Lucas 22
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA
1 Pwè̌ekhò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho dố ǔ è́ ná tè̤cuốtalwópwè̌ yěnuô, amò̤́nyěmò̤́thè̌ hyǎphû hò́.
1 Estava próxima a Festa dos Pães sem Fermento, chamada Páscoa.
2 Bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe thè́isě kayǎ bè́mṳ alé̤ akhu-akhyě, a myápṳ̌ klyá tôbǒbǒ dố a ki me̤thyěhuôkyǎ Jesǔ.
2 Os principais sacerdotes e os escribas procuravam uma forma de matar Jesus; porque temiam o povo.
3 Htuô̌rò Juda dố ǔ è́pó̤ lǔmwi̤ ná Iscariot yětôprè̤nuô, khǐnéricyá̤ khuklò́ hyǎnuô̌ dố lǔ thè́plòkǔ. È ma a otố̤kuô̌ dố Byacè Jesǔ a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ aklè̌ tôprè̤hò́.
3 Ora, Satanás entrou em Judas, chamado Iscariotes, que era um dos doze.
4 Phúnuô akhu-akhyě, Juda cuốodônyǎ ná bwídukhu tahe ná kayǎ opò̤́ tè̤lǔhǒdu khuklò́ tahe. Rò a cuốokúdônyǎ ní̤ èthǐ ná a ki isè̌tǎ̤kyǎ Jesǔ phútě pǎnuô ari-akyǎ.
4 Judas foi entender-se com os principais sacerdotes e os capitães sobre como lhes entregaria Jesus.
5 Èthǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ ò́lya̤sû Juda ná a ki dyé lǔ rû̌ pǎ.
5 Eles se alegraram e combinaram em lhe dar dinheiro.
6 Juda cṳ̌sû èthǐ. Htuô̌rò thyáphú ǔ ki thè́gně tǎ tôprè̤꤮ tǎmé̤ nuô, a cáhtya myápṳ̌ shuốkhè̌tǒ shuốkhè̌bè dố a ki isè̌tǎ̤kyǎní̤ Jesǔ.
6 Judas concordou e buscava uma boa ocasião para lhes entregar Jesus, longe da multidão.
7 Mò̤́nyěmò̤́thè̌ bèhò́ dố pwè̌ekhò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho hyǎtuố̤hò́ rò Judaphú tahe me̤thyě lahyǎ thímíphú dố kiekiǒ ná tè̤cuốtalwópwè̌ agně.
7 Chegou o dia da Festa dos Pães sem Fermento, em que era necessário fazer o sacrifício do cordeiro pascal.
8 Jesǔ nò̌ Petru ná Giovanni rò a mecuốní̤ èthǐ ngó̤, “Cuố taritaryǎ one lahyǎ pè̤ lé̤elé̤ǒ tè̤cuốtalwópwè̌ sèesǎsè̌ mò̤́hé yěnuô ní꤮.”
8 Então Jesus enviou Pedro e João, dizendo:
9 Èthǐ sudyǎ lǔ, “Nè̤ thè́zṳ̂́ nò̌taritaryǎ tǒ pè̤ bítě tôphotě?”
9 Eles lhe perguntaram: — Onde o senhor quer que a preparemos?
10 Jesǔ hé èthǐ, “Ní̤dǎ lahyǎ, bí thǐ cuốnuô̌tuố̤hò́ dố vǐ̤kǔ akhè̌pǎnuô, thǐ ki myáhtyesû ná kayǎphè̌ hyǎdyá cò̤̌ka̤htyě ná thǒví tôprè̤ pǎ. Rò krwǒka̤ nuô̌kuô̌ cò́ lǔ dố a kanuô̌ ní̤dyé hitômě akǔnuô ní꤮.
10 Jesus lhes explicou:
11 Rò sudyǎ hibyacènuô, ‘Thárá sudyǎ nè̤, hidò́kǔ dố sǐpré̤ agně dố vǎ ná vǎ khǒpacè̤̌ tahe ki e tè̤cuốtalwópwè̌ agně yěnuôma a o tǒbítě?’ Sudyǎ lǔ phúnuô ní.
11 e digam ao dono da casa: “O Mestre pergunta: ‘Onde fica o aposento no qual comerei a Páscoa com os meus discípulos?’”
