Lucas 22
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARC
1 Pwè̌ekhò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho dố ǔ è́ ná tè̤cuốtalwópwè̌ yěnuô, amò̤́nyěmò̤́thè̌ hyǎphû hò́.
1 Estava, pois, perto a Festa dos Pães Asmos, chamada de Páscoa.
2 Bwídukhu tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe thè́isě kayǎ bè́mṳ alé̤ akhu-akhyě, a myápṳ̌ klyá tôbǒbǒ dố a ki me̤thyěhuôkyǎ Jesǔ.
2 E os principais dos sacerdotes e os escribas andavam procurando como o matariam, porque temiam o povo.
3 Htuô̌rò Juda dố ǔ è́pó̤ lǔmwi̤ ná Iscariot yětôprè̤nuô, khǐnéricyá̤ khuklò́ hyǎnuô̌ dố lǔ thè́plòkǔ. È ma a otố̤kuô̌ dố Byacè Jesǔ a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ aklè̌ tôprè̤hò́.
3 Entrou, porém, Satanás em Judas, que tinha por sobrenome Iscariotes, o qual era do número dos doze.
4 Phúnuô akhu-akhyě, Juda cuốodônyǎ ná bwídukhu tahe ná kayǎ opò̤́ tè̤lǔhǒdu khuklò́ tahe. Rò a cuốokúdônyǎ ní̤ èthǐ ná a ki isè̌tǎ̤kyǎ Jesǔ phútě pǎnuô ari-akyǎ.
4 E foi e falou com os principais dos sacerdotes e com os capitães de como lho entregaria,
5 Èthǐ thè́krṳ̂̌thè́lò̌ ò́lya̤sû Juda ná a ki dyé lǔ rû̌ pǎ.
5 os quais se alegraram e convieram em lhe dar dinheiro.
6 Juda cṳ̌sû èthǐ. Htuô̌rò thyáphú ǔ ki thè́gně tǎ tôprè̤꤮ tǎmé̤ nuô, a cáhtya myápṳ̌ shuốkhè̌tǒ shuốkhè̌bè dố a ki isè̌tǎ̤kyǎní̤ Jesǔ.
6 E ele concordou e buscava oportunidade para lho entregar sem alvoroço.
7 Mò̤́nyěmò̤́thè̌ bèhò́ dố pwè̌ekhò́mǔ sǒdǒ huô̌mûtapho hyǎtuố̤hò́ rò Judaphú tahe me̤thyě lahyǎ thímíphú dố kiekiǒ ná tè̤cuốtalwópwè̌ agně.
7 Chegou, porém, o dia da Festa dos Pães Asmos, em que importava sacrificar a Páscoa.
8 Jesǔ nò̌ Petru ná Giovanni rò a mecuốní̤ èthǐ ngó̤, “Cuố taritaryǎ one lahyǎ pè̤ lé̤elé̤ǒ tè̤cuốtalwópwè̌ sèesǎsè̌ mò̤́hé yěnuô ní꤮.”
8 E mandou a Pedro e a João, dizendo: Ide, preparai-nos a Páscoa, para que
9 Èthǐ sudyǎ lǔ, “Nè̤ thè́zṳ̂́ nò̌taritaryǎ tǒ pè̤ bítě tôphotě?”
9 E eles lhe perguntaram: Onde queres que a preparemos?
10 Jesǔ hé èthǐ, “Ní̤dǎ lahyǎ, bí thǐ cuốnuô̌tuố̤hò́ dố vǐ̤kǔ akhè̌pǎnuô, thǐ ki myáhtyesû ná kayǎphè̌ hyǎdyá cò̤̌ka̤htyě ná thǒví tôprè̤ pǎ. Rò krwǒka̤ nuô̌kuô̌ cò́ lǔ dố a kanuô̌ ní̤dyé hitômě akǔnuô ní꤮.
10 E ele lhes disse: Eis que, quando entrardes na cidade, encontrareis um homem levando um cântaro de água; segui-o até à casa em que ele entrar.
11 Rò sudyǎ hibyacènuô, ‘Thárá sudyǎ nè̤, hidò́kǔ dố sǐpré̤ agně dố vǎ ná vǎ khǒpacè̤̌ tahe ki e tè̤cuốtalwópwè̌ agně yěnuôma a o tǒbítě?’ Sudyǎ lǔ phúnuô ní.
