Romanos 4
Onanto eto kakle fɔfɔ; Sɛkpɛle (LIP) vs ARA
1 Be ni lesa nǝ boofo bɔtɛyi ketsyiko lǝ bo Ona Abraham ǝsuǝ boǝ únyǝ utsyǝ lekpo itsyi lǝ ditiki nǝmfo ǝsuǝ?
1 Que, pois, diremos ter alcançado Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Lǝ ɛyɛ lǝ keyifo ka úyifo ǝsuǝ eso Onanto dínyǝ nkǝ Abraham eyifo ɔsɛɛ, nyalɛ okpe keńyǝnkɔ woofo bɔtɛyi nko kasɔ lɛkɔɛsi. Fɛɛ umbǝ kǝńyǝnkɔ nko lǝ Onanto eto ǝnǝmi, itsyise inni Abraham eto keyifo inni únyǝ.
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem de que se gloriar, porém não diante de Deus.
3 Itsyise lǝ Awɔnisa Kɛnkɛ eto Kukue kemiǝǝ, bátɛyi bǝnkǝ, “Abraham áfo Onanto ɔ́nɔ. Lǝ nnya eso Onanto ǝnyǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ.”
3 Pois que diz a Escritura? Abraão creu em Deus, e isso lhe foi imputado para justiça.
4 Lǝ utsyuǝ eyifo keyifoo, wǝ kayofofo eni atsyɛsa, bomu iyifo lesa nǝ dińyǝ itǝ wǝ lǝ wǝ keyifo kamǝ eto kɛnyɛ.
4 Ora, ao que trabalha, o salário não é considerado como favor, e sim como dívida.
5 Fɛ lǝ utsyuǝ afo ɔnɔ nkǝ Onanto eeyifo utidi wǝ laante wǝ sikpi woafiani ɔsɛɛ, lǝ wóenyifo keyifo saa tsyaa, fɛ ini lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ esoo, Onanto eefi wǝ fe ɔsɛɛ.
5 Mas, ao que não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 Nko eso Oka David lɛtɛyi nkǝ utidi wǝ Onanto dibu nkǝ uyifo ɔsɛɛ, fɛ yányɛ lǝ wǝ keyifo ka úyifo esoo, uyifo utidi wǝ baakpo atsyɔ. Oka David átɛyi nkǝ,
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras:
7 “Onanto ákpo atsyɔ betidi
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniquidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 Onanto ákpo atsyɔ utidi
8 bem-aventurado o homem a quem o Senhor jamais imputará pecado.
9 Nya atsyɔkpokpo eto etiki Oka David lɛtɛyi mfoo, mba léla alo ete luunyǝ ni nnya? Kulefe! Eka mba dímanla alo tsya, itsyise Awɔnisa Kɛnkɛ eto Kukue lɛ bɔtɛyi nkǝ, “Abraham áfo Onanto ɔ́nɔ, nyaso Onanto léfo wǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ nɛ.”
9 Vem, pois, esta bem-aventurança exclusivamente sobre os circuncisos ou também sobre os incircuncisos? Visto que dizemos: a fé foi imputada a Abraão para justiça.
10 Nya dimamfe ini Onanto dínyǝ wǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ nko? Lefe nǝ Abraham dímanla tɔ lelo lee, lee lefe nǝ úkala lelo eto kamaa? Inni lǝ lefe nǝ óla lelo. Bomu fɛ wóla lelo.
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou ainda incircunciso? Não no regime da circuncisão, e sim quando incircunciso.
11 Lelolala eto lekpa nǝ Abraham díyifo mfóo, eyifo lekpotsyǝtsyǝ nǝ laate bǝ Onanto áfo wǝ. Itsyise wǝ bofokanɔ ǝtǝ bǝ Onanto áfo wǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ fɛ óla lelo. Nya ɛyɛ lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝǝ, Abraham afiani mba léfo bánɔ kenke eto anto. Nya Onanto áfo mǝ nkǝ beyifo basɛɛ lǝ lefe nǝ eto lefe bánla lelo kulaa tsya.
11 E recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda incircunciso; para vir a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que lhes fosse imputada a justiça,
12 Abraham eyifo anto itǝ mba bála alo tsya. Fɛ inni fe kase bála alo eso, bomu bǝ besi nkpǝ lǝ bofokanɔ ǝsuǝ fe kase Boanto Abraham dísiǝ fɛ óla lelo eso.
12 e pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Onanto átɛyi kɛnyɛ utsyǝ útǝ Abraham ku wǝ kafo eto bebi nkǝ boodi kawunsiǝ kamfo eto bikǝ fe benake. Wǝ kɛnyɛ ka ɔ́tɛyi útsyǝ mfo manka kase Abraham lɛyɛ lǝ afi nyamǝ ǝsuǝ eso. Bomuu, ɔ́tɛyi utsyǝ nko itsyise ófo Abraham fe ɔsɛɛ ɛyɛ lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ eso.
