Atos 28

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Bí pè̤ htyatuố̤ ryáryádèdè htuô̌dố khǒkhu akhè̌nuô, ǔ héluô̌ pé̤ pè̤ ná klû́ nuôtôklû́ ma ǔ è́ ná Malta klû́.
1 Estando já salvos, soubemos então que a ilha se chamava Malta.
2 Kayǎ o bí klû́lo̤ tahenuô, a me̤ryá nyacò́ pè̤. Ké̤cṳ̂ hyǎ rò ké̤ró̤ nyacò́ pè̤ akhu-akhyě, èthǐ uốkyǎ̤mi rò a è́iswí lahyǎ pè̤ mi.
2 Os indígenas usaram conosco de não pouca humanidade; pois acenderam uma fogueira e nos recolheram a todos por causa da chuva que caía, e por causa do frio.
3 Paulu cuố ihtěka̤ kru tôhtě rò a ka̤ isû́nuô̌ dố mikǔ akhè̌nuô, mi thè́htya kṳ́ rṳ́thí tôbǒ rò a hte iphuô̌ Paulu rò a oícû̌ lǐlóma dố lǔ takhulo̤.
3 Ora havendo Paulo ajuntado e posto sobre o fogo um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, apegou-se-lhe à mão.
4 Kayǎ klû́khuphú bínuô tahe myáhtye rṳ́ ícû̌lǐlóoma dố Paulu takhulo̤ rò a hé ní̤dyé khyělǔ tôprè̤ ná tôprè̤ phúyě, “Kayǎ yětôprè̤ma prè̤me̤thyě kayǎ prè́. A siplè́ ná tè̤thyě dố htyědutava̤kǔ tadû́rò Byacè dố ǔ è́ ná tè̤cò́tè̤te̤ yětôprè̤ dya ohtwǒprè̤ pǎ lǔ to.”
4 Quando os indígenas viram o réptil pendente da mão dele, diziam uns aos outros: Certamente este homem é homicida, pois, embora salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Manárò Paulu tasí tǎ̤nuô̌kyǎ rṳ́ dố mikǔ, rò a me̤ lǔ tôcô꤮ to.
5 Mas ele, sacudindo o réptil no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Èthǐ opò̤́ myá lahyǎ ná Paulu klyá né̤ záhyǎ nyǎ pǎ hò́. Èthǐ opò̤́ nyě̤lǎhò́ tadû́rò a myáhtye aryǎ̤ htya lǔ tôcô꤮ to akhu-akhyě, èthǐ tane̤ khókyǎ Paulu ná è ma cò́marya aphú tôprè̤prè̤ nyǎ hò́.
6 Eles, porém, esperavam que Paulo viesse a inchar ou a cair morto de repente; mas tendo esperado muito tempo e vendo que nada de anormal lhe sucedia, mudaram de parecer e diziam que era um deus.
7 Khǎlé̤ tavǐtava̤ phû bínuôtôpho ma, klû́byacè Publio aprè́ o tôlé̤. Rò a è́mo̤sû ryányacò́ pè̤, rò pè̤ cuố htwǒ kuốkuô̌ lǔ sǐpré̤ thuô̌nyěthuô̌thè̌.
7 Ora, nos arredores daquele lugar havia umas terras que pertenciam ao homem principal da ilha, por nome Públio, o qual nos recebeu e hospedou bondosamente por três dias.
8 Publio aphè̌ né̤kṳ́ rò a sè̌a̤ lǔhò́kǔ akhu-akhyě a omyěo dố lé̤myěkhu prè́. Rò Paulu nuô̌ dố a hidò́kǔ rò, a nuô̌ kwǐcò́bè̌ pé̤ lǔ, rò a dyahtya atakhu dố lǔlo̤ rò a zasǐmé̤ pé̤ lǔ.
8 Aconteceu estar de cama, enfermo de febre e disenteria, o pai de Públio; Paulo foi visitá-lo, e havendo orado, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 Phúnuô akhu-akhyě, lò̌꤮ kayǎswíkayǎsè̌ o bí klû́khu nuôtahe hyǎ zasǐmé̤ kuô̌ lahyǎ ané̤ dố lǔo.