11 E direis ao pai de família da casa: O mestre te diz: Onde está o aposento em que hei de comer a Páscoa com os meus discípulos?
12 Htuô̌pǎrò a ki zṳ̌luô̌ thǐ hidò́kǔ khǎlé̤lyá̤ dố akhu nuôtôtó̤ dố a olốobǎ cò́ ná tǎ̤muô̌tǎ̤tè̤ dố pè̤ lo nuôtahe cò́ pǎ. Rò okyǎ lahyǎ bínuô rò taritaryǎ pé̤ lahyǎ pè̤ sèesèǒ bínuô ní꤮.”
12 Então, ele vos mostrará um grande cenáculo mobilado; aí fazei os preparativos.
13 Èthǐ htecuố rò èthǐ cuốmyáhtye má̤lakǒ cò́ phú Jesǔ héone èthǐ nuô cò́. Rò èthǐ cuố taritaryǎní̤ lahyǎ tè̤cuốtalwópwè̌ sèesǎsè̌ mò̤́hé agně bínuô.
13 E, indo eles, acharam como lhes havia sido dito; e prepararam a Páscoa.
14 Bí shuốkhè̌ hyǎtuố̤hò́ dố tǒbè eǒ hò́ tè̤cuốtalwópwè̌ akhè̌nuô, Byacè Jesǔ ná prè̤dônyǎphú tahe cuố onyǎo tava̤ ró̤lò̌ lǔ dố lé̤edǐrè̤́ akhǎshyé.
14 E, chegada a hora, pôs-se à mesa, e, com ele, os doze apóstolos.
15 Rò a hé èthǐ, “Bí vǎ khyábè tyahí tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ híto akhè̌nuô, vǎ thè́zṳ̂́ etố̤ǒtố̤kuô̌ nyacò́ tè̤cuốtalwópwè̌ yětôphuốnuô ná thǐ kanó̤꤮ to.
15 E disse-lhes: Desejei muito comer convosco esta Páscoa, antes que padeça,
16 Me̤těhérò, vǎ hé thǐ, Cò́marya ki hyǎihtaka̤ plû́htuô̌lò̌ hí akayǎ to rò a hyǎ htwǒkhwí rò pốní̤hí èthǐ tonuô, vǎ enò́kuô̌ pǎ tè̤cuốtalwópwè̌ sèesèǒ yěnuô ná thǐ to hò́.”
16 porque vos digo que não a comerei mais até que ela se cumpra no Reino de Deus.
17 Jesǔ phyéhtya bě rò a hébwíhétaryěhtya Cò́marya htuô̌rò a hé, “Phyémò̌ běyě rò zṳ́tǎ̤ǒ pé̤ lǔ.
17 E, tomando o cálice e havendo dado graças, disse: Tomai-o e reparti-
18 Me̤těhérò vǎ hé thǐ, cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎ tuố̤dố Cò́marya ki hyǎ pốhtyěpốké̤ pǎ tôphuốnuô, vǎ ǒnò́ kuô̌pǎ thòbǐthèhtyě yě tohò́.”
18 porque vos digo que já não beberei do fruto da vide, até que venha o Reino de Deus.
19 Htuô̌rò Jesǔ phyé khò́mǔ rò a hébwíhétaryěhtya Cò́marya. Htuô̌rò a ibikyě khò́mǔ rò a dyétǎ̤ ná èthǐ. Rò a hé èthǐ, “Yěma vǎ né̤klò̤́ dố vǎ dyélya̤kyǎ dố thǐgně nuôhò́. E lahyǎ yě dố tè̤thè́né̤htya vǎ akǔ ní꤮.”
19 E, tomando o pão e havendo dado graças, partiu- o e deu-lho, dizendo: Isto é o meu corpo, que por vós é dado; fazei isso em memória de mim.
20 Bí a ehtuô̌hò́ mò̤́hésèe akhè̌nuô, a phyéhtyake běyě rò a me̤ thyákuô̌dû phú a me̤ khò́mǔnuô rò a hé, “Yěma vǎthwi dố a me̤klò̤me̤ma tè̤ò́lya̤ athè̌ rò a htwítǎ̤ dố thǐgně yěnuô hò́.
20 Semelhantemente, tomou o cálice, depois da ceia, dizendo: Este cálice é o Novo Testamento no meu sangue, que é derramado por vós.
