Atos 27
Rote Lole Alkitab (LLG) vs NTLH
1 Basa ndia, boe ma gubenor Festus naketun, ana haitua Paulus neni Mane Inahuuk Keser, nai Roma neu, fo naketu ndia dedeꞌan nai ele. Boe ma ana fee Paulus no hataholi bui feꞌe kala luma, neu malangga soldadu esa, naꞌde Yulius, fo ana nuni sala leni nusa Itali leu. Yulius ndia na, malangga soldadu, neme soldadu mana manea Keser mai.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Faik ndia, au (fo Lukas) tungga nuni boe. Boe ma bei hataholi esa bali, fo hataholi Makedonia, neme kota Tesalonika mai, naꞌde Aristarkus, ana tungga boe. Ai basa nggai saꞌe ofak maneme Adramitium mai. Tungga hihiik, na ofak ndia, dei fo ana tuli mamanak noꞌuk nai nusa Asia.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Ai saꞌe laꞌo ela Kaisarea, de foꞌa mai boe ma, ai losa nai kota Sidon. Malangga soldadu Yulius ana tao Paulus neulau hiak, ma nafaꞌdan nae bole neu tilo nonoo nala lai maꞌdalai. Ndia hihiin ndia, na suek ala bisa fee Paulus suꞌdi hata fo ana parluun nai tasi lai.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Boe ma ai basa nggai saꞌe seluk mini ofak lain miu, fo mulai laꞌo. Tehuu ani solu belak, losa ofak ndia elabaꞌik tana mata neu. Boe ma ala heok ofak, fo suek ana tungga pulu Siprus, no dae Siria laladan, fo ela nanababaak neme ani solu mai.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Boe ma neme ndia mai, ai laꞌo makandoo mesik tasi manai nusa Kilikia ma nusa Pamfilia matan. De ai losa kota Mira nai nusa babaꞌek Likia. Losa ndia, boe ma ai basa nggai konda laꞌo ela ofak ndia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Neu Mira boe ma malangga soldadu Yulius, ana sangga ofa feꞌek, fo ana nau neni Itali neu. Boe ma ana hambu ofak esa, fo neme Aleksanderia mai, mana sangga neni Itali neu. De nadenu ai basa nggai saꞌe mini ofak ndia lain miu.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ai laꞌo faik hiꞌda so, tehuu ofak ndia elabaꞌik tana nau mata neu, huu ani solu belan ana seli. De ai sota mate losa sangga dekak no kota Knidus. Tehuu ani bei belak nakandoo, de ai laꞌo nggoꞌdi mini pulu Kreta miu, suek nanababaak neme ani ndia mai. Basa ndia, bei fo ai tungga mana solonggoon esa, naꞌde Salmone.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Ai sota mate tungga mana solonggoon ndia, tungga-tungga pulu Kreta tasi bifin, de bei fo ai losa mamanak esa, naꞌde Namo Malole. Mamanak ndia dekak no kota Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Nai ndia, ofa isi la ala hahae fa neme sila sosota nala mai, huu ai laꞌo doon ana seli, tehuu beita losa Itali. Faik ndia, hataholi Yahudi la Fai Inahuun Hambu Ambon Salak, ana seli so. Ndia ndandaan nae, fai ani belak ma lii inahuuk ana mulai so. Boe ma ofa isi la latane lae, ata laꞌo takandoo do taa. Namanene leondia boe ma Paulus ana soꞌuk kokolak nae,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 “Basa tolanoo ngga lei. Au oke kokolak fa. Au ameꞌda, mete ma ita laꞌo takandoo, na neu ko ita bisa hambu totoꞌa noꞌuk. Bisa-bisa ofak ia, ana bolo, de mopo baloꞌa sala, ma ita basa nggata boe oo bisa mate.”
