Atos 22
Lumun (LMD) vs NTLH
1 “Pangkingon ana ongappan, nantokkwine lon lothrrot nocalak cin unu ncik.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Anakka okin thoccïkothe akwerenekin ngkarru koIpranin ana okin thangkatheik icci.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Oun pul ponoul woIouth ana mpokwontathe nonokaꞌran koTharccic noththok poKilikkia anaruk mpupokkothe cene noththok empi ana mpongkenettathe ikkun woKamalail mpongkenettat lon lothonceꞌret lon cik longappan thonnon papenang ana mpokat pongothe Kapik cannan ammakka onon cene inenni appik.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Mpoccokiethe ul thiak manna ongwo iammakot kathar koIeccuo ana occiccokot ul iomura ana iari anonekket ikorrkkor.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Ana manna cakuruk pul iprïk ponoppan toKapik ana nili nꞌrek nimmat lon ngkït ken. Ana manna mpoincenet kin anonekot kin lon anonekine opangkingon nokaꞌran koThimacakka ana mpeot tentre anothona ul ianekkettat ikorrkkor nokaꞌran koUruccelim akin othoccokiettat thiak.”
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 APoluc ikkat cik akwere itti, “Ana icïngkï ippa akka anokko ciki iccik koThimacakka akꞌran kꞌrek occat naun ntothiꞌrot kipuk ippuk.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Mpapathe nocapu anoccïkat poꞌre apiꞌrethin itti, ‘Caul, Caul, ngkwontha akka accokiethin thiak?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Anipittat itti, ‘Ili, oung oththa?’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Ul ianïn thokat cik wimmat kꞌran ken anaruk okin thannina itti pokkwen ipokat aperenenin.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Anipittat poꞌre pen itti, ‘Ngintha akka anokkot, Ili win?’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Aul ianïn thokat cik ipathin nynyaun akin onekathin nokaꞌran koThimacakka ampiꞌrimathe akka kꞌran kakkiꞌrimathin.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 Apul pꞌrek ipoccot kꞌran itti Anania akkakat apathokathakat naun, pul ipoporot iponat nꞌre noKapik ana ipoꞌrumot nolon lothonceꞌret lon cik ana pinakot papenang ana ul woIouth wothianok cik appik iaik noththok pen.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Kwocoꞌrathe iccik kin akwiꞌrekathin itti, ‘Pangkin oPoluc, immaik.’ Ittina animmakat cik caꞌri cen.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Apul pen iꞌrekat itti, ‘Kapik kongappa ponnon kakkarorung itti ngkwina lon lung ana imma oMiccie ipoporot tokït koKapik ana occïkot lon nti ithon thung.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Ngkwerene ul lon lung appik ila ngkwimmat ana occïkot.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Ngintha akka ngkwaik pappoꞌrïkot? Urokothe kapik acco mamuthie apaꞌre lon lang cik ilokithak, aꞌrane Kapik ngaꞌrama.’”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 APoluc ikkat cik akwere itti, “Anakka mpopakkothe nokaꞌran koUruccelim ana mpokat anaꞌra ngaꞌrama noppan toKapik anathantakat
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 itti mpimmat aIli erenin aiꞌrekathin itti, ‘Oththe nokaꞌran koUruccelim aththaman akka ul wannoccïkot lon lang ilerethin.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Anothïat tit itti, ‘Ili, ul enni winanan itti mponyallet nomuththun maꞌrama anipot ul ikorrkkor ana okkwekin ithoccokothe lon lang.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Mpokat cik akka ul wokkwothe oIciththippanuc ipiot nti ilon lang, mpokat cik aniꞌrilet kin lon ilakin okkot ana oun akkokat cik anangwot eret woul iokat akkwothok.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Ittina aIli iꞌrekathin itti, ‘Ngo, mpaik pathïothung ciththan noul iannoka woIouth.’”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Ul wocamutta wokkwanthet oPoluc kunu ncik kicce puccuk mono akwiꞌrekat lon elli menik akin urokiekat poꞌre attang akin okkat poꞌre itti, “Nopaꞌrek cik nocapu kwannekko nan itti kwakkoik.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Anakka okin thokat cik akin okkot poꞌre ana orre eret wen ana orret tuꞌrupang ithiꞌrot thokapik.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Aili irïk woul irro omekat itti oPoluc panekittattent ul irro akwipittakot lon nthopoko othakka itti akwina itti ul woIouth wontha akka akkot poꞌre naak ittina.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Anakka ul irro wothorok ana ïꞌrïkïkkok itti kwapoko, aPoluc iꞌrekat ili woul arrial ukuluk irro iokat acoꞌro iccik kung itti “Locoꞌrotheik nanon itti nthakkwe pul ponoul woRoma ipannincat itti kwokkothe lon lꞌrek molokoi?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Anakka ili woul arrial ukuluk irro woccïkothe menik waththerekanthet ili irïk woul irro, aili woul arrial ukuluk irro iꞌrekat ili irïk itti, “Ngintha akka ngkwaik pathokkot, pul empi poul woRoma.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Aili irïk woul irro oingkanthet oPoluc ana wipittathok itti, “Iꞌrethin oung pul poul woRomai?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Aili irïk woul irro othïanthok itti, “Mponekkethe akucci woppot anocco kaꞌrmacak kopul poRoma.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Aul ocottakat aththaman iarokat itti waik wathipittot oPoluc lon, aili irïk woul irro ipat nꞌre akka kwaththiot itti kwonekkethe pul poul woRoma ikorrkkor.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Ana ngorrot ngen aili irïk woul irro angkat itti kwina lon ila ul woIouth worukwenthet oPoluc ngngin akwopelikkat oPoluc nti iloꞌrak akwakkarat ul ittïttïk woul wonoppan toKapik ana cuththun coul woIouth ittïttïk appik. Akwonakat oPoluc akwoceꞌrekathok tokït ken.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.