21 Manárò myá lahyǎ! Kayǎ dố a ki isè̌tǎ̤kyǎ vǎ yětôprè̤nuô, a otố̤kuô̌ ná vǎ bí lé̤edǐrè̤́ khǎshyé yěnuô prè́.
21 Mas eis que a mão do que me trai
22 Prè̤lu aphúkhǔ má̤dû vǎyě a ki thyě phú Cò́marya a tè̤taze-one nuôpǎ tadû́rò kayǎ dố a ki isè̌tǎ̤kyǎ vǎ yětôprè̤nuô, a ki khyábè nyacò́ tè̤cyě̤cṳ̂ pǎ!”
22 E, na verdade, o Filho do Homem vai segundo o que está determinado; mas ai daquele homem por quem é traído!
23 Rò èthǐ sudyǎ ní̤dyé lǔ tôprè̤ ná tôprè̤ rò a hé lahyǎ, bítě tôprè̤ ki isè̌tǎ̤kyǎ è pǎ ha?
23 E começaram a perguntar entre si qual deles seria o que havia de fazer isso.
24 A khǒpacè̤̌ tahe krékryá̤ ní̤dyélǔ, dố pè̤klè̌ yěnuôma ǔpě ki htwǒdulố ǔ pǎ ha? Phúnuô,
24 E houve também entre eles contenda sobre qual deles parecia ser o maior.
25 rò Jesǔ hé èthǐ, “Judaphú má̤to tahe a khwícò́phya thǐ tahenuô, a nò̌e ní̤dyé lahyǎ a taryěshyosò̌ yěnuô dố htyěphúké̤phú tahe akhu rò prè̤pốtarítè̤ tahenuô, a thè́zṳ̂́ dố ǔ ki è́ èthǐ, ‘Prè̤ me̤bwíme̤taryě htyěphúké̤phú’ tahe phúnuô.
25 E ele lhes disse: Os reis dos gentios dominam sobre eles, e os que têm autoridade sobre eles são chamados benfeitores.
26 Manárò thǐ yětahema thǐ bème̤ ní̤ kuô̌ǔ phúnuôto. Kayǎ dố a htwǒdulố ǔ dố thǐklè̌ tôprè̤prè̤nuô, a tǒbè htwǒ phú kayǎ dố a patílố tôprè̤nuô, htuô̌rò kayǎ dố a htwǒ khuklò́ tôprè̤prè̤nuô, a tǒbè htwǒ phú lulé tôprè̤nuô.
26 Mas não seja como o menor; e quem governa, como quem serve.
27 Kayǎ hekhuphú tahe tane̤ ná kayǎ onyǎo esèe dố dǐrè̤́ khǎshyé nuôma a htwǒ dulốǔ hò́, rò prè̤me̤tè̤phú dố a buôe kayǎ dố a onyǎ esè nuôtahe ma a htwǒ kayǎ dố a patílốǔ hò́ a tane̤ lahyǎ phúnuô. Manárò, vǎrò vǎ o dố thǐklè̌ phú lulé dố a buôebuôǒ ǔ tôprè̤ nuôprè́.
27 Pois qual é maior: quem está porém, entre vós, sou como aquele que serve.
28 Bí vǎ khyábè tè̤pyá̤tè̤sè̌ akhè̌nuô, thǐ okuô̌hò́ ná vǎ pwǒ̤꤮ tôphuố hò́.
28 E vós sois os que tendes permanecido comigo nas minhas tentações.
29 Phú vǎphè̌ nò̌pố vǎ nuô, vǎ nò̌pố kuô̌ thǐ pǎ.
29 E eu vos destino o Reino, como meu Pai mo destinou,
30 Me̤těhérò thyáphú thǐ ki eǒ tố̤kuô̌ ná vǎ dố vǎ dǐrè̤́ khǎshyé dố vǎhtyěvǎké̤kǔ pǎ, htuô̌to thyáphú thǐ ki onyǎo tố̤nò́ kuô̌dû ná vǎ dố khuklyáhtè̌ htyalô̌ akhu pǎ rò thǐ ki cirya ní̤dû Israelphú shyényě̤muố̤ yěnuô pǎ.
30 para que comais e bebais à minha mesa no meu Reino e vos assenteis sobre tronos, julgando as doze tribos de Israel.
31 “Simonè, Simonè, ní̤dǎ! Khǐnéricyá̤ khuklò́ cuốkwǐtadû ní̤ hò́ Cò́marya ná a ki plwǒhò́ khǐnéricyá̤ khuklò́ ki me̤myá lò̌ thǐ pwǒ̤prè̤ hò́. Rò a ki me̤myá thǐ phú prè̤me̤-elyá̤phú talè́ sè́ ní̤dyé abuố nuô pǎ.
