Atos 28

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Bí pè̤ htyatuố̤ ryáryádèdè htuô̌dố khǒkhu akhè̌nuô, ǔ héluô̌ pé̤ pè̤ ná klû́ nuôtôklû́ ma ǔ è́ ná Malta klû́.
1 Havendo escapado, então, souberam que a ilha se chamava Malta.
2 Kayǎ o bí klû́lo̤ tahenuô, a me̤ryá nyacò́ pè̤. Ké̤cṳ̂ hyǎ rò ké̤ró̤ nyacò́ pè̤ akhu-akhyě, èthǐ uốkyǎ̤mi rò a è́iswí lahyǎ pè̤ mi.
2 E os bárbaros usaram conosco de não pouca humanidade; porque, acendendo uma grande fogueira, nos recolheram a todos por causa da chuva que caía e por causa do frio.
3 Paulu cuố ihtěka̤ kru tôhtě rò a ka̤ isû́nuô̌ dố mikǔ akhè̌nuô, mi thè́htya kṳ́ rṳ́thí tôbǒ rò a hte iphuô̌ Paulu rò a oícû̌ lǐlóma dố lǔ takhulo̤.
3 E, havendo Paulo ajuntado uma quantidade de vides e pondo-as no fogo, uma víbora, fugindo do calor, lhe acometeu a mão.
4 Kayǎ klû́khuphú bínuô tahe myáhtye rṳ́ ícû̌lǐlóoma dố Paulu takhulo̤ rò a hé ní̤dyé khyělǔ tôprè̤ ná tôprè̤ phúyě, “Kayǎ yětôprè̤ma prè̤me̤thyě kayǎ prè́. A siplè́ ná tè̤thyě dố htyědutava̤kǔ tadû́rò Byacè dố ǔ è́ ná tè̤cò́tè̤te̤ yětôprè̤ dya ohtwǒprè̤ pǎ lǔ to.”
4 E os bárbaros, vendo-lhe a víbora pendurada na mão, diziam uns aos outros: Certamente este homem é homicida, visto como, escapando do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Manárò Paulu tasí tǎ̤nuô̌kyǎ rṳ́ dố mikǔ, rò a me̤ lǔ tôcô꤮ to.
5 Mas, sacudindo ele a víbora no fogo, não padeceu nenhum mal.
6 Èthǐ opò̤́ myá lahyǎ ná Paulu klyá né̤ záhyǎ nyǎ pǎ hò́. Èthǐ opò̤́ nyě̤lǎhò́ tadû́rò a myáhtye aryǎ̤ htya lǔ tôcô꤮ to akhu-akhyě, èthǐ tane̤ khókyǎ Paulu ná è ma cò́marya aphú tôprè̤prè̤ nyǎ hò́.
6 E eles esperavam que viesse a inchar ou a cair morto de repente; mas tendo esperado já muito e vendo que nenhum incômodo lhe sobrevinha, mudando de parecer, diziam que era um deus.
7 Khǎlé̤ tavǐtava̤ phû bínuôtôpho ma, klû́byacè Publio aprè́ o tôlé̤. Rò a è́mo̤sû ryányacò́ pè̤, rò pè̤ cuố htwǒ kuốkuô̌ lǔ sǐpré̤ thuô̌nyěthuô̌thè̌.
7 E ali, próximo daquele mesmo lugar, havia umas herdades que pertenciam ao principal da ilha, por nome Públio, o qual nos recebeu e hospedou benignamente por três dias.
8 Publio aphè̌ né̤kṳ́ rò a sè̌a̤ lǔhò́kǔ akhu-akhyě a omyěo dố lé̤myěkhu prè́. Rò Paulu nuô̌ dố a hidò́kǔ rò, a nuô̌ kwǐcò́bè̌ pé̤ lǔ, rò a dyahtya atakhu dố lǔlo̤ rò a zasǐmé̤ pé̤ lǔ.
8 Aconteceu estar de cama enfermo de febres e disenteria o pai de Públio, que Paulo foi ver, e, havendo orado, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Phúnuô akhu-akhyě, lò̌꤮ kayǎswíkayǎsè̌ o bí klû́khu nuôtahe hyǎ zasǐmé̤ kuô̌ lahyǎ ané̤ dố lǔo.
