Lucas 20
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC
1 Tônyěkhè̌, Jesǔ o dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ rò a ithyóithyatǎ̤ kayǎ è́prè̤, rò a hésodônyǎ pé̤ ǔ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila. Rò bínuôkhè̌, prè̤lǔtyǎ khuklò́ tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe, ná Judaphú aplò́amṳ khuklò́khuklyǎ tahe hyǎ dố lǔo.
1 Num daqueles dias, Jesus ensinava no templo e anunciava ao povo a boa nova. Chegaram os príncipes dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 Rò a hé lǔ, “Hésoluô̌ pé̤ myá pè̤, nè̤ me̤tè̤ yětahe nuôma nè̤ cuốme̤ ná ǔpě a taryěshyosò̌ pě? Ǔpě nò̌me̤ nè̤ pě?”
2 e falaram-lhe: Dize-nos: com que direito fazes essas coisas, ou quem é que te deu essa autoridade?
3 Rò Jesǔ hésû èthǐ, “Ki héphúnuôrò, vǎ sudyǎ kuô̌ thǐ ngó̤ tômû̌, rò héluô̌ pé̤ kuô̌ vǎ.
3 Jesus respondeu: Também eu vos farei uma pergunta.
4 Giovanni Baptista plwǒ pé̤ ǔ htyě yěnuôma Cò́marya dyé lǔ taryěshyosò̌ è̌? Má̤torò prè̤lukayǎ dyé lǔ è̌?”
4 Respondei-me: o batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Èthǐ dônyǎ ní̤dyé khyělǔ, “Pè̤ tǒ hésû è phútě? Pè̤ ki hé, ‘Cò́marya dyé lǔ’ kihérò, a klyá sudyǎ nyǎ hò́ pè̤, ‘Kihéphúnuôrò thǐ zṳ̂́e lǔ to me̤tě?’ A klyá hé nyǎ hò́.
5 Eles começaram a raciocinar entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele dirá: Por que razão, pois, não crestes nele?
6 Má̤torò, ‘Prè̤lukayǎ dyé lǔ,’ pè̤ ki hé rò lò̌꤮ kayǎ bè́mṳ bíyě tahe yǒ zṳ̂́e ná Giovanni ma prè̤pro̤ tôprè̤ akhu-akhyě, èthǐ ki tá̤thyě pè̤ ná lò̤́ pǎ.”
6 Se, porém, dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará, porque está convencido de que João era profeta.
7 Phúnuôrò èthǐ hésû, “Ǔpě dyé Giovanni taryěshyosò̌ dố a ki plwǒ pé̤ ǔ htyě yěnuô, pè̤ thè́gněto.”
7 Responderam por fim que não sabiam de onde era.
8 Rò Jesǔ hésû èthǐ, “Kihéphúnuôrò vǎ me̤tè̤ yětahe ná ǔpě taryěshyosò̌ pě nuô vǎ hésoluô̌ pé̤ thǐ toto.”
8 Replicou-lhes também Jesus: Nem eu vos direi com que direito faço estas coisas.
9 Rò Jesǔ hésoluô̌ pé̤ kayǎ è́prè̤ ná ngó̤khákho tômû̌ rò a hé, “Bètôphuố kayǎ o tôprè̤, rò aprè́ dố a isò́iplû̌ ní̤dyé ná thòbǐthèmò̤́ tahenuô a o tôlé̤ rò a plwǒkhyǎekyǎ ná prè̤khyǎeprè́ tahe. Htuô̌rò a htecuố onyě̤kyǎ dố ké̤aruô tôké̤.
9 Então Jesus propôs-lhes esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se por muito tempo para uma terra estranha.
10 Bí thòbǐthè mǐhò́ akhè̌nuô, thyáphú a ki ní̤bèkuô̌ thòbǐthè dố a tǒkò ní̤bèkuô̌ nuôtaherò thòbǐthèphè byacè yě a nò̌hyǎkuô̌ a prè̤me̤tè̤phú tôprè̤ dố prè̤khyǎeprè́ nuôtahe a o. Manárò prè̤khyǎeprè́ yětahenuô, a mṳ̂̌sûpò̤sûhtuô̌ lǔlulé yětôprè̤ rò a plwǒka̤ kazuô̌klíkyǎ prè́ lǔ prè́.