12 Htuô̌pǎrò a ki zṳ̌luô̌ thǐ hidò́kǔ khǎlé̤lyá̤ dố akhu nuôtôtó̤ dố a olốobǎ cò́ ná tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố pè̤ lo nuôtahe cò́ pǎ. Rò okyǎ lahyǎ bínuô rò taritaryǎ pé̤ lahyǎ pè̤ sèesèǒ bínuô ní꤮.”
12 Ele lhes mostrará um espaçoso cenáculo mobiliado; ali façam os preparativos.
13 Èthǐ htecuố rò èthǐ cuốmyáhtye má̤lakǒ cò́ phú Jesǔ héone èthǐ nuô cò́. Rò èthǐ cuố taritaryǎní̤ lahyǎ tè̤cuốtalwópwè̌ sèesǎsè̌ mò̤́hé agně bínuô.
13 E, indo, acharam tudo como Jesus lhes tinha dito e prepararam a Páscoa.
14 Bí shuốkhè̌ hyǎtuố̤hò́ dố tǒbè eǒ hò́ tè̤cuốtalwópwè̌ akhè̌nuô, Byacè Jesǔ ná prè̤dônyǎphú tahe cuố onyǎo tava̤ ró̤lò̌ lǔ dố lé̤edǐrè̤́ akhǎshyé.
14 Chegada a hora, Jesus se pôs à mesa, e os apóstolos estavam com ele.
15 Rò a hé èthǐ, “Bí vǎ khyábè tyahí tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ híto akhè̌nuô, vǎ thè́zṳ̂́ etố̤ǒtố̤kuô̌ nyacò́ tè̤cuốtalwópwè̌ yětôphuốnuô ná thǐ kanó̤꤮ to.
15 Então Jesus lhes disse:
16 Me̤těhérò, vǎ hé thǐ, Cò́marya ki hyǎihtaka̤ plû́htuô̌lò̌ hí akayǎ to rò a hyǎ htwǒkhwí rò pốní̤hí èthǐ tonuô, vǎ enò́kuô̌ pǎ tè̤cuốtalwópwè̌ sèesèǒ yěnuô ná thǐ to hò́.”
16 Pois eu lhes digo que nunca mais a comerei, até que ela se cumpra no Reino de Deus.
17 Jesǔ phyéhtya bě rò a hébwíhétaryěhtya Cò́marya htuô̌rò a hé, “Phyémò̌ běyě rò zṳ́tǎ̤ǒ pé̤ lǔ.
17 E, pegando um cálice, depois de ter dado graças, disse:
18 Me̤těhérò vǎ hé thǐ, cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎ tuố̤dố Cò́marya ki hyǎ pốhtyěpốké̤ pǎ tôphuốnuô, vǎ ǒnò́ kuô̌pǎ thòbǐthèhtyě yě tohò́.”
18 Pois eu digo a vocês que, de agora em diante, não mais beberei do fruto da videira, até que venha o Reino de Deus.
19 Htuô̌rò Jesǔ phyé khò́mǔ rò a hébwíhétaryěhtya Cò́marya. Htuô̌rò a ibikyě khò́mǔ rò a dyétǎ̤ ná èthǐ. Rò a hé èthǐ, “Yěma vǎ né̤klò̤́ dố vǎ dyélya̤kyǎ dố thǐgně nuôhò́. E lahyǎ yě dố tè̤thè́né̤htya vǎ akǔ ní꤮.”
19 E, pegando um pão, tendo dado graças, o partiu e lhes deu, dizendo:
20 Bí a ehtuô̌hò́ mò̤́hésèe akhè̌nuô, a phyéhtyake běyě rò a me̤ thyákuô̌dû phú a me̤ khò́mǔnuô rò a hé, “Yěma vǎthwi dố a me̤klò̤me̤ma tè̤ò́lya̤ athè̌ rò a htwítǎ̤ dố thǐgně yěnuô hò́.
20 Do mesmo modo, depois da ceia, pegou o cálice, dizendo:
21 Manárò myá lahyǎ! Kayǎ dố a ki isè̌tǎ̤kyǎ vǎ yětôprè̤nuô, a otố̤kuô̌ ná vǎ bí lé̤edǐrè̤́ khǎshyé yěnuô prè́.
21 — Mas eis que a mão do traidor está comigo à mesa.
