil homens.
45 AIeccuo iꞌrekat ul wung iammakothok accokkot itti warrot ikuppuꞌrung konoiꞌri akin eo tokït kung eo Peththcceitha akwiꞌrikot opettot ul cik, nci cïnang kwothïathe ul ikathar.
45 Logo a seguir, Jesus fez com que os seus discípulos entrassem no barco e fossem adiante dele para o outro lado, para Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Anakka kwopettothe ul cik akwoingkat iccik kocoꞌrong akwothaꞌra ngaꞌrama.
46 E, tendo-os despedido, ele subiu ao monte para orar.
47 Anakka cipin capot, kuppuꞌrung konoiꞌri kokat cik ipanan porok irapangka ana kwokat cik nocarkan corok prek.
47 Ao cair da tarde, o barco estava no meio do mar, e Jesus estava sozinho em terra.
48 OIeccuo pimmakathe ul iammakothok akuppuꞌrung konoiꞌri attakin akka kanang kokat akaukkukkot kin. Ana cik cokat thothuput thorrot, oIeccuo pakkakathe nakin akwonyaro noꞌra woiꞌri. Ana kwokat cik ere kwaik parrot kin cik,
48 De madrugada, vendo que os discípulos remavam com dificuldade, porque o vento lhes era contrário, Jesus foi até onde eles estavam, andando sobre o mar; e queria passar adiante deles.
49 anaruk akka okin thimmarok akwonyaro noꞌra woiꞌri, akin iꞌrekat nomïkït men itti, “Ook purrut.” Akin ikkat cik akin oo,
49 Eles, porém, vendo-o andar sobre o mar, pensaram tratar-se de um fantasma e gritaram.
50 akka okin appik thimmarok okin thipathe nꞌre.
50 Pois todos viram Jesus e ficaram apavorados. Mas Jesus imediatamente falou com eles e disse:
51 Ana kwarrathe ikuppuꞌrung konoiꞌri akin aththungon, ana kanang kokapik kocoꞌrathe ana okin thoprttakatherit cannan.
51 Então subiu no barco para estar com eles, e o vento cessou. Ficaram totalmente perplexos,
52 Akka okin thokat thakinnina lon ilommaththik ila oIeccuo pokkothe akka kwoꞌrikiet ul woppot arrakith wotte ana ape akka mïkït men mokat munukkwakothe.
52 porque não haviam compreendido o milagre dos pães, pois o coração deles estava endurecido.
53 Manakka okin tharrotheik, akin orpat cik nocik coCeniccarth, akin ïꞌrïkat kuppuꞌrung konoiꞌri nan
53 Estando já no outro lado, chegaram à terra de Genesaré, onde atracaram.
54 Manakka okin thorpot nti ikuppuꞌrung konoꞌri ul winakathe oIeccuo.
54 Saindo eles do barco, o povo logo reconheceu Jesus.
55 Ana okin thopellekathe ntan oppo naꞌran ennꞌre appik akin onnekinok ul iongo naꞌrangkal na akin thoccïkothe itti kwaik.
55 E eles, percorrendo toda aquela região, começaram a trazer em leitos os enfermos e os levavam para onde ouviam que ele estava.
56 Ana naꞌran appik na kweot nomoꞌrong, akin ipot ul iongo keccuk. Akin ipittothok itti kwakorronno ul iongo athonto manna toꞌron lokret kung. Ana okin appik ithothntot thittakathe.
56 Onde quer que ele entrasse, nas aldeias, cidades ou campos, punham os enfermos nas praças, pedindo-lhe que os deixasse tocar ao menos na borda da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.