Lucas 20

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Tônyěkhè̌, Jesǔ o dố tè̤lǔtyǎ hǒkǔ rò a ithyóithyatǎ̤ kayǎ è́prè̤, rò a hésodônyǎ pé̤ ǔ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila. Rò bínuôkhè̌, prè̤lǔtyǎ khuklò́ tahe ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe, ná Judaphú aplò́amṳ khuklò́khuklyǎ tahe hyǎ dố lǔo.
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, chegaram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 Rò a hé lǔ, “Hésoluô̌ pé̤ myá pè̤, nè̤ me̤tè̤ yětahe nuôma nè̤ cuốme̤ ná ǔpě a taryěshyosò̌ pě? Ǔpě nò̌me̤ nè̤ pě?”
2 e lhe perguntaram: — Diga-nos com que autoridade você faz estas coisas? Ou quem lhe deu esta autoridade?
3 Rò Jesǔ hésû èthǐ, “Ki héphúnuôrò, vǎ sudyǎ kuô̌ thǐ ngó̤ tômû̌, rò héluô̌ pé̤ kuô̌ vǎ.
3 Jesus respondeu:
4 Giovanni Baptista plwǒ pé̤ ǔ htyě yěnuôma Cò́marya dyé lǔ taryěshyosò̌ è̌? Má̤torò prè̤lukayǎ dyé lǔ è̌?”
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Èthǐ dônyǎ ní̤dyé khyělǔ, “Pè̤ tǒ hésû è phútě? Pè̤ ki hé, ‘Cò́marya dyé lǔ’ kihérò, a klyá sudyǎ nyǎ hò́ pè̤, ‘Kihéphúnuôrò thǐ zṳ̂́e lǔ to me̤tě?’ A klyá hé nyǎ hò́.
5 Então discutiram entre si: — Se dissermos: “Do céu”, ele dirá: “Por que não acreditaram nele?”
6 Má̤torò, ‘Prè̤lukayǎ dyé lǔ,’ pè̤ ki hé rò lò̌꤮ kayǎ bè́mṳ bíyě tahe yǒ zṳ̂́e ná Giovanni ma prè̤pro̤ tôprè̤ akhu-akhyě, èthǐ ki tá̤thyě pè̤ ná lò̤́ pǎ.”
6 Mas, se dissermos: “Dos homens”, o povo todo nos apedrejará, porque está convicto de que João era profeta.
7 Phúnuôrò èthǐ hésû, “Ǔpě dyé Giovanni taryěshyosò̌ dố a ki plwǒ pé̤ ǔ htyě yěnuô, pè̤ thè́gněto.”
7 Por fim, responderam que não sabiam de onde era.
8 Rò Jesǔ hésû èthǐ, “Kihéphúnuôrò vǎ me̤tè̤ yětahe ná ǔpě taryěshyosò̌ pě nuô vǎ hésoluô̌ pé̤ thǐ toto.”
8 E Jesus lhes disse:
9 Rò Jesǔ hésoluô̌ pé̤ kayǎ è́prè̤ ná ngó̤khákho tômû̌ rò a hé, “Bètôphuố kayǎ o tôprè̤, rò aprè́ dố a isò́iplû̌ ní̤dyé ná thòbǐthèmò̤́ tahenuô a o tôlé̤ rò a plwǒkhyǎekyǎ ná prè̤khyǎeprè́ tahe. Htuô̌rò a htecuố onyě̤kyǎ dố ké̤aruô tôké̤.
9 A seguir, Jesus passou a contar ao povo esta parábola:
10 Bí thòbǐthè mǐhò́ akhè̌nuô, thyáphú a ki ní̤bèkuô̌ thòbǐthè dố a tǒkò ní̤bèkuô̌ nuôtaherò thòbǐthèphè byacè yě a nò̌hyǎkuô̌ a prè̤me̤tè̤phú tôprè̤ dố prè̤khyǎeprè́ nuôtahe a o. Manárò prè̤khyǎeprè́ yětahenuô, a mṳ̂̌sûpò̤sûhtuô̌ lǔlulé yětôprè̤ rò a plwǒka̤ kazuô̌klíkyǎ prè́ lǔ prè́.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha. Mas os lavradores, depois de espancá-lo, o despacharam de mãos vazias.
11 Phúnuô akhu-akhyě, a nò̌hyǎ tapleke alulé dố aruô tôprè̤ tadû́rò prè̤khyǎeprè́ yětahe mṳ̂̌sû khyěpó̤ lǔ, a me̤tarè̤̌kyǎ htuô̌ lǔ rò a plwǒka̤ kazuô̌klí kuô̌pó̤khyě lǔlǔ.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo, mas também a este espancaram e, depois de insultá-lo, despacharam de mãos vazias.