9 Feito, pois, isto, vieram também ter com ele os demais que na ilha tinham enfermidades e sararam,
10 Èthǐ dyépludyéphè cò́ pè̤ shyězṳ́ tahe, rò bí pè̤ sidyáhtya thòklyědu akhè̌nuô, èthǐ dyacuốní̤ pé̤ pè̤ lé̤elé̤ǒ dố klyálo̤ agně tahe.
10 os quais nos distinguiram também com muitas honras; e, havendo de navegar, nos proveram das coisas necessárias.
11 Thuô̌lè̌ bǎhtuô̌ dốkhyěnuô, pè̤ sidyáhtya vǐ̤ Alexandria a thòklyědu tôbè. Dố thòklyědu akhuklò́ nyěhyǎnuô byacè dǐkryě azǎ̤zo̤ o. Rò thòklyědu yě a cuố okuố plû́tuố̤ dố ké̤ró̤khè̌ bí klû́ nuôtôklû́ alo̤.
11 Três meses depois, partimos num navio de Alexandria, que invernara na ilha, o qual tinha por insígnia Castor e Pólux.
12 Pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Syracuse rò pè̤ cuốo bínuô thuô̌nyě.
12 E, chegando a Siracusa, ficamos ali três dias,
13 Pè̤ o bínuô rò pè̤ htecuố pó̤ dố vǐ̤ Rhegio. Htuô̌rò dốkhyě tônyěnuô, ké̤lathè́ duhyǎ dố cílya̤ tôkyě rò nyě̤nyětônyě nuô pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Peteoli.
13 donde, indo costeando, viemos a Régio; e, soprando, um dia depois, um vento do sul, chegamos no segundo dia a Putéoli,
14 Pè̤ myáhtyesû ná prè̤zṳ̂́etè̤phú bínuô tahe, rò èthǐ è́okyǎ kuô̌pó̤ pè̤ bínuô thuô̌thyótônyě. Pè̤ okyǎ htuô̌ bínuô rò pè̤ htecuốkyǎ dố vǐ̤ Roma.
14 onde, achando alguns irmãos, nos rogaram que por sete dias ficássemos com eles; e depois nos dirigimos a Roma.
15 Pè̤ puố̤vyá̤ prè̤zṳ̂́etè̤phú dố a o dố vǐ̤ Roma akǔ tahenuô, a ní̤huô̌ lahyǎ pè̤ripè̤kyǎ rò a hyǎ myáhtyesû tuố̤ pè̤ dố vǐ̤ Appio klè́kǔ nuô tahe, taheherò a hyǎ myáhtyesû pè̤ dố sǐpré̤hi nuô thuô̌mě akǔ. Bí Paulu myáhtye èthǐ akhè̌nuô, a ní̤hè̌ní̤re lǎ lǔ rò a hébwíhétaryě Cò́marya.
15 E de lá, ouvindo os irmãos novas de nós, nos saíram ao encontro à Praça de Ápio e às Três Vendas, e Paulo, vendo-os, deu graças a Deus e tomou ânimo.
16 Bí pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Roma akǔ akhè̌nuô, ǔ nò̌o ní̤dyédû Paulu rò ǔ cuốkhyǎo pé̤ lǔ hitômě rò klyěphú tôprè̤ opò̤́ ní̤dyé lǔ.
16 E, logo que chegamos a Roma, o centurião entregou os presos ao general dos exércitos; mas a Paulo se lhe permitiu morar por sua conta, com o soldado que o guardava.
17 Thuô̌thè̌ bǎhò́nuô, Paulu è́plò́ní̤ Judaphú dố a htwǒ akhuklò́ bí vǐ̤ Roma nuôtahe. Bí èthǐ hyǎtuố̤ lò̌hò́ akhè̌nuô, a hé èthǐ, “Vǎ puố̤vyá̤ thǐ꤮, tè̤me̤ takhwótakèsû pè̤ myěcô tahe bèbè, má̤torò tè̤ dố a khó ná pè̤ lé̤klǒlé̤khya dố pè̤ ní̤bè dố pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe a o nuô bèbè, vǎ me̤nò́ ná tôcô꤮ to. Manárò ǔ pṳ̂́ vǎ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ rò ǔ dyétǎ̤kyǎ vǎ dố Romaphú tahe a takhukǔ.
