Hebreus 2
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs VC
1 Dố pè̤ thè́gněhò́ ná Cò́marya aphúkhǔ ma adu-azǎ̤ phúnuô akhu-akhyě, thyáphú pè̤ ki cuốpè̤̌kyǎ tè̤má̤tè̤cò́ dố pè̤ ní̤huô̌ htuô̌hò́ yěnuô tǎmé̤ agněnuô, pè̤ bè dyazṳ̂́klò̌ è.
1 Por isso, é necessário prestarmos a maior atenção à mensagem que temos recebido, para não acontecer que nos desviemos do caminho reto.
2 Cò́marya dyétǎ̤ pè̤phyěpè̤phuô̌ dố nuôkhè̌ tahe tè̤ritè̤kyǎ tôcô. Rò a hébètǎ̤ dǐtû́ ná mò́khu tanéphú tahe. Rò kayǎ dố a ní̤huô̌ tè̤ritè̤kyǎ yětahenuô, a bè ní̤dǎ krwǒme̤ è. Kayǎ dố a ní̤dǎ krwǒme̤ kuô̌ǔ to tahenuô, Cò́marya ciryakyǎ htuô̌hò́ èthǐ phú a kò ná èthǐ nuôhò́.
2 A palavra anunciada por intermédio dos anjos era a tal ponto válida, que toda transgressão ou desobediência recebeu o justo castigo.
3 Phúnuôrò, khǒnyá̤yě pè̤ ki dyazṳ̂́ kuô̌ǔ tè̤me̤lwóhteka̤ adu-azǎ̤ yě to hérò Cò́marya ki cirya má̤lakǒ cò́ pè̤ pǎ. Cò́marya a tè̤me̤lwóhteka̤ aklyáaklǒ yěnuô, Byacè ané̤klò̤́ ní̤dû hésodônyǎ luô̌ ré̤lố pé̤ ǔ hò́. Rò kayǎ dố a ní̤huô̌ lǔ héyě tahenuô a héluô̌plǒ pé̤ dǐtû́ pè̤ ná tè̤me̤lwóhteka̤ tè̤ritè̤kyǎ yětahe nuôma a má̤lakǒ cò́ phúnuô.
3 Como, então, escaparemos nós se agora desprezarmos a mensagem da salvação, tão sublime, anunciada primeiramente pelo Senhor e depois confirmada pelos que a ouviram,
4 Cò́marya héluô̌plǒ pé̤kuô̌pó̤ ǔ ná dố tè̤me̤lwóhteka̤ tè̤ritè̤kyǎ yěnuôma atǒ má̤lakǒ cò́. Dố tè̤me̤máme̤dyǎ, atè̤me̤ tè̤pro̤tè̤prya̤ tahe ná atè̤me̤ tapa̤khyéthu tahe akhu-akhyě, a dyéluô̌plǒ pé̤hò́ ǔ ná tè̤me̤lwóhteka̤ tè̤ritè̤kyǎ yěnuôma a tǒhò́. Htuô̌to, cṳ́꤮ dû atǒ Cò́marya athè́plò rò a dyétǎ̤ krǎ pé̤ ǔ tè̤cyá̤tè̤dè shyězṳ́ tahe. Rò a dyétǎ̤ dǐtû́ ná Thè́ Sǎsè̌ Byacè. Dố Thè́ Sǎsè̌ Byacè shyězṳ́yě tahe akhu-akhyě, Cò́marya dyéluô̌plǒ pé̤hò́ǔ ná tè̤ritè̤kyǎ yěnuôma a tǒhò́.
4 comprovando-a o próprio Deus por sinais, prodígios, milagres e pelos dons do Espírito Santo, repartidos segundo a sua vontade?
5 Pè̤ hé pé̤ thǐ ná hekhuthè̌ ki ohtya shyé꤮ nopǎ ari-akyǎyě nuôma, Cò́marya nwóhtya tố̤kuô̌ mò́khu tanéphú tahe dố a ki bè pốtarí kuô̌ tè̤agně nuôto.