31 Disse também o Senhor: Simão, Simão, eis que Satanás vos pediu para vos cirandar como trigo.
32 Manárò, Simonè, thyáphú nè̤ tè̤zṳ̂́tè̤nyá̤ ki pyékyǎ tǎmé̤ nuô, vǎ kwǐcò́bè̌ pé̤ dố nè̤gně. Htuô̌rò bí nè̤ thè́né̤lya̤ ka̤khyě khyěthyá hò́ nè̤né̤ pǎnuô, nè̤ tǒbè dyéhè̌dyérení̤ nè̤ puố̤vyá̤ tahe pǎ ní꤮.”
32 Mas eu roguei por ti, para que a tua fé não desfaleça; e tu, quando te converteres, confirma teus irmãos.
33 Simonè Petru hésû lǔ, “Byacè, vǎ tǒbè cuố tố̤kuô̌ ná nè̤ dố ǔ lé̤dò́tǎ̤ kayǎ a htò̌kǔnuô cò́ bèbè, má̤torò vǎ tǒbè thyě tố̤kuô̌ cò́ ná nè̤ bèbè, vǎ otaritaryǎ one hò́ vǎné̤ hò́.”
33 E ele lhe disse: Senhor, estou pronto a ir contigo até à prisão e à morte.
34 Rò Jesǔ hésû lǔ, “Petru, vǎ hé nè̤, yětôthè̌ pǎ, bí shyěphè̌ i-uhtya tyahíto akhè̌nuô, nè̤ htébíkyǎ vǎ thuô̌phuố pǎ.”
34 Mas ele disse: Digo-te, Pedro, que não cantará hoje o galo antes que três vezes negues que me conheces.
35 Htuô̌rò Jesǔ sudyǎ a khǒpacè̤̌ tahe, “Dố aré̤khè̌ nuô, vǎ nò̌cuố thǐ rò vǎ hé thǐ, rû̌htò̌ bèbè, pyě̤hó bèbè, má̤torò khuphá bèbè phyécuốní̤ tǎ lahyǎ tǎmé̤ ní꤮, vǎ hé thǐ phúnuô. Bínuôkhè̌ thǐ lonò́ pǎ nyǎ tôcôcô è̌?”
35 E disse-lhes: Quando vos mandei sem bolsa, alforje ou sandálias, faltou-vos, porventura, alguma coisa? Eles responderam: Nada.
36 Rò Jesǔ hésû èthǐ, “Manárò khǒnyá̤yě, ǔpě bèbè dố arû̌htò̌ má̤torò, apyě̤hó otahenuô tǒ phyécuốní̤ lahyǎ, rò kayǎ dố anè́ oto tahenuô tǒ isè̌kyǎ a ca̤klò̌du rò ipri̤cuốní̤ lahyǎ.
36 Disse-lhes, pois: Mas, agora, aquele que tiver bolsa, tome-
37 Vǎ hé phúyě me̤těhénuôma lisǎsè̌ héone vǎrivǎkyǎ yěnuô, a bè lốhtyabǎhtya pǎ. Lisǎsè̌ hé, ‘Ǔ dyánuô̌ tố̤kuô̌ vǎ dố kayǎcyě̤ kayǎricyá̤ tahe aklè̌,’ vǎ hé thǐ yěnuô, a kíré̤ hyǎ lốhtyabǎhtya hò́.”
37 porquanto vos digo que importa que em mim se cumpra aquilo que está escrito: E com os malfeitores foi contado. Porque o que
38 A khǒpacè̤̌ tahe hé, “Byacè, nè̤ myámò̌! Nè́ o bíyě nyě̤bè.”
38 E eles disseram: Senhor, eis aqui duas espadas. E ele lhes disse: Basta.
39 Jesǔ o dố vǐ̤kǔ rò htecuố dố Oliva sokhu phú alé̤klǒ cuố ní̤dyé nuô, rò a khǒpacè̤̌ tahe krwǒcuố tố̤kuô̌ ná lǔ.
39 E, saindo, foi, como costumava, para o monte das Oliveiras; e também os seus discípulos o seguiram.
40 Bí a cuốtuố̤hò́ dố sokhu akhè̌, a hé èthǐ, “Thyáphú thǐ ki cuốnuô̌ tố̤kuô̌ tǎ dố tè̤ilo-ilyá akǔ tǎmé̤nuô, kwǐcò́bè̌ lahyǎ ní꤮.”