10 No tempo da colheita, enviou um servo aos vinhateiros para que lhe dessem do produto da vinha. Estes o feriram e o reenviaram de mãos vazias.
11 Phúnuô akhu-akhyě, a nò̌hyǎ tapleke alulé dố aruô tôprè̤ tadû́rò prè̤khyǎeprè́ yětahe mṳ̂̌sû khyěpó̤ lǔ, a me̤tarè̤̌kyǎ htuô̌ lǔ rò a plwǒka̤ kazuô̌klí kuô̌pó̤khyě lǔlǔ.
11 Tornou a enviar outro servo; eles feriram também a este, ultrajaram-no e despediram-no sem coisa alguma.
12 Htuô̌rò a plwǒhyǎ pó̤ alulé thuô̌prè̤ tôprè̤, rò prè̤khyǎe thòbǐthèphè yětahenuô, a mṳ̂̌tapò̤̌lò́thò̌, mṳ̂̌cumṳ̂̌htyǎsû lò̌ lǔ rò vè̤́htekyǎ lǔ dố prè́klò̌.
12 Tornou a enviar um terceiro; feriram também este e expulsaram-no.
13 “Rò thòbǐthèphè byacè hé, ‘Vǎ tǒbè me̤ phútě? Vǎ ki nò̌hyǎ ná vǎ phúprè̤khǔ dố vǎ mo̤ ní̤dyélố lǔ yětôprè̤ ma èthǐ ki dyaduzṳ̂́nyá̤ klò̌ lǔ pǎ kǒle,’ a hé phúnuô.
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei meu filho amado; talvez o respeitem.
14 “Manárò bí prè̤khyǎeprè́ yětahe myáhtye lǔ phúprè̤khǔ hyǎ akhè̌nuô, èthǐ hé ní̤dyé khyělǔ, ‘Yětôprè̤ ma prè́byacè aphúkhǔ dố a tǒ ní̤bè phúucè̌tazè̌ nuôtôprè̤ hò́. Cuố! Cuốme̤thyěkyǎ lǔ pó꤮! Rò a ucè̌tazè̌ yětahe nuô a ki htwǒ lò̌ pè̤tè̤ pǎ!’
14 Vendo-o, porém, os vinhateiros discorriam entre si e diziam: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que se torne nossa a herança.
15 Phúnuô akhu-akhyě, èthǐ cwitarṳ́ htekyǎ lǔ dố prè́klò̌ rò me̤thyěkyǎ lǔ.
15 E lançaram-no fora da vinha e mataram-no. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 A ki hyǎ me̤thyěkyǎ lò̌꤮ kayǎ nuôtahe rò a ki plwǒkhyǎe tapleke thòbǐthèphè yěnuô ná kayǎ dố aruô tahe pǎ.”
16 Virá e exterminará estes vinhateiros e dará a vinha a outros. A estas palavras, disseram: Que Deus não o permita!
17 Jesǔ myácuốtǒ èthǐ rò a sudyǎ èthǐ, “Kihéphúnuô rò lisǎsè̌ héone vǎrivǎkyǎ,
17 Mas Jesus, fixando o olhar neles, disse-lhes: Que quer dizer então o que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram tornou-se a pedra angular {Sl 117,22}?
18 “Lò̌꤮ kayǎ dố a latǎ̤ dố lò̤́ nuôtômě alo̤ tahenuô, akrwí ki lakè̤́ prè́ pǎ, manárò lò̤́ nuôtômě ki latǎ̤ dố èthǐ alo̤ pǎ nuô, akrwíakrwó ki mû kaprǐ̤ lò̌ cò́ pǎ.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará despedaçado; e sobre quem ela cair, este será esmagado!
