Apocalipse 9

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Phúnuôhtuô̌rò bí tanéphú nyǎ̤prè̤ tôprè̤ uốhtya akwo̤ akhè̌nuô, vǎ myáhtye sè tômě latǎ̤ o htuô̌hò́ dố hekhu yě rò ǔ dyé sè yětômě ná krò̌kǔdu krò̌kǔzǎ̤ tôkǔ athò́hti.
1 O quinto anjo tocou a sua trombeta, e vi uma estrela que havia caído do céu sobre a terra. À estrela foi dada a chave do poço do Abismo.
2 Sèyě tômě bámǒ krò̌kǔdu krò̌kǔzǎ̤ yětôkǔ rò mikhuôhtya dố akǔ rò a thyácò́ná mikhuôhtya dố mipo̤dukǔ nuô cò́. Mi yǒ khuôhtya akhu-akhyě, tamò̤́ ma akhíkhí, mò́lè̤̌ ma a khíkyǎ lò̌plǐcò́.
2 Quando ela abriu o Abismo, subiu dele fumaça como a de uma gigantesca fornalha. O sol e o céu escureceram com a fumaça que saía do abismo.
3 Takǐ tahe o dố mikhuôklè̌ zuô̤hte rò a zuô̤hte tǎ̤lò̌ dố hekhu rò ǔ dyé èthǐ atè̤pro̤prya̤ shyosò̌ dố a ki a̤ryǎ̤ ǔ, rò a ki ryǎ̤ thyácò́ná dámè̤ dố hekhuyě tahe a a̤ryǎ̤ ǔ nuô cò́ pǎ.
3 Da fumaça saíram gafanhotos que vieram sobre a terra, e lhes foi dado poder como o dos escorpiões da terra.
4 Ǔ héone èthǐ ná a bè me̤pyéní̤ mi̤mò̤́ tahe to, thòtò̤̌mò̤́ thíthuô̌ tahe to, thòmò̤́vèbǒ thǐtahe taki꤮ to. Èthǐ bè a̤ prè́tû́ kayǎ dố a o ní̤dyé kuô̌ná Cò́marya atè̤me̤máme̤dyǎ dố a mǎ̤htè́lo̤ to nuôtahe prè́.
4 Eles receberam ordens para não causar dano nem à relva da terra nem a qualquer planta ou árvore, mas apenas àqueles que não tinham o selo de Deus na testa.
5 Takǐ yětahenuô, ǔ hé o èthǐ dố a bè me̤thyění̤ kayǎ yětahe to manárò nyǎ̤lè̌ akǔnuô, ǔ nò̌me̤swícyě̤ me̤swícṳ̂ èthǐ ná kayǎ yětahe. Tè̤me̤cyě̤me̤cṳ̂ ǔ yěnuô, a̤ryǎ̤sè̌ thyácò́ná dámè̤ a̤ nuô.
5 Não lhes foi dado poder para matá-los, mas sim para causar-lhes tormento durante cinco meses. A agonia que eles sofreram era como a da picada do escorpião.
6 Yěnyǎ̤lè̌ akǔnuô, kayǎ yětahe ki myápṳ̌ tè̤thyě tadû́rò a myáhtye to. Èthǐ thè́zṳ̂́ thyě tadû́rò tè̤thyě amuố̤phè̌ ki klya taphǎkyǎ èthǐ khǎlé̤ pǎ.
6 Naqueles dias os homens procurarão a morte, mas não a encontrarão; desejarão morrer, mas a morte fugirá deles.
7 Takǐ tahenuô athyáná tathí tahe dố a o taritaryǎ ané̤ dố a ki sátè̤ agně nuô. Dố èthǐ khuklò́lo̤ nuô a cô ná a klwǒ̤ní̤ khuklwǒ̤htè̌ nuô, htuô̌rò èthǐ mèthè nuô, a cô ná kayǎ mèthè.
7 Os gafanhotos pareciam cavalos preparados para a batalha. Tinham sobre a cabeça algo como coroas de ouro, e o rosto deles parecia rosto humano.
8 Èthǐ khuluô̤ nuô, athyáná prè̤mò tahe akhuluô̤ rò akhukhyě nuô athyáná ǎyǎthǐ tahe akhukhyě.
8 Os cabelos deles eram como os de mulheres e os dentes como os de leão.
9 Dố èthǐ taǒlo̤ nuô a cô ná a thyání̤ ca̤tò̤́htè́ rò a plyá̤ adánuô apra̤ kaò̌kathya thyácò́ná ǔ htyasá tè̤sá rò ǔ vè̤́pá̤ pra̤rû́pra̤tè́htya è́ní̤ tathíló̤ tahe nuô cò́.
