Lucas 2
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARA
1 Bínuôakhè̌ khwí Augusto nò̌ihtuô rǎmá plò́lò̌ kayǎ mwi̤ dố Romaké̤ tôké̤lè̤̌ cò́.
1 Naqueles dias, foi publicado um decreto de César Augusto, convocando toda a população do império para recensear-se.
2 Yěma tè̤rǎmá plò́mwi̤ aré̤lố tôhû bí Quirino htwǒ khwídu dố Syria ké̤ akhè̌nuô hò́.
2 Este, o primeiro recenseamento, foi feito quando Quirino era governador da Síria.
3 Rò kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ka̤ lahyǎ dố adò̌, avǐ̤ rò ka̤sunuô̌ lahyǎ amwi̤.
3 Todos iam alistar-se, cada um à sua própria cidade.
4 Joseph o bí vǐ̤ Nazarè, Galilea ké̤kǔ nuô rò a htecuốkuô̌ dố vǐ̤ Bethelehem, Judaké̤, bí khwí Davi lé̤opacè̤̌lya̤ khǎlé̤nuô. Joseph ma Davi aklwǐalyǎ kalya̤ dǐtû́ tôprè̤ akhu-akhyě a ka̤kuô̌ bínuô.
4 José também subiu da Galileia, da cidade de Nazaré, para a Judeia, à cidade de Davi, chamada Belém, por ser ele da casa e família de Davi,
5 È ná Maria dố a dyémá htuô̌hò́ lǔ dố a ki phyé lǔ nuôtôprè̤ cuố benuô̌kuô̌ amwi̤. Bínuôakhè̌ ma Maria ohò́ ná ahò́athè́ hò́.
5 a fim de alistar-se com Maria, sua esposa, que estava grávida.
6 Rò bí èthǐ o pǎ bí vǐ̤ Bethelehem akhè̌nuô, Maria ahò́ tǒlè̌ hò́ dố a ki phúo hò́.
6 Estando eles ali, aconteceu completarem-se-lhe os dias,
7 A phúoní̤ phúvyá̤prè̤́ prè̤khǔ tôprè̤ rò a phyáplû̌ lǔ ná ikè̤̌ rò a dya omyětǎ̤ lǔ dố pṳ́klókǔ, me̤těhérò hidò́kǔ dố agněnuô a o pǎ tôtó̤ to.
7 e ela deu à luz o seu filho primogênito, enfaixou-o e o deitou numa manjedoura, porque não havia lugar para eles na hospedaria.
8 Khǎlé̤ tavǐtava̤ bínuô tôphonuô, prè̤kyě̤thímíphú o tahe. Èthǐ hyǎ omyěpò̤́ ní̤dyé athímíphú tahe dố mi̤klè̌, dố nyelá̤khu tôpho.
8 Havia, naquela mesma região, pastores que viviam nos campos e guardavam o seu rebanho durante as vigílias da noite.
9 Bínuôakhè̌ Byacè a tanémò́khuphú tôprè̤ hyǎ oluô̌htya pé̤ èthǐ, rò Byacè Cò́marya a tè̤lǐtè̤takhè̌ tahe lǐ tava̤ lò̌plǐ èthǐ rò èthǐ thè́isě taròthè́ lò̌plǐ cò́.
9 E um anjo do Senhor desceu aonde eles estavam, e a glória do Senhor brilhou ao redor deles; e ficaram tomados de grande temor.
10 Manárò tanémò́khuphú hé èthǐ, “Thè́isě tǎmé̤! Vǎ phyéhyǎní̤ pé̤hò́ thǐ tè̤thè́krṳ̂̌mila dố a ki me̤ thè́krṳ̂̌ lakálakǒ cò́ ǔpwǒ̤꤮ prè̤ pǎ yěnuôhò́.
10 O anjo, porém, lhes disse: Não temais; eis aqui vos trago boa-nova de grande alegria, que o será para todo o povo:
11 Yětôthè̌ dố Davi avǐ̤kǔ nuô, prè̤me̤lwóhteka̤ a Byacè má̤hò́ Krístu yě hyǎ o pacè̤̌lya̤ hò́.
11 é que hoje vos nasceu, na cidade de Davi, o Salvador, que é Cristo, o Senhor.
12 Thǐ ki myáhtye pacè̤̌ tôprè̤ pǎ, rò ǔ phyáplû̌ lǔ ná ikè̤̌ rò ǔ be-omyětǎ̤ è dố pṳ́klókǔ nuô pǎ. Thǐ ki myáhtye phúnuôma má̤hò́ pacè̤̌phú dố vǎ hésoluô̌ pé̤ thǐ yěnuô tôprè̤ hò́.”
