Romanos 4
Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs NVT
1 Be ni lesa nǝ boofo bɔtɛyi ketsyiko lǝ bo Ona Abraham ǝsuǝ boǝ únyǝ utsyǝ lekpo itsyi lǝ ditiki nǝmfo ǝsuǝ?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Lǝ ɛyɛ lǝ keyifo ka úyifo ǝsuǝ eso Onanto dínyǝ nkǝ Abraham eyifo ɔsɛɛ, nyalɛ okpe keńyǝnkɔ woofo bɔtɛyi nko kasɔ lɛkɔɛsi. Fɛɛ umbǝ kǝńyǝnkɔ nko lǝ Onanto eto ǝnǝmi, itsyise inni Abraham eto keyifo inni únyǝ.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Itsyise lǝ Awɔnisa Kɛnkɛ eto Kukue kemiǝǝ, bátɛyi bǝnkǝ, “Abraham áfo Onanto ɔ́nɔ. Lǝ nnya eso Onanto ǝnyǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Lǝ utsyuǝ eyifo keyifoo, wǝ kayofofo eni atsyɛsa, bomu iyifo lesa nǝ dińyǝ itǝ wǝ lǝ wǝ keyifo kamǝ eto kɛnyɛ.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Fɛ lǝ utsyuǝ afo ɔnɔ nkǝ Onanto eeyifo utidi wǝ laante wǝ sikpi woafiani ɔsɛɛ, lǝ wóenyifo keyifo saa tsyaa, fɛ ini lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ esoo, Onanto eefi wǝ fe ɔsɛɛ.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Nko eso Oka David lɛtɛyi nkǝ utidi wǝ Onanto dibu nkǝ uyifo ɔsɛɛ, fɛ yányɛ lǝ wǝ keyifo ka úyifo esoo, uyifo utidi wǝ baakpo atsyɔ. Oka David átɛyi nkǝ,
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 “Onanto ákpo atsyɔ betidi
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Onanto ákpo atsyɔ utidi
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Nya atsyɔkpokpo eto etiki Oka David lɛtɛyi mfoo, mba léla alo ete luunyǝ ni nnya? Kulefe! Eka mba dímanla alo tsya, itsyise Awɔnisa Kɛnkɛ eto Kukue lɛ bɔtɛyi nkǝ, “Abraham áfo Onanto ɔ́nɔ, nyaso Onanto léfo wǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ nɛ.”
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Nya dimamfe ini Onanto dínyǝ wǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ nko? Lefe nǝ Abraham dímanla tɔ lelo lee, lee lefe nǝ úkala lelo eto kamaa? Inni lǝ lefe nǝ óla lelo. Bomu fɛ wóla lelo.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Lelolala eto lekpa nǝ Abraham díyifo mfóo, eyifo lekpotsyǝtsyǝ nǝ laate bǝ Onanto áfo wǝ. Itsyise wǝ bofokanɔ ǝtǝ bǝ Onanto áfo wǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ fɛ óla lelo. Nya ɛyɛ lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝǝ, Abraham afiani mba léfo bánɔ kenke eto anto. Nya Onanto áfo mǝ nkǝ beyifo basɛɛ lǝ lefe nǝ eto lefe bánla lelo kulaa tsya.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Abraham eyifo anto itǝ mba bála alo tsya. Fɛ inni fe kase bála alo eso, bomu bǝ besi nkpǝ lǝ bofokanɔ ǝsuǝ fe kase Boanto Abraham dísiǝ fɛ óla lelo eso.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Onanto átɛyi kɛnyɛ utsyǝ útǝ Abraham ku wǝ kafo eto bebi nkǝ boodi kawunsiǝ kamfo eto bikǝ fe benake. Wǝ kɛnyɛ ka ɔ́tɛyi útsyǝ mfo manka kase Abraham lɛyɛ lǝ afi nyamǝ ǝsuǝ eso. Bomuu, ɔ́tɛyi utsyǝ nko itsyise ófo Abraham fe ɔsɛɛ ɛyɛ lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ eso.