22 Prè̤lu aphúkhǔ má̤dû vǎyě a ki thyě phú Cò́marya a tè̤taze-one nuôpǎ tadû́rò kayǎ dố a ki isè̌tǎ̤kyǎ vǎ yětôprè̤nuô, a ki khyábè nyacò́ tè̤cyě̤cṳ̂ pǎ!”
22 Pois o Filho do Homem vai segundo o que está determinado, mas ai daquele por quem ele está sendo traído!
23 Rò èthǐ sudyǎ ní̤dyé lǔ tôprè̤ ná tôprè̤ rò a hé lahyǎ, bítě tôprè̤ ki isè̌tǎ̤kyǎ è pǎ ha?
23 Então começaram a perguntar entre si qual deles seria o que estava para fazer isso.
24 A khǒpacè̤̌ tahe krékryá̤ ní̤dyélǔ, dố pè̤klè̌ yěnuôma ǔpě ki htwǒdulố ǔ pǎ ha? Phúnuô,
24 Houve também entre eles uma discussão sobre qual deles parecia ser o maior.
25 rò Jesǔ hé èthǐ, “Judaphú má̤to tahe a khwícò́phya thǐ tahenuô, a nò̌e ní̤dyé lahyǎ a taryěshyosò̌ yěnuô dố htyěphúké̤phú tahe akhu rò prè̤pốtarítè̤ tahenuô, a thè́zṳ̂́ dố ǔ ki è́ èthǐ, ‘Prè̤ me̤bwíme̤taryě htyěphúké̤phú’ tahe phúnuô.
25 Mas Jesus lhes disse:
26 Manárò thǐ yětahema thǐ bème̤ ní̤ kuô̌ǔ phúnuôto. Kayǎ dố a htwǒdulố ǔ dố thǐklè̌ tôprè̤prè̤nuô, a tǒbè htwǒ phú kayǎ dố a patílố tôprè̤nuô, htuô̌rò kayǎ dố a htwǒ khuklò́ tôprè̤prè̤nuô, a tǒbè htwǒ phú lulé tôprè̤nuô.
26 Mas vocês não são assim; pelo contrário, o maior entre vocês seja como o menor; e aquele que dirige seja como o que serve.
27 Kayǎ hekhuphú tahe tane̤ ná kayǎ onyǎo esèe dố dǐrè̤́ khǎshyé nuôma a htwǒ dulốǔ hò́, rò prè̤me̤tè̤phú dố a buôe kayǎ dố a onyǎ esè nuôtahe ma a htwǒ kayǎ dố a patílốǔ hò́ a tane̤ lahyǎ phúnuô. Manárò, vǎrò vǎ o dố thǐklè̌ phú lulé dố a buôebuôǒ ǔ tôprè̤ nuôprè́.
27 Pois qual é maior: aquele que está à mesa ou aquele que serve? Não é verdade que é aquele que está à mesa? Pois, no meio de vocês, eu sou como quem serve.
28 Bí vǎ khyábè tè̤pyá̤tè̤sè̌ akhè̌nuô, thǐ okuô̌hò́ ná vǎ pwǒ̤꤮ tôphuố hò́.
28 Vocês são os que têm permanecido comigo nas minhas tentações.
29 Phú vǎphè̌ nò̌pố vǎ nuô, vǎ nò̌pố kuô̌ thǐ pǎ.
29 E eu confio a vocês um reino, assim como o meu Pai confiou a mim,
30 Me̤těhérò thyáphú thǐ ki eǒ tố̤kuô̌ ná vǎ dố vǎ dǐrè̤́ khǎshyé dố vǎhtyěvǎké̤kǔ pǎ, htuô̌to thyáphú thǐ ki onyǎo tố̤nò́ kuô̌dû ná vǎ dố khuklyáhtè̌ htyalô̌ akhu pǎ rò thǐ ki cirya ní̤dû Israelphú shyényě̤muố̤ yěnuô pǎ.
30 para que comam e bebam à minha mesa no meu Reino; e vocês se assentarão em tronos para julgar as doze tribos de Israel.
