Atos 16

Lumun (LMD) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 OPoluc ana oCcila thoingkathe nokaꞌran koTherpa ana nokaꞌran koLicththra na oThimiththaoc pul ipammakot oIeccuo pokat ngkaman. Onnan pokat poul woIouth ipoccokothe lon loIeccuo anaruk oththan pokat poul iannoka woIouth.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Ul ioccokothe lon loIeccuo wonokaꞌran koLicththra ana koIkkonia werethok llon loporot.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 OPoluc pappongothe itti kwipok akin othonyaro akin aththeꞌra ana ilen akka kwokekkiekanthok akka ul woIouth iokat cik nomoꞌrong cïnang thinat oThimiththaoc papenang itti kwokat pannokekkot akka oththan pappannoka poul woIouth.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Anakka okin thokat cik akin okkette nomoꞌrong, okin thokat akin erene ul ioccokothe lon loIeccuo. Okin thokat akin erenekin lon ila ul wothothïlettat woIeccuo ana ul ittïttïk ilakin thïꞌrïkothe tothun nokaꞌran koUruccelim itti okin thonu itti okin thaꞌrumo nan.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Ittina ul ioccokothe lon loIeccuo wopoꞌriettakathe than ithoccokot lon nomïkït aikkat cik arttakot nan appinappin.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 OPoluc akin opurukon thoingkathe okko nocik coPricia ana coKalaththia akka Kanang ikupupure kokat kiꞌrethekin itti okin thakorronno eo naꞌran wonoththok pAccia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Anakka okin thaat nokwen konoththok poMiccia okin thennekkekathe itti okin thiꞌriko noththok poPithinia anaruk Kanang ikupupure koIeccuo koꞌramittathekin than itti okin thanniꞌriko.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Akin okkat noththok poMiccia akin oingkat uo nokaꞌran koThthruac.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ana ingkoꞌra aPoluc athantakat itti kwimmakat pul pꞌrek ponoththok poMakthonia apocoꞌro apipittothok nthiak itti, “Aꞌrik noththok poMakthonia athittarot nïn.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Anakka oPoluc pimmat lon len anïn urokat kapik anïn oingkat noththok poMakthonia anïn iꞌrekat itti Kapik kakkarot nïn itti onïn thathongkenekin lon iloporot loIeccuo.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Onïn tharrathe kuppuꞌrung konoiꞌri nokaꞌran koThthruac anïn oingkat irok irapangka ïnnoingkat noththok poCcamoththrakkia ana ngorrot ngen ïnnoingkat nokaꞌran koNiappolic.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Ana nceneket onïn thoingkathe nokaꞌran koPilippi kaꞌran ikokat inyaun nyoRoma ana onïn thikkatheik than maꞌri ammut.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Ana nocaꞌri caCcepith onïn thoththekathe nokaꞌran koPilippi anïn eo nokwanthang korue nanïn thokat inome itti onïn thiot kaꞌran kaꞌrama. Onïn thikkathe cik nocapu ïnikkat cik ïnerene ul iari iaꞌrantakothe cïnang.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Ana opilin nti iakin ithokat akin occïkot lon pokat pul ipopari ponat kꞌran itti oLithia ponokaꞌran koThiaththira pokat apokette eret iotholo ionat cekerek crïk ana kwokat akwaꞌrane Kapik ngaꞌrama aKapik anyanthok cïkït akwoccïkat lon loPoluc.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Anakka kwoccot mamuthie okin oul wung woruan appik kwakkarathenïn itti onïn thaeo tuan thanung ana kwiꞌrekathe itti, “Nanthan annathikkoik tuan thanin amma onon akkakatha itti oun pul ipoccokothe lon loIli.” Ana kwoꞌramittathenïn than ana onïn thoccïkathe lon lung.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Ana caꞌri cꞌrek anïn thokat cik ïneo nokaꞌran kaꞌrama ïnnocurat ikkul iopari iarekine pul ionat uꞌrupa iokithak ana wakorronnok akwerene ul lon ilaik lathanthan. Ana wokat cik amonane ul wung akucci woppot nti ilon elli.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Ukul wen iopari womakathe oPoluc ana onïn thꞌrek ana wikkatheik aere mpoꞌre cittan itti, “Ul enni iarekine Kapik ikrïk waik werenenon lon lokathar annoꞌrettat.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Ukul wen woꞌrungkwathe nolon len maꞌri moppot. Menik oPoluc puakathe ka kokkul iopari wen akwoprttakathok akwiꞌrekat uꞌrupa iokithak itti, “Mpiꞌrethung ngkꞌran koIeccuo oMiccie oppothe thapat nti iaak.” Nocaꞌri cen uꞌrupa iokithak oppat thapat nti ikkul ipopari accokkot.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Manakka ul ia ukul enni wokat arekine waththiot itti kathar iakin iot akucci ngngin kocoꞌrot, okin thoccokathe oPoluc ana oCcila ana okin thonekanthet kin nili keccuk.