40 E, quando chegou àquele lugar, disse-lhes: Orai, para que não entreis em tentação.
41 Htuô̌rò a htecuố taphǎye̤ ná èthǐ bá ǔ vǐcuốye̤ lò̤́ tômě nuô, rò a cuốdángṳ̂ kwǐcò́bè̌ bínuô.
41 E apartou-se deles cerca de um tiro de pedra; e, pondo-se de joelhos, orava,
42 A kwǐcò́bè̌ rò a hé, “Kố꤮ Phè̌ Cò́marya, nè̤ ki thè́plò tǒ hérò, phyé taphǎkyǎ pé̤ vǎ tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ abělò̤́ yětôbè, manárò cṳ́꤮ dû vǎ thè́plò a tè̤thè́zṳ̂́ má̤to, cṳ́꤮ dû prè́ nè̤ thè́plò ní꤮.”
42 dizendo: Pai, se queres, passa de mim este cálice; todavia, não se faça a minha vontade, mas a tua.
43 Tanémò́khuphú tôprè̤ hyǎ oluô̌htya rò, a hyǎ dyéhè̌dyére lǔ.
43 E apareceu-lhe um anjo do céu, que o confortava.
44 A thè́plòkṳ́ thè́plòkyǎ̤ hyǎshyo rò, a lé kwǐcò́bè̌ shyolố pó̤pó̤. Rò akṳ́thǎ htwítǎ̤ dố hekhu rò a thyá cò́ ná thwitǎ̤mè̌ nuô cò́.
44 E, posto em agonia, orava mais intensamente. E o seu suor tornou-se em grandes gotas de sangue que corriam até ao chão.
45 A kwǐcò́bè̌ htuô̌rò a ka̤khyětǒ khyěthyá dố a khǒpacè̤̌ tahe a o. A khǒpacè̤̌ tahe thè́plòkṳ́kyǎ̤ talwósû́lû̌ akhu-akhyě, Jesǔ ka̤myáhtye ná èthǐ omyění̤ sǒtapa̤ lò̌plǐ cò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤.
45 E, levantando-se da oração, foi ter com os seus discípulos e achou-os dormindo de tristeza.
46 Jesǔ hé èthǐ, “Thǐ omyě sǒtapa̤ lò̌ lahyǎ phútě? Thyáphú thǐ ki cuố latǎ̤nuô̌ tǎ dố tè̤ilo-ilyá akǔ tǎmé̤ nuô ihtòkwǐcò́bè̌ lò̌ mò̌ lahyǎ.”
46 E disse-lhes: Por que estais dormindo? Levantai-vos, e orai para que não entreis em tentação.
47 Bí Byacè Jesǔ hébè pǎprè́ akhè̌nuô, kayǎ bè́mṳ tômṳ hyǎtuố̤. Juda dố a khǒpacè̤̌ shyéthè́nyě̤ aklè̌ yětôprè̤nuô, a thǔhyǎ èthǐ dố Jesǔ a o, htuô̌rò a hyǎtǒ Jesǔ rò a hyǎnuô̤mû́ lǔ.
47 E, estando ele ainda a falar, surgiu uma multidão; e um dos doze, que se chamava Judas, ia adiante dela e chegou-se a Jesus para o beijar.
48 Manárò Jesǔ hé lǔ, “Juda꤮ yěma nè̤ isè̌tǎ̤kyǎ hò́ prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤hò́ vǎ yěnuô ná nè̤ tè̤nuô̤mû́ yěnuô hò́ è̌?”
48 E Jesus lhe disse: Judas, com um beijo trais o Filho do Homem?
49 A khǒpacè̤̌ dố a okuô̌ ná lǔ tahenuô, a thè́gněhò́ ná ǔ kíré̤ pṳ̂́ hò́ Jesǔ hò́ akhu-akhyě, èthǐ sudyǎ lǔ, “Byacè, pè̤ tǒbè pǎ̤sû ná pè̤ nè́yě è̌?”