31 “Simonè, Simonè, ní̤dǎ! Khǐnéricyá̤ khuklò́ cuốkwǐtadû ní̤ hò́ Cò́marya ná a ki plwǒhò́ khǐnéricyá̤ khuklò́ ki me̤myá lò̌ thǐ pwǒ̤prè̤ hò́. Rò a ki me̤myá thǐ phú prè̤me̤-elyá̤phú talè́ sè́ ní̤dyé abuố nuô pǎ.
31 — Simão, Simão, eis que Satanás pediu para peneirar vocês como trigo!
32 Manárò, Simonè, thyáphú nè̤ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ ki pyékyǎ tǎmé̤ nuô, vǎ kwǐcò́bè̌ pé̤ dố nè̤gně. Htuô̌rò bí nè̤ thè́né̤lya̤ ka̤khyě khyěthyá hò́ nè̤né̤ pǎnuô, nè̤ tǒbè dyéhè̌dyérení̤ nè̤ puố̤vyá̤ tahe pǎ ní꤮.”
32 Eu, porém, orei por você, para que a sua fé não desfaleça. E você, quando voltar para mim, fortaleça os seus irmãos.
33 Simonè Petru hésû lǔ, “Byacè, vǎ tǒbè cuố tố̤kuô̌ ná nè̤ dố ǔ lé̤dò́tǎ̤ kayǎ a htò̌kǔnuô cò́ bèbè, má̤torò vǎ tǒbè thyě tố̤kuô̌ cò́ ná nè̤ bèbè, vǎ otaritaryǎ one hò́ vǎné̤ hò́.”
33 Porém Pedro respondeu: — Estou pronto para ir com o Senhor, tanto para a prisão como para a morte.
34 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Petru, vǎ hé nè̤, yětôthè̌ pǎ, bí shyěphè̌ i-uhtya tyahíto akhè̌nuô, nè̤ htébíkyǎ vǎ thuô̌phuố pǎ.”
34 Mas Jesus lhe disse:
35 Htuô̌rò Jesǔ sudyǎ a khǒpacè̤̌ tahe, “Dố aré̤khè̌ nuô, vǎ nò̌cuố thǐ rò vǎ hé thǐ, rû̌htò̌ bèbè, pyě̤hó bèbè, má̤torò khuphá bèbè phyécuốní̤ tǎ lahyǎ tǎmé̤ ní꤮, vǎ hé thǐ phúnuô. Bínuôkhè̌ thǐ lonò́ pǎ nyǎ tôcôcô è̌?”
35 A seguir, Jesus perguntou aos discípulos: Eles responderam: — Não faltou nada!
36 Rò Jesǔ hésû èthǐ, “Manárò khǒnyá̤yě, ǔpě bèbè dố arû̌htò̌ má̤torò, apyě̤hó otahenuô tǒ phyécuốní̤ lahyǎ, rò kayǎ dố anè́ oto tahenuô tǒ isè̌kyǎ a ca̤klò̌du rò ipri̤cuốní̤ lahyǎ.
36 Então Jesus lhes disse:
37 Vǎ hé phúyě me̤těhénuôma lisǎsè̌ héone vǎrivǎkyǎ yěnuô, a bè lốhtyabǎhtya pǎ. Lisǎsè̌ hé, ‘Ǔ dyánuô̌ tố̤kuô̌ vǎ dố kayǎcyě̤ kayǎricyá̤ tahe aklè̌,’ vǎ hé thǐ yěnuô, a kíré̤ hyǎ lốhtyabǎhtya hò́.”
37 Pois eu lhes digo que é preciso que se cumpra em mim o que está escrito: “Ele foi contado com os malfeitores.” Pois o que a mim se refere está sendo cumprido.
38 A khǒpacè̤̌ tahe hé, “Byacè, nè̤ myámò̌! Nè́ o bíyě nyě̤bè.”
38 Então lhe disseram: — Senhor, aqui estão duas espadas! Jesus lhes respondeu:
39 Jesǔ o dố vǐ̤kǔ rò htecuố dố Oliva sokhu phú alé̤klǒ cuố ní̤dyé nuô, rò a khǒpacè̤̌ tahe krwǒcuố tố̤kuô̌ ná lǔ.
39 E, saindo, Jesus foi, como de costume, para o monte das Oliveiras; e os discípulos o acompanharam.
40 Bí a cuốtuố̤hò́ dố sokhu akhè̌, a hé èthǐ, “Thyáphú thǐ ki cuốnuô̌ tố̤kuô̌ tǎ dố tè̤ilo-ilyá akǔ tǎmé̤nuô, kwǐcò́bè̌ lahyǎ ní꤮.”