12 E isto vos servirá de sinal: encontrareis uma criança envolta em faixas e deitada em manjedoura.
13 Bínuôakhè̌ tanémò́khuphú aklyěphú tômṳ hyǎoluô̌htya khyé tố̤kuô̌ ná tanémò́khuphú yětôprè̤ rò èthǐ irǒ htuthè́htya Cò́marya rò a irǒ lahyǎ,
13 E, subitamente, apareceu com o anjo uma multidão da milícia celestial, louvando a Deus e dizendo:
14 “Me̤lǐme̤takhè̌ htuthè́htya lahyǎ Cò́marya dố a o dố khǎlé̤htyalô̌ tadûlố ǔ dố mò́khu yěnuô tôprè̤ pó꤮. Tè̤pě̤tè̤dwǒ ná tè̤kacṳ́kabè́ ki ohtya kuô̌dû dố hekhuyě rò a ki otố̤kuô̌dû ná kayǎ dố Cò́marya thè́plò oní̤ lǔ nuôtahe ní꤮.”
14 Glória a Deus nas maiores alturas, e paz na terra entre os homens, a quem ele quer bem.
15 Bí tanémò́khuphú ka̤ kahtya htuô̌hò́ dố mò́khu akhè̌nuô, prè̤kyě̤thímí tahe hé ní̤dyé khyělǔ, “Cuố꤮, pè̤ cuố dố vǐ̤ Bethelehem rò pè̤ cuốmyákuô̌ tè̤htwǒhtya-ané̤ dố Byacè hyǎ dyéthè́gněkyǎ pè̤ tè̤ritè̤kyǎ yěnuô pó꤮.”
15 E, ausentando-se deles os anjos para o céu, diziam os pastores uns aos outros: Vamos até Belém e vejamos os acontecimentos que o Senhor nos deu a conhecer.
16 Rò èthǐ htecuố tapluố̤taplyě lahyǎ rò cuốmyáhtye Maria ná Joseph, htuô̌rò èthǐ cuốmyáhtye ǔ dya omyětǎ̤ pacè̤̌phú tôprè̤ dố pṳ́klókǔ.
16 Foram apressadamente e acharam Maria e José e a criança deitada na manjedoura.
17 Bí prè̤kyě̤thímíphú yětahe myáhtye pacè̤̌phú yě ná amuố̤aphè̌ akhè̌nuô, a cuố héluô̌ pé̤ ǔ phú tanémò́khuphú hésoluô̌kyǎ pé̤ èthǐ ná pacè̤̌phú yětôprè̤ ari-akyǎ nuôtahe.
17 E, vendo-o, divulgaram o que lhes tinha sido dito a respeito deste menino.
18 Lò̌꤮ kayǎ dố a ní̤huô̌ prè̤kyě̤thímíphú yětahe hésoluô̌ pé̤ lǔ tè̤ritè̤kyǎ yětahenuô a khyéthukhyéthè́ lò̌ lahyǎ cò́.
18 Todos os que ouviram se admiraram das coisas referidas pelos pastores.
19 Maria tǒ̤maní̤ lò̌ tè̤ritè̤kyǎ yětahe rò a tane̤ ní̤dyé ari-akyǎ.
19 Maria, porém, guardava todas estas palavras, meditando-as no coração.
20 Prè̤kyě̤thímíphú yětahe ka̤khyě khyěthyá dố èthǐ thímí tahe a o. Rò phú tanémò́khuphú hésoluô̌ pé̤ èthǐ rò èthǐ ní̤huô̌nò́, èthǐ cuố myáhtyebènò́ akhu-akhyě, èthǐ htuthè́htya Cò́marya, htuô̌to èthǐ me̤lǐme̤takhè̌htya Cò́marya.
20 Voltaram, então, os pastores glorificando e louvando a Deus por tudo o que tinham ouvido e visto, como lhes fora anunciado.
21 Bí pacè̤̌ yětôprè̤ bǎhtya hò́ athè̌ lwǐ̤thyó hò́rò a tǒbè dû́talí hò́ phá akhè̌nuô, èthǐ è́ ní̤dyé lǔmwi̤ ná Jesǔ phú tanémò́khuphú pó̤onekyǎ pé̤hò́ lǔmwǐ̤ bí amuố̤ muố̤dò̌ tyahí lǔ to akhè̌nuô.