49 E, vendo os que estavam com ele o que ia suceder, disseram-lhe: Senhor, feriremos à espada?
50 Rò dố èthǐ aklè̌ tôprè̤nuô, a pǎ̤tṳ̂̌kyǎ bwídukhulố a prè̤me̤tè̤phú tôprè̤ akhǎlè tôkhó.
50 E um deles feriu o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe a orelha direita.
51 Manárò Jesǔ hé èthǐ, “Okuố lahyǎ, me̤pǎ tǎmé̤ hò́” htuô̌rò Jesǔ byáícû̌ ka̤khyě pé̤ khyěthyá kayǎ yětôprè̤ a khǎlèkuố̤ rò a zari̤ pé̤ khyěthyá lǔ.
51 E, respondendo Jesus, disse: Deixai-os; basta. E, tocando-lhe a orelha, o curou.
52 Htuô̌rò prè̤lǔtyǎ khuklò́ nuôtahe ná kayǎ opò̤́ tè̤lǔhǒdu khuklò́ nuôtahe ná Judaphú muố̤prû̌muố̤prè̤́ khuklò́khuklyǎ dố a hyǎpṳ̂́ lǔ yětahenuô, Jesǔ hé èthǐ, “Thǐ hyǎpṳ̂́ lahyǎ vǎ tôkuôrò thǐ hyǎ cò́ ná nè́ ná imṳ̂̌ thǐtahe cò́ rò vǎ ma kayǎ cyě̤ricyá̤ dố a cuốpṳ̂́phezè́plè́ e ǔtè̤ tôprè̤ nyǎ è̌?
52 E disse Jesus aos principais dos sacerdotes, e capitães do templo, e anciãos que tinham ido contra ele: Saístes com espadas e porretes, como para deter um salteador?
53 Vǎ okuô̌ ná thǐ dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ nuô pwǒ̤꤮ tônyě cò́ rò thǐ pṳ̂́ vǎ toto, manárò bí khǐnéricyá̤ khuklò́ a taryěshyosò̌ pốtè̤ akhè̌yě, ashuốkhè̌ bèhò́ dố thǐ bè me̤nyǎ hò́ phúyě hò́.”
53 Tenho estado todos os dias convosco no templo e não estendestes as mãos contra mim, mas esta é a vossa hora e o poder das trevas.
54 Èthǐ pṳ̂́ Jesǔ rò è́cuốkyǎ lǔ dố bwídukhulố tôprè̤ ahikǔ, rò Petru krwǒcuố lǒ kuô̌ lǔ dốkhyě.
54 Então, prendendo-o, o levaram e o meteram em casa do sumo sacerdote. E Pedro seguia-o de longe.
55 Dố prè̤lǔtyǎdulố yětôprè̤ ahi vǐ̤klǎměkǔnuô, ǔ sû́kyǎ̤ o mi bínuô tôphè, rò Petru hyǎonyǎtǎ̤ tố̤kuô̌ ná kayǎ onyǎ iswími bínuô tahe.
55 E, havendo-se acendido fogo no meio do pátio, estando todos sentados, assentou-se Pedro entre eles.
56 Prè̤me̤tè̤ prè̤mòphú tôprè̤ myárè̤̌tǎ̤tǎ̤ Petru onyǎo bí miphèshyé nuôrò a hé lǔ, “Yětôprè̤ ma má̤hò́ a krwǒkuô̌ Jesǔ akhyě nuôtôprè̤ vǎ꤮!”
56 E como certa criada, vendo-o estar assentado ao fogo, pusesse os olhos nele, disse: Este também estava com ele.
57 Manárò Petru htésû lǔ, “Mòmuố̤! Vǎ thè́gněnò́ lǔ to.”
57 Porém ele negou-o, dizendo: Mulher, não o conheço.
58 Dốkhyě taplô̤phúnuô, prè̤khǔ dố aruôtôprè̤ myáhtyeke è rò a hé lǔ, “Nè̤ ma tômṳmṳ꤮ tuô̌ prè́ ná èthǐ kayǎ nuôtahe prè́ vǎ!”
58 E, um pouco depois, vendo-o outro, disse: Tu és também deles. Mas Pedro disse: Homem, não sou.
59 Htuô̌rò dốkhyě ashuốkhè̌ phûnyě̤hò́ tômû̌ akhè̌nuô, kayǎ dố aruôtôprè̤, hésò̌kadố cò́, “Kayǎ yětôprè̤ ma a otố̤kuô̌ ná Jesǔ nuôtôprè̤ hò́, vǎ héyě athû́ ná taki꤮ to, me̤těhérò è ma Galileaphú tôprè̤ prè́.”