40 Chegando ao lugar escolhido, Jesus lhes disse:
41 Htuô̌rò a htecuố taphǎye̤ ná èthǐ bá ǔ vǐcuốye̤ lò̤́ tômě nuô, rò a cuốdángṳ̂ kwǐcò́bè̌ bínuô.
41 Ele, por sua vez, se afastou um pouco, e, de joelhos, orava,
42 A kwǐcò́bè̌ rò a hé, “Kố꤮ Phè̌ Cò́marya, nè̤ ki thè́plò tǒ hérò, phyé taphǎkyǎ pé̤ vǎ tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ abělò̤́ yětôbè, manárò cṳ́꤮ dû vǎ thè́plò a tè̤thè́zṳ̂́ má̤to, cṳ́꤮ dû prè́ nè̤ thè́plò ní꤮.”
42 dizendo:
43 Tanémò́khuphú tôprè̤ hyǎ oluô̌htya rò, a hyǎ dyéhè̌dyére lǔ.
43 Então lhe apareceu um anjo do céu que o confortava.
44 A thè́plòkṳ́ thè́plòkyǎ̤ hyǎshyo rò, a lé kwǐcò́bè̌ shyolố pó̤pó̤. Rò akṳ́thǎ htwítǎ̤ dố hekhu rò a thyá cò́ ná thwitǎ̤mè̌ nuô cò́.
44 E, estando em agonia, orava mais intensamente. E aconteceu que o suor dele se tornou como gotas de sangue caindo sobre a terra.
45 A kwǐcò́bè̌ htuô̌rò a ka̤khyětǒ khyěthyá dố a khǒpacè̤̌ tahe a o. A khǒpacè̤̌ tahe thè́plòkṳ́kyǎ̤ talwósû́lû̌ akhu-akhyě, Jesǔ ka̤myáhtye ná èthǐ omyění̤ sǒtapa̤ lò̌plǐ cò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
45 Levantando-se da oração, Jesus foi até onde os discípulos estavam, e os encontrou dormindo de tristeza.
46 Jesǔ hé èthǐ, “Thǐ omyě sǒtapa̤ lò̌ lahyǎ phútě? Thyáphú thǐ ki cuố latǎ̤nuô̌ tǎ dố tè̤ilo-ilyá akǔ tǎmé̤ nuô ihtòkwǐcò́bè̌ lò̌ mò̌ lahyǎ.”
46 E disse:
47 Bí Byacè Jesǔ hébè pǎprè́ akhè̌nuô, kayǎ bè́mṳ tômṳ hyǎtuố̤. Juda dố a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ aklè̌ yětôprè̤nuô, a thǔhyǎ èthǐ dố Jesǔ a o, htuô̌rò a hyǎtǒ Jesǔ rò a hyǎnuô̤mû́ lǔ.
47 Enquanto Jesus ainda falava, eis que chegou uma multidão. E um dos doze, que se chamava Judas, vinha à frente deles e se aproximou de Jesus para o beijar.
48 Manárò Jesǔ hé lǔ, “Juda꤮ yěma nè̤ isè̌tǎ̤kyǎ hò́ prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤hò́ vǎ yěnuô ná nè̤ tè̤nuô̤mû́ yěnuô hò́ è̌?”
48 Jesus, porém, lhe disse:
49 A khǒpacè̤̌ dố a okuô̌ ná lǔ tahenuô, a thè́gněhò́ ná ǔ kíré̤ pṳ̂́ hò́ Jesǔ hò́ akhu-akhyě, èthǐ sudyǎ lǔ, “Byacè, pè̤ tǒbè pǎ̤sû ná pè̤ nè́yě è̌?”
49 Os que estavam ao redor de Jesus, vendo o que estava por acontecer, perguntaram: — Senhor, devemos atacar com as espadas?
