Romanos 4

Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Be ni lesa nǝ boofo bɔtɛyi ketsyiko lǝ bo Ona Abraham ǝsuǝ boǝ únyǝ utsyǝ lekpo itsyi lǝ ditiki nǝmfo ǝsuǝ?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Lǝ ɛyɛ lǝ keyifo ka úyifo ǝsuǝ eso Onanto dínyǝ nkǝ Abraham eyifo ɔsɛɛ, nyalɛ okpe keńyǝnkɔ woofo bɔtɛyi nko kasɔ lɛkɔɛsi. Fɛɛ umbǝ kǝńyǝnkɔ nko lǝ Onanto eto ǝnǝmi, itsyise inni Abraham eto keyifo inni únyǝ.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Itsyise lǝ Awɔnisa Kɛnkɛ eto Kukue kemiǝǝ, bátɛyi bǝnkǝ, “Abraham áfo Onanto ɔ́nɔ. Lǝ nnya eso Onanto ǝnyǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Lǝ utsyuǝ eyifo keyifoo, wǝ kayofofo eni atsyɛsa, bomu iyifo lesa nǝ dińyǝ itǝ wǝ lǝ wǝ keyifo kamǝ eto kɛnyɛ.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Fɛ lǝ utsyuǝ afo ɔnɔ nkǝ Onanto eeyifo utidi wǝ laante wǝ sikpi woafiani ɔsɛɛ, lǝ wóenyifo keyifo saa tsyaa, fɛ ini lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ esoo, Onanto eefi wǝ fe ɔsɛɛ.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Nko eso Oka David lɛtɛyi nkǝ utidi wǝ Onanto dibu nkǝ uyifo ɔsɛɛ, fɛ yányɛ lǝ wǝ keyifo ka úyifo esoo, uyifo utidi wǝ baakpo atsyɔ. Oka David átɛyi nkǝ,
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “Onanto ákpo atsyɔ betidi
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Onanto ákpo atsyɔ utidi
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Nya atsyɔkpokpo eto etiki Oka David lɛtɛyi mfoo, mba léla alo ete luunyǝ ni nnya? Kulefe! Eka mba dímanla alo tsya, itsyise Awɔnisa Kɛnkɛ eto Kukue lɛ bɔtɛyi nkǝ, “Abraham áfo Onanto ɔ́nɔ, nyaso Onanto léfo wǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ nɛ.”
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Nya dimamfe ini Onanto dínyǝ wǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ nko? Lefe nǝ Abraham dímanla tɔ lelo lee, lee lefe nǝ úkala lelo eto kamaa? Inni lǝ lefe nǝ óla lelo. Bomu fɛ wóla lelo.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Lelolala eto lekpa nǝ Abraham díyifo mfóo, eyifo lekpotsyǝtsyǝ nǝ laate bǝ Onanto áfo wǝ. Itsyise wǝ bofokanɔ ǝtǝ bǝ Onanto áfo wǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ fɛ óla lelo. Nya ɛyɛ lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝǝ, Abraham afiani mba léfo bánɔ kenke eto anto. Nya Onanto áfo mǝ nkǝ beyifo basɛɛ lǝ lefe nǝ eto lefe bánla lelo kulaa tsya.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Abraham eyifo anto itǝ mba bála alo tsya. Fɛ inni fe kase bála alo eso, bomu bǝ besi nkpǝ lǝ bofokanɔ ǝsuǝ fe kase Boanto Abraham dísiǝ fɛ óla lelo eso.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Onanto átɛyi kɛnyɛ utsyǝ útǝ Abraham ku wǝ kafo eto bebi nkǝ boodi kawunsiǝ kamfo eto bikǝ fe benake. Wǝ kɛnyɛ ka ɔ́tɛyi útsyǝ mfo manka kase Abraham lɛyɛ lǝ afi nyamǝ ǝsuǝ eso. Bomuu, ɔ́tɛyi utsyǝ nko itsyise ófo Abraham fe ɔsɛɛ ɛyɛ lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ eso.