59 E, passada quase uma hora, um outro afirmava, dizendo: Também este verdadeiramente estava com ele, pois também é galileu.
60 Manárò Petru hésû lǔ, “Khǔphè̌꤮, nè̤ hékryá꤮ ǐtě nuô, vǎ thè́gně to!” Bí a hébè pǎprè́ phúyě akhè̌nuônuô ná shyěphè̌ i-uhtya.
60 E Pedro disse: Homem, não sei o que dizes. E logo, estando ele ainda a falar, cantou o galo.
61 Byacè tarí myácuố tǒdè̌ lǔ akhè̌, a tane̤htya tuố̤bè Byacè Jesǔ héonekyǎ lǔ ngó̤, “Yětôthè̌ pǎ, bí shyěphè̌ i-uhtya tyahíto nuô, nè̤ htébíkyǎré̤ vǎ thuô̌phuố pǎ,” a hé lǔ phúnuô.
61 E, virando-se o Senhor, olhou para Pedro, e Pedro lembrou-se da palavra do Senhor, como lhe tinha dito: Antes que o galo cante hoje, me negarás três vezes.
62 Phúnuôrò a htecuốkyǎ dố aklò̌ rò a cuố nguố̤thyěnguố̤o cò́.
62 E, saindo Pedro para fora, chorou amargamente.
63 Kayǎ dố a opò̤́myá Jesǔ tahenuô, a hézò́hélě lǔ rò amṳ̂̌apò̤ lò̌ lǔ.
63 E os homens que detinham Jesus zombavam dele, ferindo-o.
64 Èthǐ cò̌bí Jesǔ mèthè rò sudyǎ lǔ, “Maǔpě mṳ̂̌ nè̤ pě? Pro̤ myámyá!”
64 E, vendando-lhe os olhos, feriam-no no rosto e perguntavam-lhe, dizendo: Profetiza-nos: quem é que te feriu?
65 Htuô̌rò èthǐ pacyé̤ishyé hémǔmyá̤ricyá̤ lǔ ná ngó̤ dố aruôtahe nuô a o è́lǎpǎ.
65 E outras muitas coisas diziam contra ele, blasfemando.
66 Bí mò̤́lǐbǔhò́ akhè̌nuô, kayǎ htwǒ Judaphú aplò́amṳ a khuklò́khuklyǎ tahe, ná bwídukhu, ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe hyǎ oplò́lò̌ lǔ tôphotuô̌, rò èthǐ è́hyǎ Jesǔ dố kayǎ htwǒdu tahe anyěhyǎ.
66 E logo que foi dia, ajuntaram-se os anciãos do povo, e os principais dos sacerdotes, e os escribas, e o conduziram ao seu concílio,
67 Rò èthǐ hé, “Héso pé̤myá pè̤, nè̤ ma Krístu dố Cò́marya nwóhtya è dố a ki me̤lwóhteka̤ prè̤lukayǎ nuôtôprè̤ hò́ è̌?”
67 e lhe perguntaram: Se tu és o Cristo, dize-nos. Ele replicou: Se vo-lo disser, não o crereis;
68 Vǎ ki sudyǎ thǐ꤮ ma thǐ hésû ná vǎ toto.
68 e também, se vos perguntar, não me respondereis, nem me soltareis.
69 Manárò cáhtya khǒnyá̤yě tǎ̤plehyǎ pǎnuô, prè̤lukayǎ aphúkhǔ má̤hò́ vǎyě ǔ ki dyéonyǎo è dố tè̤taryědu taryěhtǔ a Cò́marya takhu cò́htwó nuôtôkyě pǎ.”
69 Desde agora, o Filho do Homem se assentará à direita do poder de Deus.
70 Èthǐ pwǒ̤꤮ tôprè̤ hé, “Ki héphúnuô rò nè̤ ma Cò́marya aphúkhǔ tôprè̤ hò́ nuô̌?”
70 E disseram todos: Logo, és tu o Filho de Deus? E ele lhes disse: Vós dizeis que eu sou.
71 Rò èthǐ hé lahyǎ, “Pè̤ cuố lo pǎ prè̤khyáthè́ phútě? A hé pé̤ pè̤ yěnuô, pè̤ ní̤huô̌ lò̌dûhò́ pwǒ̤꤮ tôprè̤ hò́.”
71 Então, disseram: De que mais testemunho necessitamos? Pois nós mesmos o ouvimos da sua boca.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.