50 Rò dố èthǐ aklè̌ tôprè̤nuô, a pǎ̤tṳ̂̌kyǎ bwídukhulố a prè̤me̤tè̤phú tôprè̤ akhǎlè tôkhó.
50 Um deles golpeou o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe a orelha direita.
51 Manárò Jesǔ hé èthǐ, “Okuố lahyǎ, me̤pǎ tǎmé̤ hò́” htuô̌rò Jesǔ byáícû̌ ka̤khyě pé̤ khyěthyá kayǎ yětôprè̤ a khǎlèkuố̤ rò a zari̤ pé̤ khyěthyá lǔ.
51 Mas Jesus interveio, dizendo: E, tocando na orelha do homem, o curou.
52 Htuô̌rò prè̤lǔtyǎ khuklò́ nuôtahe ná kayǎ opò̤́ tè̤lǔhǒdu khuklò́ nuôtahe ná Judaphú muố̤prû̌muố̤prè̤́ khuklò́khuklyǎ dố a hyǎpṳ̂́ lǔ yětahenuô, Jesǔ hé èthǐ, “Thǐ hyǎpṳ̂́ lahyǎ vǎ tôkuôrò thǐ hyǎ cò́ ná nè́ ná imṳ̂̌ thǐtahe cò́ rò vǎ ma kayǎ cyě̤ricyá̤ dố a cuốpṳ̂́phezè́plè́ e ǔtè̤ tôprè̤ nyǎ è̌?
52 Então Jesus disse aos principais sacerdotes, capitães do templo e anciãos que vieram prendê-lo:
53 Vǎ okuô̌ ná thǐ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ nuô pwǒ̤꤮ tônyě cò́ rò thǐ pṳ̂́ vǎ toto, manárò bí khǐnéricyá̤ khuklò́ a taryěshyosò̌ pốtè̤ akhè̌yě, ashuốkhè̌ bèhò́ dố thǐ bè me̤nyǎ hò́ phúyě hò́.”
53 Todos os dias, estando eu com vocês no templo, vocês não tentaram me prender. Esta, porém, é a hora de vocês e a hora do poder das trevas.
54 Èthǐ pṳ̂́ Jesǔ rò è́cuốkyǎ lǔ dố bwídukhulố tôprè̤ ahikǔ, rò Petru krwǒcuố lǒ kuô̌ lǔ dốkhyě.
54 Então, prendendo Jesus, levaram-no e o introduziram na casa do sumo sacerdote. Pedro seguia de longe.
55 Dố prè̤lǔtyǎdulố yětôprè̤ ahi vǐ̤klǎměkǔnuô, ǔ sû́kyǎ̤ o mi bínuô tôphè, rò Petru hyǎonyǎtǎ̤ tố̤kuô̌ ná kayǎ onyǎ iswími bínuô tahe.
55 Quando acenderam um fogo no meio do pátio e se assentaram juntos, Pedro tomou lugar entre eles.
56 Prè̤me̤tè̤ prè̤mòphú tôprè̤ myárè̤̌tǎ̤tǎ̤ Petru onyǎo bí miphèshyé nuôrò a hé lǔ, “Yětôprè̤ ma má̤hò́ a krwǒkuô̌ Jesǔ akhyě nuôtôprè̤ vǎ꤮!”
56 Uma empregada, vendo-o sentado perto do fogo, fixou os olhos nele e disse: — Este também estava com ele.
57 Manárò Petru htésû lǔ, “Mòmuố̤! Vǎ thè́gněnò́ lǔ to.”
57 Mas Pedro negou, dizendo: — Mulher, não o conheço.
58 Dốkhyě taplô̤phúnuô, prè̤khǔ dố aruôtôprè̤ myáhtyeke è rò a hé lǔ, “Nè̤ ma tômṳmṳ꤮ tuô̌ prè́ ná èthǐ kayǎ nuôtahe prè́ vǎ!”
58 Pouco depois, outro homem, ao ver Pedro, disse: — Você também é um deles. Mas Pedro disse: — Homem, eu não sou um deles.
59 Htuô̌rò dốkhyě ashuốkhè̌ phûnyě̤hò́ tômû̌ akhè̌nuô, kayǎ dố aruôtôprè̤, hésò̌kadố cò́, “Kayǎ yětôprè̤ ma a otố̤kuô̌ ná Jesǔ nuôtôprè̤ hò́, vǎ héyě athû́ ná taki꤮ to, me̤těhérò è ma Galileaphú tôprè̤ prè́.”