21 Completados oito dias para ser circuncidado o menino, deram-lhe o nome de Jesus , como lhe chamara o anjo, antes de ser concebido.
22 Phú Mosè mekyǎ a tè̤thyótè̤thya ná èthǐ tǒbè me̤mwǒ̤plǐthǐplo lahyǎ ané̤nuô, ashuốkhè̌ hyǎtuố̤hò́. Rò thyáphú Joseph ná Maria ki besǎsè̌htya pacè̤̌phúyě dố Byacè anyěhyǎ nuôrò, èthǐ phyéní̤ pacè̤̌phúyě rò a cuố lahyǎ dố vǐ̤ Jerusalem.
22 Passados os dias da purificação deles segundo a Lei de Moisés, levaram-no a Jerusalém para o apresentarem ao Senhor,
23 (Phú Byacè tè̤thyótè̤thya tè̤rǎmárǎdyǎ o, “Lò̌꤮ phúvyá̤prè̤́ prè̤khǔ tahenuô tǒbè besǎsè̌htya è dố Byacè a mèthènyě.”)
23 conforme o que está escrito na Lei do Senhor: Todo primogênito ao Senhor será consagrado;
24 Phú Byacè héokyǎ a tè̤thyótè̤thya nuô, èthǐ tǒbè cuố lǔtyǎhtya kuô̌ “Htulwí̤thǒ nyě̤bè má̤torò htulwí̤ dǐkrǎ nyě̤bè.”
24 e para oferecer um sacrifício, segundo o que está escrito na referida Lei: Um par de rolas ou dois pombinhos.
25 Bínuôkhè̌, dố vǐ̤ Jerusalem akǔnuô kayǎ otôprè̤, amwi̤ ná Simeonè. È ma kayǎ cṳ̌e bezṳ̂́nyá̤ Cò́marya tôprè̤, htuô̌to Thè́ Sǎsè̌ Byacè okuô̌ ná è. È ma kayǎ dố a opò̤́myásû̌ Cò́marya ki me̤lwóhteka̤ Israelphú dố tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ akǔ tôprè̤.
25 Havia em Jerusalém um homem chamado Simeão; homem este justo e piedoso que esperava a consolação de Israel; e o Espírito Santo estava sobre ele.
26 Htuô̌rò Thè́ Sǎsè̌ Byacè dyémyáhtyelwó tǎ̤te̤ one hò́ è, a ki myáhtye tyahí Krístu dố Byacè Cò́marya nwóhtya lǔ yětôprè̤ híto hénuô, a bèthyění̤ híto.
26 Revelara-lhe o Espírito Santo que não passaria pela morte antes de ver o Cristo do Senhor.
27 Thè́ Sǎsè̌ Byacè thǔ è rò a cuốnuô̌ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ. Bí Jesǔ amuố̤aphè̌ phyáhyǎní̤ lǔ, rò a ki hyǎme̤ pé̤ lǔ phú Cò́marya a tè̤thyótè̤thya héonekyǎ akhè̌nuô,
27 Movido pelo Espírito, foi ao templo; e, quando os pais trouxeram o menino Jesus para fazerem com ele o que a Lei ordenava,
28 Simeonè phyáhtya pacè̤̌phú dố a takhulo̤ rò a htuthè́htya Cò́marya rò a hé,
28 Simeão o tomou nos braços e louvou a Deus, dizendo:
29 “Kố꤮ Byacè, phú nè̤ héone htuô̌hò́ nè̤ngó̤ nuô khǒnyá̤rò a lốhtyabǎhtya hò́, nò̌thyě kacṳ́kabè́ mo̤dû mò̌hò́ nè̤lulé má̤ vǎyě.
29 Agora, Senhor, podes despedir em paz o teu servo, segundo a tua palavra;
30 — ausente —
30 porque os meus olhos já viram a tua salvação,
31 — ausente —
31 a qual preparaste diante de todos os povos:
32 È ma tè̤lǐ tômě dố a ki dyéluô̌htya pé̤ Judaphú má̤to tahe, htuô̌to a phyéhyǎní̤ pé̤ tè̤sò̌ri dố nè̤ myěcô Israelphú tahe a o.”
32 luz para revelação aos gentios, e para glória do teu povo de Israel.