12 Htuô̌rò a plwǒhyǎ pó̤ alulé thuô̌prè̤ tôprè̤, rò prè̤khyǎe thòbǐthèphè yětahenuô, a mṳ̂̌tapò̤̌lò́thò̌, mṳ̂̌cumṳ̂̌htyǎsû lò̌ lǔ rò vè̤́htekyǎ lǔ dố prè́klò̌.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de feri-lo, expulsaram.
13 “Rò thòbǐthèphè byacè hé, ‘Vǎ tǒbè me̤ phútě? Vǎ ki nò̌hyǎ ná vǎ phúprè̤khǔ dố vǎ mo̤ ní̤dyélố lǔ yětôprè̤ ma èthǐ ki dyaduzṳ̂́nyá̤ klò̌ lǔ pǎ kǒle,’ a hé phúnuô.
13 Então o dono da vinha disse: “Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.”
14 “Manárò bí prè̤khyǎeprè́ yětahe myáhtye lǔ phúprè̤khǔ hyǎ akhè̌nuô, èthǐ hé ní̤dyé khyělǔ, ‘Yětôprè̤ ma prè́byacè aphúkhǔ dố a tǒ ní̤bè phúucè̌tazè̌ nuôtôprè̤ hò́. Cuố! Cuốme̤thyěkyǎ lǔ pó꤮! Rò a ucè̌tazè̌ yětahe nuô a ki htwǒ lò̌ pè̤tè̤ pǎ!’
14 — Mas, quando os lavradores viram o filho, começaram a discutir entre si: “Este é o herdeiro; vamos matá-lo, para que a herança seja nossa.”
15 Phúnuô akhu-akhyě, èthǐ cwitarṳ́ htekyǎ lǔ dố prè́klò̌ rò me̤thyěkyǎ lǔ.
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram.
16 A ki hyǎ me̤thyěkyǎ lò̌꤮ kayǎ nuôtahe rò a ki plwǒkhyǎe tapleke thòbǐthèphè yěnuô ná kayǎ dố aruô tahe pǎ.”
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e entregará a vinha a outros. Ao ouvir isto, disseram: — Que tal não aconteça!
17 Jesǔ myácuốtǒ èthǐ rò a sudyǎ èthǐ, “Kihéphúnuô rò lisǎsè̌ héone vǎrivǎkyǎ,
17 Mas Jesus, com o olhar fixo neles, disse:
18 “Lò̌꤮ kayǎ dố a latǎ̤ dố lò̤́ nuôtômě alo̤ tahenuô, akrwí ki lakè̤́ prè́ pǎ, manárò lò̤́ nuôtômě ki latǎ̤ dố èthǐ alo̤ pǎ nuô, akrwíakrwó ki mû kaprǐ̤ lò̌ cò́ pǎ.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe ná bwídukhu tahe thè́gně ná Jesǔ hékho èthǐ khukhyě tôphuốtuô̌ a thè́zṳ̂́ pṳ̂́ cò́ hò́ Jesǔ bínuô hò́. Manárò èthǐ thè́isě kayǎ bè́mṳ nuôtahe alé̤.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam prender Jesus, porque entenderam que ele havia contado essa parábola contra eles; mas temiam o povo.
20 Phúnuô akhu-akhyě, thyáphú èthǐ ki pṳ̂́ní̤ Jesǔ tè̤hébèthû́ngó̤ tahe, htuô̌to thyáphú èthǐ ki pṳ̂́thǔcuốkyǎ lǔ dố Romakhwí dố a o ná a taryěshyosò̌ ná a tè̤pro̤tè̤prya̤ yětôprè̤ a takhukǔ agněnuô, èthǐ opò̤́myá shuốkhè̌ tǎ̤tǒtǎ̤bè rò a nò̌cuố prè̤htû́myá tahe ki cyé̤me̤kho ané̤ phú kayǎcò́cû́ tahenuô rò èthǐ ki sudyǎ kho lahyǎ Jesǔ ngó̤ tahe.
20 Eles passaram a vigiar Jesus. Enviaram espiões que se fingiam de justos para ver se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Kayǎ prè̤htû́myá yětahe sudyǎ Jesǔ, “Thárá꤮, pè̤ thè́gně ná nè̤ tè̤hébèhésû̌ tahe ná nè̤ tè̤ithyóithya tahe nuôma acò́ate̤, htuô̌to nè̤ myádumyápatí kuô̌ǔ to. Nè̤ ithyóithya ǔ phú atǒ ná Cò́marya aklyáaklǒ a tè̤má̤tè̤cò́ nuôtahe prè́.