9 Feito isto, vinham também os demais enfermos da ilha, e eram curados;
10 Èthǐ dyépludyéphè cò́ pè̤ shyězṳ́ tahe, rò bí pè̤ sidyáhtya thòklyědu akhè̌nuô, èthǐ dyacuốní̤ pé̤ pè̤ lé̤elé̤ǒ dố klyálo̤ agně tahe.
10 e estes nos distinguiram com muitas honras; e, ao embarcarmos, puseram a bordo as coisas que nos eram necessárias.
11 Thuô̌lè̌ bǎhtuô̌ dốkhyěnuô, pè̤ sidyáhtya vǐ̤ Alexandria a thòklyědu tôbè. Dố thòklyědu akhuklò́ nyěhyǎnuô byacè dǐkryě azǎ̤zo̤ o. Rò thòklyědu yě a cuố okuố plû́tuố̤ dố ké̤ró̤khè̌ bí klû́ nuôtôklû́ alo̤.
11 Passados três meses, partimos em um navio de Alexandria que invernara na ilha, o qual tinha por insígnia Castor e Pólux.
12 Pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Syracuse rò pè̤ cuốo bínuô thuô̌nyě.
12 E chegando a Siracusa, ficamos ali três dias;
13 Pè̤ o bínuô rò pè̤ htecuố pó̤ dố vǐ̤ Rhegio. Htuô̌rò dốkhyě tônyěnuô, ké̤lathè́ duhyǎ dố cílya̤ tôkyě rò nyě̤nyětônyě nuô pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Peteoli.
13 donde, costeando, viemos a Régio; e, soprando no dia seguinte o vento sul, chegamos em dois dias a Putéoli,
14 Pè̤ myáhtyesû ná prè̤zṳ̂́etè̤phú bínuô tahe, rò èthǐ è́okyǎ kuô̌pó̤ pè̤ bínuô thuô̌thyótônyě. Pè̤ okyǎ htuô̌ bínuô rò pè̤ htecuốkyǎ dố vǐ̤ Roma.
14 onde, achando alguns irmãos, fomos convidados a ficar com eles sete dias; e depois nos dirigimos a Roma.
15 Pè̤ puố̤vyá̤ prè̤zṳ̂́etè̤phú dố a o dố vǐ̤ Roma akǔ tahenuô, a ní̤huô̌ lahyǎ pè̤ripè̤kyǎ rò a hyǎ myáhtyesû tuố̤ pè̤ dố vǐ̤ Appio klè́kǔ nuô tahe, taheherò a hyǎ myáhtyesû pè̤ dố sǐpré̤hi nuô thuô̌mě akǔ. Bí Paulu myáhtye èthǐ akhè̌nuô, a ní̤hè̌ní̤re lǎ lǔ rò a hébwíhétaryě Cò́marya.
15 Ora, os irmãos da lá, havendo recebido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até a praça de Ápio e às Três Vendas, e Paulo, quando os viu, deu graças a Deus e cobrou ânimo.
16 Bí pè̤ cuốtuố̤ dố vǐ̤ Roma akǔ akhè̌nuô, ǔ nò̌o ní̤dyédû Paulu rò ǔ cuốkhyǎo pé̤ lǔ hitômě rò klyěphú tôprè̤ opò̤́ ní̤dyé lǔ.
16 Quando chegamos a Roma, {o centurião entregou os presos ao general do exército, mas,} a Paulo se lhe permitiu morar à parte, com o soldado que o guardava.
17 Thuô̌thè̌ bǎhò́nuô, Paulu è́plò́ní̤ Judaphú dố a htwǒ akhuklò́ bí vǐ̤ Roma nuôtahe. Bí èthǐ hyǎtuố̤ lò̌hò́ akhè̌nuô, a hé èthǐ, “Vǎ puố̤vyá̤ thǐ꤮, tè̤me̤ takhwótakèsû pè̤ myěcô tahe bèbè, má̤torò tè̤ dố a khó ná pè̤ lé̤klǒlé̤khya dố pè̤ ní̤bè dố pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe a o nuô bèbè, vǎ me̤nò́ ná tôcô꤮ to. Manárò ǔ pṳ̂́ vǎ dố vǐ̤ Jerusalem akǔ rò ǔ dyétǎ̤kyǎ vǎ dố Romaphú tahe a takhukǔ.