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Tehuu malangga soldaꞌdu ndia, tana nau namanene Paulus. Ana namahele lena kaꞌda juraꞌgan, ma maofak. De ala duduꞌa, sangga kalua neme mamanak ndia mai.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Dedeꞌan ndia, na Namo Malole manggalau ana seli, mete ma ofak, ana musi see neu ndia, nai fai lii. De sila noꞌu kala nau, fo ai laꞌo makandoo, mini kota Feniks miu. Ala lamahena, mete ma bisa na ai basa nggai mahani ndia nai fai liin ia. Kota Feniks ndia, pulu Kreta namo seseen neulaun ana seli, huu nanababaak neme ani bala konak, ma bala kiik mai, ma nakamboꞌik neme lii inahuuk mai.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Faik fo ani konas ana fumbu faa-faa, boe ma laehetuk ala bisa pake ani ndia, fo ala laꞌo leni Feniks leu, de lae, “Ani ia neulauk. Mai fo ita laꞌo leo!” De ala hela naka ma ala leꞌa laa, boe ma ai laꞌo tungga-tungga tasi bifi.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 — ausente —
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 — ausente —
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Ai bonu tungga lii, losa dekak mia pulu anak esa naꞌde Kauda. Faik ndia, sakoci bei ana doꞌo-doꞌo nai ofa iko, huu nanambaꞌak no ofak talin. Boe ma ai hela sakoci sota mate malan seli, fo nakahehene kana neni ofak lain neu.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Ledoeik sakoci nala ofak lain so, boe ma ala mulai feo tali ndule ofak ndia aon, fo suek nanea boso losak ofak papa nala huka heni sala, fo ana bolo. Sila boe oo ala bii, boso losak lii ana tenda ofak ndia, fo ana hala neu salae metik Sirtis nai Afrika ele. De lakonda naka ana bonu neu tasi, suek naloe ofak ndia nalalain.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Ani sanggu ndia, ana bala ai ofan kii-konak. De foꞌa mai, boe ma ofa isi la ala nggali heni ofak bua fufua nala, neni tasi dale neu.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Foꞌa mai seluk, te ani sanggu bei nafumbu belak. De ala boe bii bali. Huu ndia, de ala tao lamadaꞌu ofak fufuan. Ofak manala nala boe oo, ofa isi la ala mbia heni sala lenik sila lima heheli nala.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Leleꞌdo-leꞌodaen ani sanggu ndia, taa naloe fa boe losa faik hiꞌda, ma ana koꞌa kate nalan seli, losa taa mita leꞌdo ndu kala so. Ai basa nggai ketu ai namahenan, ma ai mae, ai taa masoꞌda so.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Ai taa miꞌa hata-hata esa boe, faik hiꞌda ia so. Boe ma Paulus noke nala basa sala, de nakokola nae, “Basa Tolanoo nggalei! Leo ei tungga au kokolang so, fo boso ata laꞌo ela Namo Malole na, neu ko hatematak ia, ita taa hambu totoꞌak noꞌuk leo iak, ma taa naheni hata-hata esa boe.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 De hatematak ia, au oke ei basa nggei, fo kaꞌda tao inahuhuu ei dale mala. Neu ko ita ofan ia nakalulutuk henin. Tehuu boso bii, te taa hambu hataholi ana mate.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Au nau ei basa nggei bubuluk mae, au ia Manetualain hataholin, de au hambu ues neme Manetualain mai. Leꞌodaek Manetualain ana haitua atan esa, neme nusa soꞌdak mai, de nambadeik neme au boboang seli. Boe ma nafaꞌda au nae,
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 ‘Paulus! O boso bii hata-hata esa boe. Dei o muni Mane Inahuuk Keser muu nai Roma, fo tao o dedeꞌam. Huu Manetualain dalen neulauk no o, huu ndia de Manetualain boe oo, nasalaꞌe hataholi la fo manai ofak ia lain.’
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 De, basa tolanoo nggalei. Boso ei samanen ana loe. Au amahele teꞌbe Manetualain, fo Ndia nafaꞌda au leꞌodaen ndia, de neu ko ana daꞌdi leondiak.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Tehuu ofak ia, dei ana hala neu pulu esa.”