19 Prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe ná bwídukhu tahe thè́gně ná Jesǔ hékho èthǐ khukhyě tôphuốtuô̌ a thè́zṳ̂́ pṳ̂́ cò́ hò́ Jesǔ bínuô hò́. Manárò èthǐ thè́isě kayǎ bè́mṳ nuôtahe alé̤.
19 Naquela mesma hora os príncipes dos sacerdotes e os escribas procuraram prendê-lo, mas temeram o povo. Tinham compreendido que se referia a eles ao propor essa parábola.
20 Phúnuô akhu-akhyě, thyáphú èthǐ ki pṳ̂́ní̤ Jesǔ tè̤hébèthû́ngó̤ tahe, htuô̌to thyáphú èthǐ ki pṳ̂́thǔcuốkyǎ lǔ dố Romakhwí dố a o ná a taryěshyosò̌ ná a tè̤pro̤tè̤prya̤ yětôprè̤ a takhukǔ agněnuô, èthǐ opò̤́myá shuốkhè̌ tǎ̤tǒtǎ̤bè rò a nò̌cuố prè̤htû́myá tahe ki cyé̤me̤kho ané̤ phú kayǎcò́cû́ tahenuô rò èthǐ ki sudyǎ kho lahyǎ Jesǔ ngó̤ tahe.
20 Puseram-se então a observá-lo e mandaram espiões que se disfarçassem em homens de bem, para armar-lhe ciladas e surpreendê-lo no que dizia, a fim de o entregarem à autoridade e ao poder do governador.
21 Kayǎ prè̤htû́myá yětahe sudyǎ Jesǔ, “Thárá꤮, pè̤ thè́gně ná nè̤ tè̤hébèhésû̌ tahe ná nè̤ tè̤ithyóithya tahe nuôma acò́ate̤, htuô̌to nè̤ myádumyápatí kuô̌ǔ to. Nè̤ ithyóithya ǔ phú atǒ ná Cò́marya aklyáaklǒ a tè̤má̤tè̤cò́ nuôtahe prè́.
21 Perguntaram-lhe eles: Mestre, sabemos que falas e ensinas com retidão e que, sem fazer acepção de pessoa alguma, ensinas o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Phúnuôrò héso pé̤myá pè̤, ma pè̤ tǒbè dyé Romakhwí amo-arǎ è̌? Ma to è̌?”
22 É-nos permitido pagar o imposto ao imperador ou não?
23 Manárò Jesǔ yǒ thè́gně ná èthǐ pṳ̌pṳ̂́ lǔ tè̤hébèthû́ akhu-akhyě, a hésû èthǐ,
23 Jesus percebeu a astúcia e respondeu-lhes:
24 “Dyéluô̌ pé̤ myá vǎ thǐrû̌zye tôbè. Dố rû̌zyelo̤ yěnuôma ǔpě khuklò́zǎ̤zo̤ ná ǔpě mwi̤ opě?”
24 Mostrai-me um denário. De quem leva a imagem e a inscrição? Responderam: De César.
25 Rò èthǐ hésû lǔ, “Roma Khwí Caesare azǎ̤zo̤ ná amwi̤ o.”
25 Então lhes disse: Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Rò èthǐ pṳ̂́ní̤ lǔ tè̤hébèthû́ dố ǔ è́prè̤ anyěhyǎ tômû̌꤮ to. Jesǔ hésû èthǐ phúyě akhu-akhyě a htetapa̤ lò̌plǐ cò́ èthǐ rò a o thuôkrû́kyǎ lò̌ prè́.
26 Assim não puderam surpreendê-lo em nenhuma de suas palavras diante do povo. Pelo contrário, admirados da sua resposta, tiveram que calar-se.