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Nya lǝ ite bǝ mba leeyifo lǝ afi ǝsuǝ loofo Onanto eto kɛnyɛtsyǝtsyǝ eto asaa, nyalɛ bofokanɔ mensi fe itǝ, ete kɛnyɛtsyǝtsyǝ tsya ensi ǝmbɔkɛ nɛ.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Itsyise afi ǝǝlǝkǝ Onanto eto lɛblɔfi kate. Fɛ lǝ afi ǝmbǝǝ, nyalɛ kɔfi botakebu tsya ǝmbɔkɛ.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Lǝ nyasoo, kɛnyɛtsyǝtsyǝ kamfo aka bafokanɔfɔ nya ini kɛnyɛtsyǝtsyǝ itǝ Onanto eto betidi nya ini wǝ lefonǝ nǝ úfi útǝ betidi ba kenke ni Abraham eto kafo eto betidi. Nya inni mba Onanto dítǝ afi mate hã ete ni wǝ kafo eto betidi. Bomu mba léfo bánɔ tsya fe Abraham. Itsyisee, Abraham eyifo mba léfo bánɔ kenke eto anto.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Nya fe kase Awɔnisa Kɛnkɛ eto Kukue lɛtɛyii, “Mfi fǝ ntsyǝ ese kpǝ eto anto.” Nya kɛnyɛtsyǝtsyǝ kamfo díbǝ itǝ lǝ Onanto eto ǝnǝmi. Onanto ǝmfoo, wǝ Abraham léfo ɔ́nɔɔ, kpe ǝsuǝale itsyise wǝ lootakasǝ bǝkpǝnkpǝ besinkli bǝbǝ nkpǝ. Nya wǝ lǝǝtǝ asa nnya dímankɛ kɔ lǝǝbǝ kakɛ!
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Ite bǝ kusubebe si kɔkɛ tsyaa, Abraham esi úkabe kusu kokoko, nkǝ woofiani ese kpǝ eto betidi eto anto fe kase Onanto lɛtɛyi nkǝ, “Fǝ kafo eto bebi tsya ebufui kpenkpenkpe fe befandebi.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Abraham ébobe ófo fe alɛ kolofa. Fɛɛ ani mánlo wǝ lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ, ite bǝ wǝ ǝsuǝ eto sinǝ ébobe efe nya únyǝ nkǝ útǝkǝ lǝ nkpǝ eto kotosi nya Sara tsya ébobe ófe ku bole.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Fɛɛ nyamfo mánlo wǝ ani lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ. Bomu ɔ́kɔbe Onanto eto kɛnyɛtsyǝtsyǝ ɔ́lɛ kekleke, nya ókpe nkɛale lǝ wǝ bofokanɔ bomfo ǝsuǝ nya úfi atɛsǝ útǝ Onanto.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Nya óte wuee nkǝ Onanto kpe ǝsuǝale woofo lesa nǝ ke ɔ́tɛyi utsyǝ buyifo.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Nya lǝ bofokanɔ bo lɛkɛ wǝ esoo, Onanto ǝnyǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Nya inni wǝ mate ǝsuǝ ete báwɔni etiki nyamfo betsyiko bǝnkǝ, “Onanto ǝnyǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ.”
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Bomu eka bomba tsya Onanto dínyǝ nkǝ bo tsya eyifo basɛɛ ɛyɛ lǝ kase bófo Onanto wǝ létakasǝ Bonamute Yesu utsyiko ɔkɔmǝ bɔ́nɔ eso.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Onanto ǝtǝ kusu bálo Kristo lǝ bo abua nnya búyifo eso. Nya Onanto létakasǝ wǝ utsyiko ɔkɔmǝ bǝ lǝ wǝ Onanto lǝ unyǝ bo basɛɛ lǝ wǝ ǝnǝmi.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.