21 Então lhe perguntaram: — Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina corretamente e não se deixa levar pela aparência das pessoas, mas ensina o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Phúnuôrò héso pé̤myá pè̤, ma pè̤ tǒbè dyé Romakhwí amo-arǎ è̌? Ma to è̌?”
22 É lícito pagar imposto a César ou não?
23 Manárò Jesǔ yǒ thè́gně ná èthǐ pṳ̌pṳ̂́ lǔ tè̤hébèthû́ akhu-akhyě, a hésû èthǐ,
23 Mas Jesus, percebendo a artimanha deles, respondeu:
24 “Dyéluô̌ pé̤ myá vǎ thǐrû̌zye tôbè. Dố rû̌zyelo̤ yěnuôma ǔpě khuklò́zǎ̤zo̤ ná ǔpě mwi̤ opě?”
24 — Mostrem-me um denário. De quem é a figura e a inscrição? Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
25 Rò èthǐ hésû lǔ, “Roma Khwí Caesare azǎ̤zo̤ ná amwi̤ o.”
25 — Pois deem a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Rò èthǐ pṳ̂́ní̤ lǔ tè̤hébèthû́ dố ǔ è́prè̤ anyěhyǎ tômû̌꤮ to. Jesǔ hésû èthǐ phúyě akhu-akhyě a htetapa̤ lò̌plǐ cò́ èthǐ rò a o thuôkrû́kyǎ lò̌ prè́.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Saducěophú dố a zṳ̂́e ná kayǎthyě ihtòhtwǒprè̤ ka̤khyě to nuôtahe hyǎ dố Jesǔ o rò hyǎ sudyǎ lǔ ngó̤ tômû̌,
27 Chegando alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição,
28 “Thárádu꤮, Mosè rǎkyǎ tè̤thyótè̤thya tômû̌ dố pè̤gně rò a hé, kayǎ tôprè̤prè̤ ki thyěkyǎ amělé̤, rò aphú ki okyǎ tôprè̤꤮ to hénuô, thyáphú aklwǐalyǎ ki okyǎ nuôrò, a puố̤prè̤khǔ bè phyédwó akhǐ okyǎyě, a hé phúnuô.
28 perguntaram a Jesus: — Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se um homem casado morrer sem deixar filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.
29 Khǒnyá̤rò puố̤ ná vyá̤ prè̤khǔ o thuô̌thyótôprè̤. A vyá̤prè̤́lố tôprè̤ phyé amě rò dốkhyěnuô a thyěkyǎ amě khǎlé̤, rò aphú okyǎ tôprè̤꤮ to akhu-akhyě apuố̤ dốkhyě tôprè̤ bèphyédwó akhǐ okyǎ yětôprè̤.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Rò a puố̤prè̤khǔ nyě̤prè̤tôprè̤ phyédwó khyěthyá akhǐyě.
30 o segundo
31 Htuô̌rò a puố̤prè̤khǔ thuô̌prè̤tôprè̤ tuố̤dố thuô̌thyótôprè̤ yěnuô thyěkyǎ thyákuô̌ phúnuô, rò aphú okyǎ lahyǎ tôprè̤꤮ to.
31 e o terceiro também casaram com a viúva, e assim foi com os sete. Todos morreram sem deixar filhos.
32 Dốkhyě rò prè̤mò yětôprè̤ thyěkyǎ kuô̌.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Phúnuôrò shyé꤮ thyěihtòka̤khyě amò̤́nyě pǎ tônyěnuô, prè̤mò yětôprè̤ ki htwǒ bítě tôprè̤ amě pǎpě? Me̤těhérò èthǐ puố̤návyá̤ thuô̌thyótôprè̤ ní̤cû̌lò̌ lǔ prè̤mò yětôprè̤ nuô̌꤮.”
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles a mulher será esposa? Porque os sete casaram com ela.
34 Jesǔ hésû èthǐ, “Yětôhtû̌nuô, ǔ phyéphúphyémě lahyǎ vǎ.
34 Jesus respondeu:
35 Manárò kayǎ dố Cò́marya dyahò́ èthǐ ná a kò hò́ dố a ki thyě ihtòka̤khyě shyé꤮ nopǎ tôhtû̌ pǎ tahenuô, tè̤phyéphúphyémě opǎ to hò́.