17 Passados três dias, ele convocou os principais dentre os judeus; e reunidos eles, disse-lhes: Varões irmãos, não havendo eu feito nada contra o povo, ou contra os ritos paternos, vim contudo preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos;
18 Èthǐ sudyǎce̤myá htuô̌hò́ vǎ rò dốkhyěnuô, èthǐ myáhtye vǎ tè̤thû́ dố atǒ ná bè tè̤cirya thyěkyǎnuô a o tôcô꤮ to akhu-akhyě, èthǐ thè́zṳ̂́ plwǒkyǎ vǎ.
18 os quais, havendo-me interrogado, queriam soltar-me, por não haver em mim crime algum que merecesse a morte.
19 Manárò bí Judaphú tahe htésû tè̤yě akhè̌nuô, vǎ tǒbè nò̌cirya vǎné̤ ná Khwídu Caesare vǎ tane̤ phúnuô. Vǎ dya tè̤thû́ dố vǎ myěcôphú alo̤ nuô a o ná tôcô꤮ to.
19 Mas opondo-se a isso os judeus, vi-me obrigado a apelar para César, não tendo, contudo, nada de que acusar a minha nação.
20 Dố tè̤ritè̤kyǎ yě akhu-akhyěrò, vǎ kwǐ kuô̌ èthǐ dố a ki dyémyáhtye hébèkuô̌ tè̤ ná thǐ. Kihélakǒma dố thǐ má̤hò́ Judaphú yětahe a tè̤myásû̌ akhu-akhyěrò ǔ bè cò̌klò̤makyǎ vǎ ná suplye̤tò̤́htè́ yě hò́.”
20 Por esta causa, pois, vos convidei, para vos ver e falar; porque pela esperança de Israel estou preso com esta cadeia.
21 Rò èthǐ hésû lǔ, “Pè̤ ní̤bènò́ ná li o dố Judaké̤ hyǎ rò a héso pé̤ pè̤ ná nè̤rinè̤kyǎ nuô a o tôba꤮ to. Pè̤ puố̤vyá̤ Judaphú dố a hyǎ bíyě tahenuô, a hénò́ pé̤ ná pè̤ ná nè̤ me̤thû́me̤plátè̤ ari-akyǎ tôprè̤꤮ to.
21 Mas eles lhe disseram: Nem recebemos da Judéia cartas a teu respeito, nem veio aqui irmão algum que contasse ou dissesse mal de ti.
22 Manárò pè̤ thè́zṳ̂́ ní̤huô̌ kuô̌dû nè̤ tè̤myáhtye ná nè̤ tè̤tane̤ tahe prè́, me̤těhérò, pè̤ thè́gně ná kayǎ bítě꤮ tôpho bèbè a hé takhwótakè lò̌plǐ kayǎ yětômṳ.”
22 No entanto bem quiséramos ouvir de ti o que pensas; porque, quanto a esta seita, notório nos é que em toda parte é impugnada.
23 Phúnuôrò èthǐ héo lǔ mò̤́nyěmò̤́thè̌ dố a ki myáhtye tǎ̤sû khyěthyá ná Paulu rò bí èthǐ héo lǔ nuôtônyěnuô, Judaphú tahe hyǎ lahyǎ bí Paulu o ní̤dyé hi nuôtômě akǔ, rò èthǐ hyǎró̤ è́klò̌lố cò́ ná dố aré̤khè̌ nuôtôhû cò́. Rò Paulu cáhtya hésodônyǎluô̌ pé̤ èthǐ ná Cò́marya ahtyěaké̤ ari-akyǎ rò a khyá ní̤dyé athè́yě dố mò̤́lǐ tuố̤ cò́ dố mò̤́khí cò́. Thyáphú èthǐ ki zṳ̂́e Jesǔ ari-akyǎ yěagněnuôrò, a yácû́ hésothè́gněplǒ pé̤ èthǐ ná Mosè a tè̤thyótè̤thya nuôtahe ná prè̤pro̤ héone nuôtahe.