5 Não foi tampouco aos anjos que Deus submeteu o mundo vindouro, de que falamos.
6 A nwóhtya taple khóke dố prè̤lukayǎ tôkyěhò́, me̤těhérò tè̤hébè odố lisǎsè̌kǔ tôtó̤ rò a hé,
6 Alguém em certa passagem afirmou: Que é o homem para que dele te lembres, ou o filho do homem, para que o visites?
7 Nè̤ dyé prè̤lukayǎ tahe a taryěshyosò̌ dố acè̤́klò̌ ná mò́khu tanéphú tahe taplô̤phú manárò dốkhyě nuô, nè̤ dyé khyěthyá èthǐ taryědutaryěhtǔ, rò nè̤ me̤lǐme̤takhè̌ khyěthyá èthǐ yětahe, rò
7 Por pouco tempo o colocaste inferior aos anjos; de glória e de honra o coroaste,
8 nè̤ nò̌pốtaríní̤ èthǐ lò̌꤮ plǐ,” a hé phúnuô.
8 e sujeitaste a seus pés todas as coisas {Sl 8,5s}. Ora, se lhe sujeitou todas as coisas, nada deixou que não lhe ficasse sujeito. Atualmente, é verdade, não vemos que tudo lhe esteja sujeito.
9 Manárò, tè̤ritè̤kyǎ dố pè̤ thè́gně má̤lakǒ nuôma má̤hò́ Jesǔ yěnuôhò́. Bí è hyǎlya̤ dố hekhuyě akhè̌nuô, a ní̤bè tè̤taryěshyosò̌ dố acè̤́klò̌ ná mò́khu tanéphú tahe taplô̤phú, me̤těhérò, dố Cò́marya abwíataryě akhu-akhyě, Jesǔ bè khyáthyě pé̤ dố pè̤ lò̌꤮ plǐ agně. Dố Jesǔ khyáthyě akhu-akhyě, khǒnyá̤yě pè̤ thè́gně ná Cò́marya nò̌ me̤lǐme̤takhè̌, dyadudyahtǔ ǔ ná Jesǔ hò́.
9 Mas aquele que fora colocado por pouco tempo abaixo dos anjos, Jesus, nós o vemos, por sua Paixão e morte, coroado de glória e de honra. Assim, pela graça de Deus, a sua morte aproveita a todos os homens.
10 Lò̌꤮ tè̤tahe nuôma Cò́marya agně lò̌꤮ plǐ prè́ rò a byátǎ̤ ní̤dyé lò̌hò́ tè̤ pwǒ̤꤮ tôcô hò́. Thyáphú Cò́marya ki dyé pé̤kuô̌ prè̤lu kayǎ è́prè̤ ná a tè̤taryědu taryěhtǔ tahe agněnuôrò, a me̤lốme̤bǎhtya hò́ Byacè Jesǔ ná a nò̌ khyácyě̤khyácṳ̂ lǔ yěnuô hò́. Cò́marya me̤ tè̤ phúyě nuôma atǒ prè́. Rò Byacè Jesǔ ki htwǒ pé̤ pè̤ prè̤thǔ klyá dố a ki me̤lwóhteka̤ pè̤ tôprè̤ pǎ.
10 Aquele para quem e por quem todas as coisas existem, desejando conduzir à glória numerosos filhos, deliberou elevar à perfeição, pelo sofrimento, o autor da salvação deles,
11 Jesǔ me̤ mwǒ̤plǐthǐplo ka̤ prè̤luhekhuphú tahe a tè̤me̤thû́ tahe. Prè̤luhekhuphú dố Jesǔ me̤ mwǒ̤plǐka̤ èthǐtè̤thû́ nuôtahe ná Jesǔ yěnuôma, aphè̌ cû̌lǔ tôprè̤prè̤꤮ tuô̌ prè́ akhu-akhyě, Jesǔ è́ èthǐ ná puố̤vyá̤ nuô a thè́tarè̤̌ to.