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Okin thonakathe oPoluc ana oCcila tokït konili inanceꞌret lon cik akin iꞌrekat nili itti, “Ul enni woIouth ana okin thaik thakkot lon lokithak nokaꞌran konnon.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Okin thaik thangkene ul thathuma ithonu itti thannokkattat nul woRoma ana oron thakannangkot ana okorronno oreko ngngin.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Cungkut coul caꞌrntakathe acatta oPoluc ana oCcila ana nili nonokaꞌran iꞌrekat itti okin thue eret akin opoko.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Anakka okin thokkwettat cannan okin thorettakathe ikorrkkor, apul ipakatha lon loul ikorrkkor iꞌrettakat itti paꞌrumo nakin papenang.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Anakka pul ipakatha lon loul ikorrkkor poccïkothe lon lonili kworrekathe oPoluc okin oCcila cinoppan than ana orpenekin tacok ioꞌren othakka itti akin okorronno onyaro. OPoluc ana oCcila thaik ikorrkkor|alt="Paul and Silas in a prison cell" src="WA03976b.tif" size="span" copy="Graham Wade © United Bible Societies, 1989." ref="16.24"
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Ana thampang thongkꞌra oPoluc ana oCcila thikkatheik akin aꞌrane Kapik ngaꞌrama ana ongwo kinye ana ul wꞌrek iokat ikorrkkor wokat akkwinekin kunu ncik accïkot kin.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Ana accokkot acapu ikkat cik acoꞌrïntïttako ncik acoꞌrïntïttat korrkkor ncik appik, athat worikorrkkor anyetakat cik appik, anyol inyïꞌrïkïkkakot nul apukkat nocapu appik.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Anakka pul ipakatha lon loul ikorrkkor purttat nti inthe akwothat kꞌrittang kung ikukwit akwomekat itti kwakkwot ka kung akka kwaththiot athat waꞌran worikorrkkor awaik ncürük appik. Kwokat akwome itti ul worikorrkkor wopellet nti ikorrkkor appik.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Anaruk oPoluc piꞌrekathok mpoꞌre cittan itti, “Kirrnni io ka kongo akka onïn thaik cene appik.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Apul ipakatha lon loul ikorrkkor ipittat thik othakka itti akwimma cik ngngin akwollat ngngin noppan ikorrkkor akwocukkwat cik tokït koPoluc okin oCcila akwikkat cik akwokkwe ka.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Menik akwonakat kin thapat akwiꞌrekat kin itti, “Pït pin, ngintha akka anokkot anoꞌrettat?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 APoluc ana oCcila iꞌrekathok itti, “Occokothe lon loIli oIeccuo nocïkït ana ngkwaꞌrettat ana ul woruan thanang appik.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Ittina okin therekanthok lon loIli ana ul iaik thanung appik.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Caꞌri cen ngkoꞌra apul ipakatha lon loul ikorrkkor ponekathekin akwimekanthet kin ïnyï. Nci cïnang pul ipakatha ul ikorrkkor ana ul woruan thanung thoccathe mamuthie.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Pul ipakatha lon loul ikorrkkor ponekathekin tuan thanung akwonakanthet kin thuꞌrit, ana kwokat popirat noka akka ook ana ul woruan thanung appik thoccokothe lon loKapik.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Anakka cïngkï cuat anili inanceꞌret lon cik othïanthet nili inarran llon itti ili iakatha lon loul ikorrkkor welïkko oPoluc ana oCcila.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Apul ipakathe lon loul ikorrkkor iꞌrekat oPoluc ana oCcila itti, “Nili inanceꞌret lon cik wiꞌret itti mpelïkko non ana nthaeo lon loporot.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Anaruk oPoluc piꞌrekathe itti, “Okin thokkwethenïn tokït koul ana manna onïn thoul woRoma ana orret nïn ikorrkkor ana inenni okin thongothe itti okin thelïkko nïn nthuꞌrani? Kirrnni akin anthan ngka ken akin athelïkko nïn.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Anili inarran othïanthet nili inanceꞌret lon cik lon lopul porikorrkkor, anakka okin thoccïkothe lon itti oPoluc ana oCcila thokat ul woRoma okin thipathe nꞌre.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Nili nakkakanthet kin nerekanthet kin thiak then nti ikarak itti nthaccïkot kin ana okin thipathekin nti ikorrkkor akin iꞌrekat kin itti okin thapaꞌro cik nokaꞌran koPilippi.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Anakka oPoluc ana oCcila thelïkkakot nti ikorrkkor okin thoingkathe tuan thoLithia nakin thincettothe okin oul ioccokothe lon loIeccuo ana okin thopoꞌriekathekin than akin oingkat.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.