23 Havendo-lhe eles marcado um dia, muitos foram ter com ele à sua morada, aos quais desde a manhã até a noite explicava com bom testemunho o reino de Deus e procurava persuadí-los acerca de Jesus, tanto pela lei de Moisés como pelos profetas.
24 Tahehe rò a zṳ̂́e lahyǎ ná Paulu hé yětahe nuôma a má̤lakǒ cò́, manárò tahehenuô a zṳ̂́e to.
24 Uns criam nas suas palavras, mas outros as rejeitavam.
25 Bí èthǐ thè́plò lṳkhókhyělǔ rò èthǐ htecuốkyǎ akhè̌nuô, Paulu hébè ngó̤ dốkhyělố tômû̌, “Thè́ Sǎsè̌ Byacè hébè dǐtû́ ná Prè̤pro̤ Isaiah rò a hésokyǎ pè̤ muố̤phè̌phyěphuô̌ dố꤮ nyénu tahe nuôma a tǒtû́ cò́.
25 E estando discordes entre si, retiraram-se, havendo Paulo dito esta palavra: Bem falou o Espírito Santo aos vossos pais pelo profeta Isaías,
26 Rò a hé,
26 dizendo: Vai a este povo e dize: Ouvindo, ouvireis, e de maneira nenhuma entendereis; e vendo, vereis, e de maneira nenhuma percebereis.
27 Me̤těhérò kayǎ yětômyětôcô nuô, a thè́zṳ̂́ thè́gně kuô̌nyǎ ǔ to. Èthǐ me̤bí lahyǎ a khǎlèkǔ, htuô̌rò a me̤bí lahyǎ a mèthèplò. Kimá̤toma, èthǐ ki myáhtye kuô̌ lahyǎ tè̤ ná a mèthèplò, rò èthǐ ki ní̤huô̌ kuô̌ lahyǎ tè̤ ná akhǎlè, èthǐ ki tane̤plǒ hyǎkuô̌ lahyǎ rò a ki tarí ka̤khyětǒ lahyǎ ané̤ dố vǎ o, rò vǎ ki zasǐmé̤ khyě èthǐ.’” A hé phúnuô.
27 Porque o coração deste povo se endureceu, e com os ouvidos ouviram tardamente, e fecharam os olhos; para que não vejam com os olhos, nem ouçam com os ouvidos, nem entendam com o coração nem se convertam e eu os cure.
28 Paulu hé pó̤, “Phúnuô akhu-akhyě thǐ tǒbè thè́gně lahyǎ, Cò́marya a tè̤me̤lwóhteka̤ ari-akyǎ nuô, ǔ ki thǔcuốhò́ lǔ dố Judaphú má̤to tahe a o hò́, rò Judaphú má̤to tahe ki ní̤dǎ lǔ pǎ.”
28 Seja-vos pois notório que esta salvação de Deus é enviada aos gentios, e eles ouvirão.
29 (Paulu héhtuô̌ tè̤ phúyě rò, Judaphú tahe htecuốkyǎ rò èthǐ cuố kryá̤thyěkryá̤o ní̤dyé khyělǔ.)
29 {E, havendo ele dito isto, partiram os judeus, tendo entre si grande contenda.}
30 Paulu o bí hi dố a cuố khyǎ okuốní̤ yěnuô nyě̤na rò a è́mo̤sû lò̌꤮ kayǎ dố a hyǎ olě kuô̌ lǔ nuôtahe.
30 E morou dois anos inteiros na casa que alugara, e recebia a todos os que o visitavam,
31 Paulu hésodônyǎ pé̤ ǔ ná Cò́marya ahtyěaké̤ ari-akyǎ, rò a ithyóithyatǎ̤ pé̤ ǔ ná Byacè Jesǔ Krístu ari-akyǎ. Htuô̌rò a hébèkhû̌hébèhǎ rò ǔ me̤tǎ̤tṳ̂̌ ènuô a o tôprè̤꤮ to.
31 pregando o reino de Deus e ensinando as coisas concernentes ao Senhor Jesus Cristo, com toda a liberdade, sem impedimento algum.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.