33 Dố Simeonè hébè tè̤ritè̤kyǎ yě akhu-akhyě, pacè̤̌phú yětôprè̤ amuố̤aphè̌ khyéthukhyéthè́ nyacò́.
33 E estavam o pai e a mãe do menino admirados do que dele se dizia.
34 Simeonè sò̌ri htuô̌ èthǐ rò a hékyǎní̤ pacè̤̌phú amuố̤ Maria yěnuô, “Pacè̤̌yě Cò́marya nwóhtyahò́ lǔ dố a ki me̤lwóhteka̤ Israelphú tahe pǎ, rò a ki dyadudyahtyalô̌ kuô̌ke kayǎ dố aruô tahe pǎ. È ma Cò́marya a tè̤mátè̤dyǎ tôcô, rò kayǎ è́prè̤ ki hébè takhwótakèsû lǔ pǎ.
34 Simeão os abençoou e disse a Maria, mãe do menino: Eis que este menino está destinado tanto para ruína como para levantamento de muitos em Israel e para ser alvo de contradição
35 Phúnuôrò kayǎ è́prè̤ tane̤ dò́uốdò́bí tè̤ dố èthǐ athè́plòkǔ tahenuô, Cò́marya ki bámǒhtyaluô̌ pǎ” htuô̌rò a hé Maria, “Tè̤thè́plè̤̌nebè dố a htyǎ thyácò́ná nè́ nuô a ki prǒnuô̌ nè̤ thè́plò pǎ.”
35 (também uma espada traspassará a tua própria alma), para que se manifestem os pensamentos de muitos corações.
36 Prè̤pro̤muố̤ okryá dố a muố̤prè̤́ nyacò́ hò́ o tôprè̤, amwi̤ ná Anna. È ma Phanuel aphúprè̤mò, è ma Asher myěcôphú tôprè̤. A phyéhtuô̌ avè̤ rò a otố̤ní̤ lǔ thuô̌thyótôna prè́.
36 Havia uma profetisa, chamada Ana, filha de Fanuel, da tribo de Aser, avançada em dias, que vivera com seu marido sete anos desde que se casara
37 Avè̤ thyěkyǎ lǔkhǎlé̤ rò a okryákyǎ ní̤dû prè́. Khǒnyá̤rò ana o hò́ shyělwǐ̤thyó ná lwǐ̤na hò́. A htecuố tôpho꤮ to, a oprè́ bí tè̤lǔtyǎ hǒkǔnuô prè́. A cò́bucò́bè̌htya Cò́marya dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ mò̤́khíkhí mò̤́sè̌klè̌klè̌ cò́, htuô̌to a duôe sèesèǒ rò a kwǐcò́bè̌ pwǒ̤nyěpwǒ̤thè̌ cò́.
37 e que era viúva de oitenta e quatro anos. Esta não deixava o templo, mas adorava noite e dia em jejuns e orações.
38 Bínuôkhè̌, a hyǎtuố̤ tǒtû́ dố èthǐ o rò a htuthè́htya Cò́marya. Htuô̌rò a hésoluô̌ pé̤ pacè̤̌phú yětôprè̤ ari-akyǎ ná lò̌꤮ kayǎ dố a opò̤́myásû̌ Cò́marya ki me̤lwóhteka̤ vǐ̤ Jerusalemphú pǎ nuôtahe.
38 E, chegando naquela hora, dava graças a Deus e falava a respeito do menino a todos os que esperavam a redenção de Jerusalém.
39 Bí Joseph ná Maria me̤htuô̌lò̌hò́ phú lò̌꤮ Byacè mekyǎ tè̤thyótè̤thya tahe akhè̌nuô, èthǐ ka̤khyě khyěthyá dố alé̤o ní̤dyé vǐ̤ Nazarè nuô. Vǐ̤yěnuô a o bí Galilea ké̤kǔ nuô.
39 Cumpridas todas as ordenanças segundo a Lei do Senhor, voltaram para a Galileia, para a sua cidade de Nazaré.
40 Pacè̤̌yě a duhtya rò a hè̌shyoresò̌ hyǎ, rò a lốbǎ cò́ ná tè̤thíphè́ rò Cò́marya sò̌risò̌bǔní̤ lǔ.
40 Crescia o menino e se fortalecia, enchendo-se de sabedoria; e a graça de Deus estava sobre ele.
41 Pwǒ̤nana꤮ bí ǔ me̤pwè̌me̤la ní̤dyé pwè̌ dố ǔ è́ ná tè̤cuốtalwópwè̌ akhè̌nuô, Jesǔ amuố̤aphè̌ cuốkuô̌ dố vǐ̤ Jerusalem.