17 E aconteceu que, três dias depois, Paulo convocou os principais dos judeus e, juntos eles, lhes disse: Varões irmãos, não havendo eu feito nada contra o povo ou contra os ritos paternos, vim, contudo, preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos,
18 Èthǐ sudyǎce̤myá htuô̌hò́ vǎ rò dốkhyěnuô, èthǐ myáhtye vǎ tè̤thû́ dố atǒ ná bè tè̤cirya thyěkyǎnuô a o tôcô꤮ to akhu-akhyě, èthǐ thè́zṳ̂́ plwǒkyǎ vǎ.
18 os quais, havendo-me examinado, queriam soltar- me, por não haver em mim crime algum de morte.
19 Manárò bí Judaphú tahe htésû tè̤yě akhè̌nuô, vǎ tǒbè nò̌cirya vǎné̤ ná Khwídu Caesare vǎ tane̤ phúnuô. Vǎ dya tè̤thû́ dố vǎ myěcôphú alo̤ nuô a o ná tôcô꤮ to.
19 Mas, opondo-se os judeus, foi-me forçoso apelar para César, não tendo, contudo, de que acusar a minha nação.
20 Dố tè̤ritè̤kyǎ yě akhu-akhyěrò, vǎ kwǐ kuô̌ èthǐ dố a ki dyémyáhtye hébèkuô̌ tè̤ ná thǐ. Kihélakǒma dố thǐ má̤hò́ Judaphú yětahe a tè̤myásû̌ akhu-akhyěrò ǔ bè cò̌klò̤makyǎ vǎ ná suplye̤tò̤́htè́ yě hò́.”
20 Por esta causa vos chamei, para vos ver e falar; porque pela esperança de Israel estou com esta cadeia.
21 Rò èthǐ hésû lǔ, “Pè̤ ní̤bènò́ ná li o dố Judaké̤ hyǎ rò a héso pé̤ pè̤ ná nè̤rinè̤kyǎ nuô a o tôba꤮ to. Pè̤ puố̤vyá̤ Judaphú dố a hyǎ bíyě tahenuô, a hénò́ pé̤ ná pè̤ ná nè̤ me̤thû́me̤plátè̤ ari-akyǎ tôprè̤꤮ to.
21 Então, eles lhe disseram: Nós não recebemos acerca de ti cartas algumas da Judeia, nem veio aqui algum dos irmãos que nos anunciasse ou dissesse de ti mal algum.
22 Manárò pè̤ thè́zṳ̂́ ní̤huô̌ kuô̌dû nè̤ tè̤myáhtye ná nè̤ tè̤tane̤ tahe prè́, me̤těhérò, pè̤ thè́gně ná kayǎ bítě꤮ tôpho bèbè a hé takhwótakè lò̌plǐ kayǎ yětômṳ.”
22 No entanto, bem quiséramos ouvir de ti o que sentes; porque, quanto a esta seita, notório nos é que em toda parte se fala contra ela.
23 Phúnuôrò èthǐ héo lǔ mò̤́nyěmò̤́thè̌ dố a ki myáhtye tǎ̤sû khyěthyá ná Paulu rò bí èthǐ héo lǔ nuôtônyěnuô, Judaphú tahe hyǎ lahyǎ bí Paulu o ní̤dyé hi nuôtômě akǔ, rò èthǐ hyǎró̤ è́klò̌lố cò́ ná dố aré̤khè̌ nuôtôhû cò́. Rò Paulu cáhtya hésodônyǎluô̌ pé̤ èthǐ ná Cò́marya ahtyěaké̤ ari-akyǎ rò a khyá ní̤dyé athè́yě dố mò̤́lǐ tuố̤ cò́ dố mò̤́khí cò́. Thyáphú èthǐ ki zṳ̂́e Jesǔ ari-akyǎ yěagněnuôrò, a yácû́ hésothè́gněplǒ pé̤ èthǐ ná Mosè a tè̤thyótè̤thya nuôtahe ná prè̤pro̤ héone nuôtahe.