27 Saducěophú dố a zṳ̂́e ná kayǎthyě ihtòhtwǒprè̤ ka̤khyě to nuôtahe hyǎ dố Jesǔ o rò hyǎ sudyǎ lǔ ngó̤ tômû̌,
27 Alguns saduceus - que negam a ressurreição - aproximaram-se de Jesus e perguntaram-lhe:
28 “Thárádu꤮, Mosè rǎkyǎ tè̤thyótè̤thya tômû̌ dố pè̤gně rò a hé, kayǎ tôprè̤prè̤ ki thyěkyǎ amělé̤, rò aphú ki okyǎ tôprè̤꤮ to hénuô, thyáphú aklwǐalyǎ ki okyǎ nuôrò, a puố̤prè̤khǔ bè phyédwó akhǐ okyǎyě, a hé phúnuô.
28 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se alguém morrer e deixar mulher, mas não deixar filhos, case-se com ela o irmão dele, e dê descendência a seu irmão.
29 Khǒnyá̤rò puố̤ ná vyá̤ prè̤khǔ o thuô̌thyótôprè̤. A vyá̤prè̤́lố tôprè̤ phyé amě rò dốkhyěnuô a thyěkyǎ amě khǎlé̤, rò aphú okyǎ tôprè̤꤮ to akhu-akhyě apuố̤ dốkhyě tôprè̤ bèphyédwó akhǐ okyǎ yětôprè̤.
29 Ora, havia sete irmãos, o primeiro dos quais tomou uma mulher, mas morreu sem filhos.
30 Rò a puố̤prè̤khǔ nyě̤prè̤tôprè̤ phyédwó khyěthyá akhǐyě.
30 Casou-se com ela o segundo, mas também ele morreu sem filhos.
31 Htuô̌rò a puố̤prè̤khǔ thuô̌prè̤tôprè̤ tuố̤dố thuô̌thyótôprè̤ yěnuô thyěkyǎ thyákuô̌ phúnuô, rò aphú okyǎ lahyǎ tôprè̤꤮ to.
31 Casou-se depois com ela o terceiro. E assim sucessivamente todos os sete, que morreram sem deixar filhos.
32 Dốkhyě rò prè̤mò yětôprè̤ thyěkyǎ kuô̌.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Phúnuôrò shyé꤮ thyěihtòka̤khyě amò̤́nyě pǎ tônyěnuô, prè̤mò yětôprè̤ ki htwǒ bítě tôprè̤ amě pǎpě? Me̤těhérò èthǐ puố̤návyá̤ thuô̌thyótôprè̤ ní̤cû̌lò̌ lǔ prè̤mò yětôprè̤ nuô̌꤮.”
33 Na ressurreição, de qual deles será a mulher? Porque os sete a tiveram por mulher.
34 Jesǔ hésû èthǐ, “Yětôhtû̌nuô, ǔ phyéphúphyémě lahyǎ vǎ.
34 Jesus respondeu: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento,
35 Manárò kayǎ dố Cò́marya dyahò́ èthǐ ná a kò hò́ dố a ki thyě ihtòka̤khyě shyé꤮ nopǎ tôhtû̌ pǎ tahenuô, tè̤phyéphúphyémě opǎ to hò́.
35 mas os que serão julgados dignos do século futuro e da ressurreição dos mortos não terão mulher nem marido.
36 Èthǐ ki thyá ná tanémò́khuphú nuôtahe pǎ rò a thyě cyá̤ pǎ to. Èthǐ ihtò ka̤khyě dố tè̤thyě pǎ akhu-akhyě, èthǐ ma Cò́marya a phúmòphúkhǔ tahe hò́.
36 Eles jamais poderão morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, porque são ressuscitados.
37 Rò Mosè khyá lá̤lá̤lǐlǐ cò́ athè́ ná kayǎ dố a thyě htuô̌hò́ tahenuô, a ki ihtò htwǒprè̤ ka̤khyě pǎ, me̤těhérò Abraham ná Isaac ná Jacob yětahenuô, a thyěhtuô̌ nyě̤lǎhò́ tadû́rò lisǎsè̌kǔ hé o tôtó̤ ná bí mikyǎ̤htya cǎcuố̤ tôcuố̤ akhè̌nuô, Mosè è́ Byacè yěnuô, ‘Abraham a Cò́marya, Isaac a Cò́marya, ná Jacob a Cò́marya,’ phúnuô.