41 Ora, anualmente iam seus pais a Jerusalém, para a Festa da Páscoa.
42 Bí Jesǔ na ohò́ shyényě̤na akhè̌, amuố̤aphè̌ yěnuô, alé̤klǒ cuố lahyǎ tè̤cuốtalwópwè̌, rò a è́ cuốní̤ pacè̤̌phú Jesǔ.
42 Quando ele atingiu os doze anos, subiram a Jerusalém, segundo o costume da festa.
43 Bí tè̤cuốtalwópwè̌ htuô̌hò́ akhè̌nuô, èthǐ ka̤khyě dố adò̌aso. Bínuôakhè̌, pacè̤̌ Jesǔ yě a okyǎ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ, manárò amuố̤aphè̌ thè́gně to.
43 Terminados os dias da festa, ao regressarem, permaneceu o menino Jesus em Jerusalém, sem que seus pais o soubessem.
44 Èthǐ tane̤ ná a ka̤ tố̤kuô̌ hò́ ná kayǎ dố a cuốpwè̌ka̤ nuôtahe aklè̌ hò́. Bí èthǐ ka̤ htuô̌hò́ tônyě꤮ mò̤́hé akhè̌nuô, a myápṳ̌ sudyǎní̤ no Jesǔ dố aklwǐalyǎ tahe aklè̌ prè́.
44 Pensando, porém, estar ele entre os companheiros de viagem, foram caminho de um dia e, então, passaram a procurá-lo entre os parentes e os conhecidos;
45 Bí èthǐ myápṳ̌ rò a myáhtye pé̤ pǎ to akhè̌nuô, èthǐ ka̤khyě khyěthyá lahyǎ dố vǐ̤ Jerusalem.
45 e, não o tendo encontrado, voltaram a Jerusalém à sua procura.
46 Thuô̌nyětônyěnuô, a cuố myáhtyeno ná Jesǔ cuố o dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ prè́. A cuố onyǎo tố̤kuô̌ ná Juda a thárádu thǎmǎhtǔ tahe rò a cuốní̤dǎkuô̌ Cò́marya alǎ̤angó̤ tahe rò a hébèsudyǎ kuô̌ǔ bínuô.
46 Três dias depois, o acharam no templo, assentado no meio dos doutores, ouvindo-os e interrogando-os.
47 Bí kayǎ lò̌꤮ plǐ ní̤huô̌ pacè̤̌phú yětôprè̤ a tè̤hébèhésû̌ akhè̌nuô, èthǐ khyéthukhyéthè́ lò̌plǐ cò́ a tè̤cyá̤tè̤dè ná a tè̤hésû ka̤khyě ǔ nuôtahe cò́.
47 E todos os que o ouviam muito se admiravam da sua inteligência e das suas respostas.
48 Joseph ná Maria cuốmyáhtye lǔ rò a khyéthukhyéthè́ nyacò́, rò amuố̤ hé lǔ, “Phúkhǔ, nè̤ cuố me̤tuố̤ phúyě me̤tě? Vǎ ná nè̤phè̌ kṳ́kyǎ̤ rò myápṳ̌ lakǒ nè̤ ma tadû꤮ ké̤ cò́ meně.”
48 Logo que seus pais o viram, ficaram maravilhados; e sua mãe lhe disse: Filho, por que fizeste assim conosco? Teu pai e eu, aflitos, estamos à tua procura.
49 Rò pacè̤̌ Jesǔ hésû, “Thǐ cuố myápṳ̌ vǎ katè̤́ nuô me̤tě? Thǐ thè́gně nyǎ ná vǎ o dố vǎphè̌ ahikǔ to è̌.”
49 Ele lhes respondeu: Por que me procuráveis? Não sabíeis que me cumpria estar na casa de meu Pai?
50 Manárò amuố̤aphè̌ thè́gněplǒ lǔ tè̤hébè yě angó̤lasá to.
50 Não compreenderam, porém, as palavras que lhes dissera.
51 Htuô̌rò pacè̤̌phúyě a krwǒ ka̤kuô̌khyě amuố̤aphè̌ dố vǐ̤ Nazarè rò a cṳ̌ muố̤lǎ̤phè̌ngó̤ pwǒ̤꤮ tôphuố. Amuố̤ tǒ̤ma oplò́lò̌ lò̌꤮ tè̤htwǒhtya ané̤ yěnuôtahe.
51 E desceu com eles para Nazaré; e era-lhes submisso. Sua mãe, porém, guardava todas estas coisas no coração.
52 Jesǔ duhtya lốbǎ ná tè̤thítè̤phè́ rò Cò́marya ná prè̤lukayǎ myámo̤myádu ní̤dyé lǔ.
52 E crescia Jesus em sabedoria, estatura e graça, diante de Deus e dos homens.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.