23 E, havendo-lhe eles assinalado um dia, muitos foram ter com ele à pousada, aos quais declarava com bom testemunho o Reino de Deus e procurava persuadi-los à fé de Jesus, tanto pela lei de Moisés como pelos profetas, desde pela manhã até à tarde.
24 Tahehe rò a zṳ̂́e lahyǎ ná Paulu hé yětahe nuôma a má̤lakǒ cò́, manárò tahehenuô a zṳ̂́e to.
24 E alguns criam no que se dizia, mas outros não criam.
25 Bí èthǐ thè́plò lṳkhókhyělǔ rò èthǐ htecuốkyǎ akhè̌nuô, Paulu hébè ngó̤ dốkhyělố tômû̌, “Thè́ Sǎsè̌ Byacè hébè dǐtû́ ná Prè̤pro̤ Isaiah rò a hésokyǎ pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe nuôma a tǒtû́ cò́.
25 E, como ficaram entre si discordes, se despediram, dizendo Paulo esta palavra: Bem falou o Espírito Santo a nossos pais pelo profeta Isaías,
26 Rò a hé,
26 dizendo: Vai a este povo e dize: De ouvido, ouvireis e de maneira nenhuma entendereis; e, vendo, vereis e de maneira nenhuma percebereis.
27 Me̤těhérò kayǎ yětômyětôcô nuô, a thè́zṳ̂́ thè́gně kuô̌nyǎ ǔ to. Èthǐ me̤bí lahyǎ a khǎlèkǔ, htuô̌rò a me̤bí lahyǎ a mèthèplò. Kimá̤toma, èthǐ ki myáhtye kuô̌ lahyǎ tè̤ ná a mèthèplò, rò èthǐ ki ní̤huô̌ kuô̌ lahyǎ tè̤ ná akhǎlè, èthǐ ki tane̤plǒ hyǎkuô̌ lahyǎ rò a ki tarí ka̤khyětǒ lahyǎ ané̤ dố vǎ o, rò vǎ ki zasǐmé̤ khyě èthǐ.’” A hé phúnuô.
27 Porquanto o coração deste povo está endurecido, e com os ouvidos ouviram pesadamente e fecharam os olhos, para que nunca com os olhos vejam, nem com os ouvidos ouçam, nem do coração entendam, e se convertam, e eu os cure.
28 Paulu hé pó̤, “Phúnuô akhu-akhyě thǐ tǒbè thè́gně lahyǎ, Cò́marya a tè̤me̤lwóhteka̤ ari-akyǎ nuô, ǔ ki thǔcuốhò́ lǔ dố Judaphú má̤to tahe a o hò́, rò Judaphú má̤to tahe ki ní̤dǎ lǔ pǎ.”
28 Seja-vos, pois, notório que esta salvação de Deus é enviada aos gentios, e eles a ouvirão.
29 (Paulu héhtuô̌ tè̤ phúyě rò, Judaphú tahe htecuốkyǎ rò èthǐ cuố kryá̤thyěkryá̤o ní̤dyé khyělǔ.)
29 E, havendo ele dito isto, partiram os judeus, tendo entre si grande contenda.
30 Paulu o bí hi dố a cuố khyǎ okuốní̤ yěnuô nyě̤na rò a è́mo̤sû lò̌꤮ kayǎ dố a hyǎ olě kuô̌ lǔ nuôtahe.
30 E Paulo ficou dois anos inteiros na sua própria habitação que alugara e recebia todos quantos vinham vê-lo,
31 Paulu hésodônyǎ pé̤ ǔ ná Cò́marya ahtyěaké̤ ari-akyǎ, rò a ithyóithyatǎ̤ pé̤ ǔ ná Byacè Jesǔ Krístu ari-akyǎ. Htuô̌rò a hébèkhû̌hébèhǎ rò ǔ me̤tǎ̤tṳ̂̌ ènuô a o tôprè̤꤮ to.
31 pregando o Reino de Deus e ensinando com toda a liberdade as coisas pertencentes ao Senhor Jesus Cristo, sem impedimento algum.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.