37 Por outra parte, que os mortos hão de ressuscitar é o que Moisés revelou na passagem da sarça ardente {Ex 3,6}, chamando ao Senhor: Deus de Abraão, Deus de Isaac, Deus de Jacó .
38 Kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ohtwǒprè̤ tacṳ́prè̤ lò̌ dố Cò́marya a mèthènyě akhu-akhyě, è ma kayǎthyě tahe a Cò́marya má̤to, kayǎ htwǒprè̤ tahe a Cò́marya.”
38 Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos; porque todos vivem para ele.
39 Prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe hé pó̤ è, “Thárá꤮ nè̤ hésû cyá̤ nyacò́ cò́.”
39 Alguns dos escribas disseram, então: Mestre, falaste bem.
40 Rò èthǐ sudyǎ plehyǎ bû pǎ lǔ tôcô꤮ to.
40 E já não se atreviam a fazer-lhe pergunta alguma.
41 Jesǔ sudyǎ èthǐ, “Ǔ cuố hétuố̤ ná Krístu ma Davi aklwǐalyǎ ma phútě?
41 Jesus perguntou-lhes: Como se pode dizer que Cristo é filho de Davi?
42 Me̤těhérò bí Li Htuthè́htya akǔnuô, Davi ané̤byacè ní̤dû cuố rǎtuố̤,
42 Pois o próprio Davi, no livro dos Salmos, diz: Disse o Senhor a meu Senhor: Senta-te à minha direita,
43 onyǎo tadû tuố̤dố vǎ me̤pé̤kyǎ lò̌lá̤takli lò̌ hò́ kayǎ dố a thè́hte nè̤ nuôtahe pǎní꤮. Vǎ ki nò̌htwǒ kayǎ dố a thè́hte nè̤ nuôtahe thyáná nè̤ khǎduô lé̤zí̤ dố nè̤ onyǎo rò nè̤ zí̤tǎ̤ ní̤dyé yěnuô pǎ.”’
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés {Sl 109,1}.
44 “Khwí Davi è́ Krístu ná ‘Byacè’ akhu-akhyě, a cuố htwǒ cyá̤ Khwí Davi aphúkhǔ phútě?”
44 Portanto, Davi o chama de Senhor! Como, pois, é ele seu filho?
45 Bí kayǎ è́prè̤ ní̤dǎ Jesǔ a tè̤hébè akhè̌nuô, a hé a khǒpacè̤̌ tahe,
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse a seus discípulos:
46 “Rò̤ní̤ lahyǎ thǐné̤ ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá nuôtahe ní꤮. Èthǐ nuôtahema a thè́zṳ̂́ thyá lahyǎ ca̤cwo̤ karo̤htǔ rò a cuốka̤cuốhyǎ dố klè́kǔ rò a thè́zṳ̂́ nò̌ hébècè̤́hébènya̤ sû ǔ ná ané̤. Dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ nuôbèbè, dố pwè̌kǔ nuôbèbè, èthǐ thè́zṳ̂́ onyǎo lahyǎ khǎlé̤ dố ǔ dyaduzṳ̂́nyá̤ní̤ è nuôtahe prè́.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar de roupas compridas e gostam das saudações nas praças públicas, das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares dos banquetes;
47 Èthǐ cuốlahǒe lahyaǒ lò̌ prè̤mòokryá tè̤ pwǒ̤꤮ tôcô. Thyáphú ǔ ki tane̤ní̤ èthǐ ná èthǐ ma kayǎsǎsè̌ tahe cò́ nuôrò, èthǐ kwǐcò́bè̌htǔ pé̤ ǔ. Kayǎ phúnuô tahenuô, tè̤cirya ki bè cyě̤ lốklò̌ cò́ ná ǔruô tahe pǎ.”
47 que devoram as casas das viúvas, fingindo fazer longas orações. Eles receberão castigo mais rigoroso.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.