11 para que santificador e santificados formem um só todo. Por isso, {Jesus} não hesita em chamá-los seus irmãos,
12 Rò Jesǔ hé Cò́marya,
12 dizendo: Anunciarei teu nome a meus irmãos, no meio da assembléia cantarei os teus louvores {Sl 21,23}.
13 A hé kuô̌pó̤,
13 E outra vez: Quanto a mim, ponho nele a minha confiança {Is 8,17}; e: Eis-me aqui, eu e os filhos que Deus me deu {Is 8,18}.
14 Phúmòphúkhǔ a è́ lǔ yětahenuô, a o ná ané̤klò̤́ thwihtyě dố a thyěcyá̤yě akhu-akhyě, Byacè Jesǔ hyǎlya̤ phyéní̤ kuô̌dû prè̤lu hekhuphú ané̤klò̤́ dố a thyákuô̌ dû ná èthǐnuô. È htwǒhtya thyáná prè̤lukayǎ akhu-akhyě, a thyě cyá̤. Thyáphú Jesǔ ki me̤pyékyǎ khǐnéricyá̤ khuklò́ dố ǔ è́ ná Satan dố a o ná a tè̤pro̤tè̤prya̤ shyosò̌ dố a ki pốtaríní̤ tè̤thyě yětôduô̌ agněnuô, a khyáthyěkyǎ athè́.
14 Porquanto os filhos participam da mesma natureza, da mesma carne e do sangue, também ele participou, a fim de destruir pela morte aquele que tinha o império da morte, isto é, o demônio,
15 Htuô̌to dố a khyáthyě hò́ akhu-akhyě a plwǒhte palǎkyǎ lò̌hò́ kayǎ dố a thè́isě tè̤thyě alé̤ nuôtahe hò́. Èthǐ yětahenuô a thyáhò́ ná a htwǒ tè̤thyě acṳ̂́ tahe hò́, rò cáhtya dố a opacè̤̌lya̤lú akhè̌pǎ a thè́isě lahyǎ tè̤thyě alé̤.
15 e libertar aqueles que, pelo medo da morte, estavam toda a vida sujeitos a uma verdadeira escravidão.
16 Pè̤ thè́gněplǒplû́ cò́ hò́ ná Byacè Jesǔ me̤cwó̤kuô̌ mò́khu tanéphú tahe to. A me̤cwó̤ taple pé̤ dố Abraham aklwǐalyǎ tahe.
16 Veio em socorro, não dos anjos, e sim da raça de Abraão;
17 Phúnuô akhu-akhyě thyáphú Byacè Jesǔ ki htwǒdû prè̤ dố a me̤ Cò́marya a tè̤phyétè̤me̤ phú bwídukhulố dố acò́ ná angó̤ rò a thè́zò̤cyá̤ ǔ tôprè̤, htuô̌to thyáphú a ki khyáthyěpé̤ dố kayǎ tahe a tè̤me̤thû́ tahe ki plwǒkyǎ agněnuô, a hyǎlya̤ phyé prè̤lukayǎ alé̤klǒ thyáná apuố̤avyá̤ yěnuôtahe hò́.
17 e por isso convinha que ele se tornasse em tudo semelhante aos seus irmãos, para ser um pontífice compassivo e fiel no serviço de Deus, capaz de expiar os pecados do povo.
18 Rò khǒnyá̤yě, ané̤ Byacè ní̤dû yǒ myáhtyesítô hyǎ bènò́ htuô̌hò́ tè̤khyácyě̤khyácṳ̂ tahe, tè̤ilo-ilyá tahe akhu-akhyě kayǎ dố a myáhtye sítôbè ná tè̤ilo-ilyá tahenuô a me̤cwó̤bè́ ǔ prè́.
18 De fato, por ter ele mesmo suportado tribulações, está em condição de vir em auxílio dos que são atribulados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.