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Faik ndia, ani-lii ana mbuka nakamiminak tao nabonu ai, faik sanahulu haa neme Tasi Adria. Tehuu meꞌda fatilaꞌda boe ma, ofa isi la lameꞌda nonook ai deka-deka mia maꞌdalai so.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Lakonda uꞌukuk fo sangga ala bubuluk oe deman. De ala uku hambu leꞌa dua hulu. Boe ma ana mata neu fa bali, de lakonda seluk uꞌukuk, de ala hambu oe deman leꞌa sanahulu lima.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Basa sala ala bii, te boso losak ofak ndia ana hala neu batu kanolik. De lakonda naka ofa iko haa nai dea. Boe ma ai basa nggai mamahehenak, fo suek manggaleꞌdo lai-lai.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Tehuu ofa isi la lala halak, fo ala sangga lalai laꞌo ela ofak ndia no nee-neek. De lakonda sakoci fo taok ala sangga lakonda ofa langga naka nala.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Tehuu Paulus nafaꞌda ofa isi la kekeꞌdi manggalaun ndia, neu malangga soldadu ma soldadu la nae, “Mete ma ofa isi la taa lahani ofak lain, na neu ko mate basa ei.”
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Lamanene Paulus nae leondia, boe ma soldadu la ala tati ketu tali, fo ela sakoci ana bonu henin. De ofa isi la tala lalai so.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Fai mulai manggaleꞌdo, boe ma Paulus ana kokoe nala hataholi la sila fo laꞌa. Ana nae, “Sosoꞌda ina dua ia so, te kaꞌda ita tanggatuuk, ma kaꞌda tamahehenak, ma taa isi ita tein no hata esa boe.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 De au hule fo ela ita taꞌa fa dei, fo ita hambu falik ita balakain. Au amahele ae, dei taa hambu esa neme ita mai ana hambu soe. Ita basa nggata neu ko tasoꞌda!”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Kokolak basa leondia, boe ma Paulus ana haꞌi nala loti. De ana hule-haladoi noke makasi neu Manetualain, neu basa sala matan. Basa ndia boe ma ana haꞌi nala loti biak esa, de naꞌa.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 — ausente —
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 — ausente —
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ai miꞌa makabete, boe ma ala mulai mbia heni haꞌde gandum la karong-karong, leni tasi dale neu, fo suek ala boe tao namadaꞌu ofak ndia.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Fai ana manggaleꞌdo so, boe ma ofa isi la lita maꞌdalai. Tehuu tala bubuluk pulu beek ndia. Ala lita namo esa, tasi bifin salaek. De lamahena leo bisa na leni ofak ndia nesik batu-batu kanolik manai tasi ndia, fo ala leni tasi bifin leu.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 De ala tete ketu ela naka la, leu tasi dale. Boe ma latanggoꞌdo uli fa neni tasi dale neu, fo suek bisa nakalalaꞌok ofak. Boe ma ala hela lala laa anak manai mata, fo ela ani ana fuu ofak neni tasi bifi neu.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Tehuu ofak ana dusi saꞌe nala salae mbukuk esa, nai tasi dale, de ana hala neu ndia, de tana nanggeꞌo fa boe. Boe ma lii ana mai mbuka nakalulutu ofa iko.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Ledoeik soldadu la lita leondia, boe ma ala sangga tao lisa basa hataholi bui la. Te ala bii, boso losak hataholi bui la sila, ala nggaꞌe leni maꞌdalai leu fo lalai.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Tehuu malangga soldadu Yulius, ana kaꞌi ndia soldadu nala, huu ana sangga nasalaꞌe nala Paulus. Boe ma ana palenda, fo basa hataholi la mana nggaꞌe malelak, fo lakaboku tasi dale leu leo, ala nggaꞌe leni maꞌdalai leu.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Basa boe ma hataholi taa mana nggaꞌe lalelak, ana nadenu sala toꞌu papak do suꞌdi hata, fo ala bonu tungga lii neni sala maꞌdalai leu. De ai basa nggai losa maꞌdalai no soꞌdak.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.