59 E, tendo passado cerca de uma hora, outro afirmou, dizendo: — Com certeza este também estava com ele, porque também é galileu.
60 Manárò Petru hésû lǔ, “Khǔphè̌꤮, nè̤ hékryá꤮ ǐtě nuô, vǎ thè́gně to!” Bí a hébè pǎprè́ phúyě akhè̌nuônuô ná shyěphè̌ i-uhtya.
60 Mas Pedro insistiu: — Homem, não sei do que você está falando. E logo, enquanto Pedro ainda falava, o galo cantou.
61 Byacè tarí myácuố tǒdè̌ lǔ akhè̌, a tane̤htya tuố̤bè Byacè Jesǔ héonekyǎ lǔ ngó̤, “Yětôthè̌ pǎ, bí shyěphè̌ i-uhtya tyahíto nuô, nè̤ htébíkyǎré̤ vǎ thuô̌phuố pǎ,” a hé lǔ phúnuô.
61 Então, o Senhor voltou-se e fixou os olhos em Pedro. E Pedro se lembrou da palavra do Senhor, como lhe tinha dito: “Hoje, antes que o galo cante, você me negará três vezes.”
62 Phúnuôrò a htecuốkyǎ dố aklò̌ rò a cuố nguố̤thyěnguố̤o cò́.
62 E Pedro, saindo dali, chorou amargamente.
63 Kayǎ dố a opò̤́myá Jesǔ tahenuô, a hézò́hélě lǔ rò amṳ̂̌apò̤ lò̌ lǔ.
63 Os homens que detinham Jesus zombavam dele, davam-lhe pancadas e,
64 Èthǐ cò̌bí Jesǔ mèthè rò sudyǎ lǔ, “Maǔpě mṳ̂̌ nè̤ pě? Pro̤ myámyá!”
64 colocando uma venda sobre os olhos dele, diziam: — Profetize! Quem foi que bateu em você?
65 Htuô̌rò èthǐ pacyé̤ishyé hémǔmyá̤ricyá̤ lǔ ná ngó̤ dố aruôtahe nuô a o è́lǎpǎ.
65 E muitas outras coisas diziam contra ele, blasfemando.
66 Bí mò̤́lǐbǔhò́ akhè̌nuô, kayǎ htwǒ Judaphú aplò́amṳ a khuklò́khuklyǎ tahe, ná bwídukhu, ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe hyǎ oplò́lò̌ lǔ tôphotuô̌, rò èthǐ è́hyǎ Jesǔ dố kayǎ htwǒdu tahe anyěhyǎ.
66 Logo que amanheceu, reuniu-se a assembleia dos anciãos do povo, tanto os principais sacerdotes como os escribas, e o conduziram ao Sinédrio, onde lhe disseram:
67 Rò èthǐ hé, “Héso pé̤myá pè̤, nè̤ ma Krístu dố Cò́marya nwóhtya è dố a ki me̤lwóhteka̤ prè̤lukayǎ nuôtôprè̤ hò́ è̌?”
67 — Se você é o Cristo, diga-nos. Então Jesus lhes respondeu:
68 Vǎ ki sudyǎ thǐ꤮ ma thǐ hésû ná vǎ toto.
68 E, se eu perguntar, vocês não me darão resposta.
69 Manárò cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎ pǎnuô, prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤hò́ vǎyě ǔ ki dyéonyǎo è dố tè̤taryědu taryěhtǔ a Cò́marya takhu cò́htwó nuôtôkyě pǎ.”
69 Desde agora, o Filho do Homem estará sentado à direita do Deus Todo-Poderoso.
70 Èthǐ pwǒ̤꤮ tôprè̤ hé, “Ki héphúnuô rò nè̤ ma Cò́marya aphúkhǔ tôprè̤ hò́ nuô̌?”
70 Todos perguntaram: — Então você é o Filho de Deus? Jesus respondeu:
71 Rò èthǐ hé lahyǎ, “Pè̤ cuố lo pǎ prè̤khyáthè́ phútě? A hé pé̤ pè̤ yěnuô, pè̤ ní̤huô̌ lò̌dûhò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤ hò́.”
71 Eles disseram: — Que necessidade ainda temos de testemunho? Porque nós mesmos ouvimos o que ele falou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.