13 Não foi por intermédio da lei que a Abraão ou a sua descendência coube a promessa de ser herdeiro do mundo, e sim mediante a justiça da fé.
14 Nya lǝ ite bǝ mba leeyifo lǝ afi ǝsuǝ loofo Onanto eto kɛnyɛtsyǝtsyǝ eto asaa, nyalɛ bofokanɔ mensi fe itǝ, ete kɛnyɛtsyǝtsyǝ tsya ensi ǝmbɔkɛ nɛ.
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa,
15 Itsyise afi ǝǝlǝkǝ Onanto eto lɛblɔfi kate. Fɛ lǝ afi ǝmbǝǝ, nyalɛ kɔfi botakebu tsya ǝmbɔkɛ.
15 porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Lǝ nyasoo, kɛnyɛtsyǝtsyǝ kamfo aka bafokanɔfɔ nya ini kɛnyɛtsyǝtsyǝ itǝ Onanto eto betidi nya ini wǝ lefonǝ nǝ úfi útǝ betidi ba kenke ni Abraham eto kafo eto betidi. Nya inni mba Onanto dítǝ afi mate hã ete ni wǝ kafo eto betidi. Bomu mba léfo bánɔ tsya fe Abraham. Itsyisee, Abraham eyifo mba léfo bánɔ kenke eto anto.
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que seja firme a promessa para toda a descendência, não somente ao que está no regime da lei, mas também ao que é da fé que teve Abraão (porque Abraão é pai de todos nós,
17 Nya fe kase Awɔnisa Kɛnkɛ eto Kukue lɛtɛyii, “Mfi fǝ ntsyǝ ese kpǝ eto anto.” Nya kɛnyɛtsyǝtsyǝ kamfo díbǝ itǝ lǝ Onanto eto ǝnǝmi. Onanto ǝmfoo, wǝ Abraham léfo ɔ́nɔɔ, kpe ǝsuǝale itsyise wǝ lootakasǝ bǝkpǝnkpǝ besinkli bǝbǝ nkpǝ. Nya wǝ lǝǝtǝ asa nnya dímankɛ kɔ lǝǝbǝ kakɛ!
17 como está escrito: Por pai de muitas nações te constituí. ), perante aquele no qual creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Ite bǝ kusubebe si kɔkɛ tsyaa, Abraham esi úkabe kusu kokoko, nkǝ woofiani ese kpǝ eto betidi eto anto fe kase Onanto lɛtɛyi nkǝ, “Fǝ kafo eto bebi tsya ebufui kpenkpenkpe fe befandebi.”
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe fora dito: Assim será a tua descendência.
19 Abraham ébobe ófo fe alɛ kolofa. Fɛɛ ani mánlo wǝ lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ, ite bǝ wǝ ǝsuǝ eto sinǝ ébobe efe nya únyǝ nkǝ útǝkǝ lǝ nkpǝ eto kotosi nya Sara tsya ébobe ófe ku bole.
19 E, sem enfraquecer na fé, embora levasse em conta o seu próprio corpo amortecido, sendo já de cem anos, e a idade avançada de Sara,
20 Fɛɛ nyamfo mánlo wǝ ani lǝ wǝ bofokanɔ ǝsuǝ. Bomu ɔ́kɔbe Onanto eto kɛnyɛtsyǝtsyǝ ɔ́lɛ kekleke, nya ókpe nkɛale lǝ wǝ bofokanɔ bomfo ǝsuǝ nya úfi atɛsǝ útǝ Onanto.
20 não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 Nya óte wuee nkǝ Onanto kpe ǝsuǝale woofo lesa nǝ ke ɔ́tɛyi utsyǝ buyifo.
21 estando plenamente convicto de que ele era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Nya lǝ bofokanɔ bo lɛkɛ wǝ esoo, Onanto ǝnyǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ.
22 Pelo que isso lhe foi também imputado para justiça.
23 Nya inni wǝ mate ǝsuǝ ete báwɔni etiki nyamfo betsyiko bǝnkǝ, “Onanto ǝnyǝ nkǝ uyifo ɔsɛɛ.”
23 E não somente por causa dele está escrito que lhe foi levado em conta,
24 Bomu eka bomba tsya Onanto dínyǝ nkǝ bo tsya eyifo basɛɛ ɛyɛ lǝ kase bófo Onanto wǝ létakasǝ Bonamute Yesu utsyiko ɔkɔmǝ bɔ́nɔ eso.
24 mas também por nossa causa, posto que a nós igualmente nos será imputado, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 Onanto ǝtǝ kusu bálo Kristo lǝ bo abua nnya búyifo eso. Nya Onanto létakasǝ wǝ utsyiko ɔkɔmǝ bǝ lǝ wǝ Onanto lǝ unyǝ bo basɛɛ lǝ wǝ ǝnǝmi.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou por causa da nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.