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Nya lǝ ite bǝ mba leeyifo lǝ afi ǝsuǝ loofo Onanto eto kɛnyɛtsyǝtsyǝ eto asaa, nyalɛ bofokanɔ mensi fe itǝ, ete kɛnyɛtsyǝtsyǝ tsya ensi ǝmbɔkɛ nɛ.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Itsyise afi ǝǝlǝkǝ Onanto eto lɛblɔfi kate. Fɛ lǝ afi ǝmbǝǝ, nyalɛ kɔfi botakebu tsya ǝmbɔkɛ.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Lǝ nyasoo, kɛnyɛtsyǝtsyǝ kamfo aka bafokanɔfɔ nya ini kɛnyɛtsyǝtsyǝ itǝ Onanto eto betidi nya ini wǝ lefonǝ nǝ úfi útǝ betidi ba kenke ni Abraham eto kafo eto betidi. Nya inni mba Onanto dítǝ afi mate hã ete ni wǝ kafo eto betidi. Bomu mba léfo bánɔ tsya fe Abraham. Itsyisee, Abraham eyifo mba léfo bánɔ kenke eto anto.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Nya fe kase Awɔnisa Kɛnkɛ eto Kukue lɛtɛyii, “Mfi fǝ ntsyǝ ese kpǝ eto anto.” Nya kɛnyɛtsyǝtsyǝ kamfo díbǝ itǝ lǝ Onanto eto ǝnǝmi. Onanto ǝmfoo, wǝ Abraham léfo ɔ́nɔɔ, kpe ǝsuǝale itsyise wǝ lootakasǝ bǝkpǝnkpǝ besinkli bǝbǝ nkpǝ. Nya wǝ lǝǝtǝ asa nnya dímankɛ kɔ lǝǝbǝ kakɛ!
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Ite bǝ kusubebe si kɔkɛ tsyaa, Abraham esi úkabe kusu kokoko, nkǝ woofiani ese kpǝ eto betidi eto anto fe kase Onanto lɛtɛyi nkǝ, “Fǝ kafo eto bebi tsya ebufui kpenkpenkpe fe befandebi.”
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Abraham ébobe ófo fe alɛ kolofa. Fɛɛ ani mánlo wǝ lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ, ite bǝ wǝ ǝsuǝ eto sinǝ ébobe efe nya únyǝ nkǝ útǝkǝ lǝ nkpǝ eto kotosi nya Sara tsya ébobe ófe ku bole.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Fɛɛ nyamfo mánlo wǝ ani lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ. Bomu ɔ́kɔbe Onanto eto kɛnyɛtsyǝtsyǝ ɔ́lɛ kekleke, nya ókpe nkɛale lǝ wǝ bofokanɔ bomfo ǝsuǝ nya úfi atɛsǝ útǝ Onanto.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Nya óte wuee nkǝ Onanto kpe ǝsuǝale woofo lesa nǝ ke ɔ́tɛyi utsyǝ buyifo.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Nya lǝ bofokanɔ bo lɛkɛ wǝ esoo, Onanto ǝnyǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Nya inni wǝ mate ǝsuǝ ete báwɔni etiki nyamfo betsyiko bǝnkǝ, “Onanto ǝnyǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ.”
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Bomu eka bomba tsya Onanto dínyǝ nkǝ bo tsya eyifo basɛɛ ɛyɛ lǝ kase bófo Onanto wǝ létakasǝ Bonamute Yesu utsyiko ɔkɔmǝ bɔ́nɔ eso.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Onanto ǝtǝ kusu bálo Kristo lǝ bo abua nnya búyifo eso. Nya Onanto létakasǝ wǝ utsyiko ɔkɔmǝ bǝ lǝ wǝ Onanto lǝ unyǝ bo basɛɛ lǝ wǝ ǝnǝmi.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.