35 mas os que são considerados dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Èthǐ ki thyá ná tanémò́khuphú nuôtahe pǎ rò a thyě cyá̤ pǎ to. Èthǐ ihtò ka̤khyě dố tè̤thyě pǎ akhu-akhyě, èthǐ ma Cò́marya a phúmòphúkhǔ tahe hò́.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Rò Mosè khyá lá̤lá̤lǐlǐ cò́ athè́ ná kayǎ dố a thyě htuô̌hò́ tahenuô, a ki ihtò htwǒprè̤ ka̤khyě pǎ, me̤těhérò Abraham ná Isaac ná Jacob yětahenuô, a thyěhtuô̌ nyě̤lǎhò́ tadû́rò lisǎsè̌kǔ hé o tôtó̤ ná bí mikyǎ̤htya cǎcuố̤ tôcuố̤ akhè̌nuô, Mosè è́ Byacè yěnuô, ‘Abraham a Cò́marya, Isaac a Cò́marya, ná Jacob a Cò́marya,’ phúnuô.
37 E que os mortos ressuscitam, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando afirma que o Senhor é o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Kayǎ pwǒ̤꤮ tôprè̤ ohtwǒprè̤ tacṳ́prè̤ lò̌ dố Cò́marya a mèthènyě akhu-akhyě, è ma kayǎthyě tahe a Cò́marya má̤to, kayǎ htwǒprè̤ tahe a Cò́marya.”
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá tahe hé pó̤ è, “Thárá꤮ nè̤ hésû cyá̤ nyacò́ cò́.”
39 Então alguns dos escribas disseram: — Boa resposta, Mestre!
40 Rò èthǐ sudyǎ plehyǎ bû pǎ lǔ tôcô꤮ to.
40 E não ousaram mais fazer perguntas a Jesus.
41 Jesǔ sudyǎ èthǐ, “Ǔ cuố hétuố̤ ná Krístu ma Davi aklwǐalyǎ ma phútě?
41 Mas Jesus lhes perguntou:
42 Me̤těhérò bí Li Htuthè́htya akǔnuô, Davi ané̤byacè ní̤dû cuố rǎtuố̤,
42 Pois o próprio Davi afirma no Livro dos Salmos:
43 onyǎo tadû tuố̤dố vǎ me̤pé̤kyǎ lò̌lá̤takli lò̌ hò́ kayǎ dố a thè́hte nè̤ nuôtahe pǎní꤮. Vǎ ki nò̌htwǒ kayǎ dố a thè́hte nè̤ nuôtahe thyáná nè̤ khǎduô lé̤zí̤ dố nè̤ onyǎo rò nè̤ zí̤tǎ̤ ní̤dyé yěnuô pǎ.”’
43 até que eu ponha
44 “Khwí Davi è́ Krístu ná ‘Byacè’ akhu-akhyě, a cuố htwǒ cyá̤ Khwí Davi aphúkhǔ phútě?”
44 — Portanto, Davi o chama de Senhor. Então como ele pode ser filho de Davi?
45 Bí kayǎ è́prè̤ ní̤dǎ Jesǔ a tè̤hébè akhè̌nuô, a hé a khǒpacè̤̌ tahe,
45 Quando todo o povo estava ouvindo, Jesus disse aos seus discípulos:
46 “Rò̤ní̤ lahyǎ thǐné̤ ná prè̤ithyó tè̤thyótè̤thya athárá nuôtahe ní꤮. Èthǐ nuôtahema a thè́zṳ̂́ thyá lahyǎ ca̤cwo̤ karo̤htǔ rò a cuốka̤cuốhyǎ dố klè́kǔ rò a thè́zṳ̂́ nò̌ hébècè̤́hébènya̤ sû ǔ ná ané̤. Dố tè̤cò́bè̌hǒkǔ nuôbèbè, dố pwè̌kǔ nuôbèbè, èthǐ thè́zṳ̂́ onyǎo lahyǎ khǎlé̤ dố ǔ dyaduzṳ̂́nyá̤ní̤ è nuôtahe prè́.
46 — Cuidado com os escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes.
47 Èthǐ cuốlahǒe lahyaǒ lò̌ prè̤mòokryá tè̤ pwǒ̤꤮ tôcô. Thyáphú ǔ ki tane̤ní̤ èthǐ ná èthǐ ma kayǎsǎsè̌ tahe cò́ nuôrò, èthǐ kwǐcò́bè̌htǔ pé̤ ǔ. Kayǎ phúnuô tahenuô, tè̤cirya ki bè cyě̤ lốklò̌ cò́ ná ǔruô tahe pǎ.”
47 Eles devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações. Estes sofrerão juízo muito mais severo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.