9 Tinham couraças como couraças de ferro, e o som das suas asas era como o barulho de muitos cavalos e carruagens correndo para a batalha.
10 Akhǎmí̤ nuô, a thyácò́ná dámè̤nuô rò a a̤ryǎ̤ thyácò́ná dámè̤nuô cò́cò́. Akhǎmí̤ yěnuô, a o ná atè̤ryǎ̤ shyosò̌ dố a ki a̤cyě̤ a̤cṳ̂ ǔ nyǎ̤lè̌ akǔ pǎ.
10 Tinham caudas e ferrões como de escorpiões, e na cauda tinham poder para causar tormento aos homens durante cinco meses.
11 Khwí dố a pố èthǐnuô a otôprè̤. È ma tanéphú tôprè̤ dố a pố krò̌kǔdu krò̌kǔzǎ̤ yětôkǔ nuôtôprè̤ hò́. Hebreo angó̤ nuôma amwi̤ ná Abaddon rò Greek angó̤ nuôma, a hé ná Apollyona.
11 Tinham um rei sobre eles, o anjo do Abismo, cujo nome, em hebraico, é Abadom, e, em grego, Apoliom.
12 Tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ aré̤lố tôcô nuôma, a talwókyǎ htuô̌hò́. Yětôcô htuô̌pǎ ma tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ ki hyǎ pó̤ nyě̤cô pǎ.
12 O primeiro ai passou; dois outros ais ainda estão por vir.
13 Bí tanéphú aprè̤ thuô̌thyó nuôtôprè̤ uốhtya akwo̤ akhè̌nuô, vǎ ní̤huô̌ ngó̤pra̤htya dố tè̤lǔrè̤́htè̌ anò̤ lwǐ̤bǒ akǔ dố a o dố Cò́marya anyěhyǎ nuôtôkhu.
13 O sexto anjo tocou a sua trombeta, e ouvi uma voz que vinha das pontas do altar de ouro que está diante de Deus.
14 Ngó̤ hétǎ̤lya̤ tanéphú aprè̤ thuô̌thyó dố a pṳ̂́ma-oní̤ kwo̤ nuôtôprè̤, “Plwǒhtecuố tanéphú nuôthè́lwǐ̤ dố ǔ cò̌klò̤ma èthǐ dố lyǎ̤muố̤du Euphrate akǔnuô.”
14 Ela disse ao sexto anjo que tinha a trombeta: "Solte os quatro anjos que estão amarrados junto ao grande rio Eufrates".
15 Tanéphú aprè̤ thuô̌thyó yětôprè̤nuô, a cuố plwǒhtekyǎ tanéphú yěthè́lwǐ̤ rò èthǐ yěnuô, ǔ taritaryǎ one khódû èthǐ dố a ki me̤thyě tǒtû́kyǎ prè̤lu hekhuphú thuô̌pwítôpwí bí tômû̌ akǔ, tônyě akǔ, tôlè̌ akǔ ná tôna akǔ yěnuô pǎ.
15 Os quatro anjos, que estavam preparados para aquela hora, dia, mês e ano, foram soltos para matar um terço da humanidade.
16 Klyě dố a sidyá tathí tahe a oè́ cò́ bá꤮ těnuô, vǎ ní̤huô̌ ǔ hésopé̤ vǎ ná a o cò́ athǐ nyě̤rí cò́.
16 O número dos cavaleiros que compunham os exércitos era de duzentos milhões; eu ouvi o seu número.
17 Dố vǎ tè̤myáhtyelwó one akǔyěnuô vǎ myáhtye tathí tahe ná prè̤sidyá lǔ tahe. Èthǐ thyá lahyǎ ca̤tò̤́htè́ tahe dố ali̤ thyácò́ná mi, rò a taphèlò̤, htuô̌rò a byǎ thyácò́ná yathúbyǎ dố ǔ è́ ná salapha nuô cò́. Tathí yětahe akhuklò́ nuô, athyáná ǎyǎthǐ khuklò́ rò dố tathí yětahe akyǎ̤kǔ nuô, mi ná mikhuô tahe ná yathúbyǎ salapha hte lò̌plǐ.
17 Os cavalos e os cavaleiros que vi em minha visão tinham este aspecto: as suas couraças eram vermelhas como o fogo, azul-escuras, e amarelas como o enxofre. A cabeça dos cavalos parecia a cabeça de um leão, e da boca lançavam fogo, fumaça e enxofre.
18 Mikyǎ̤hte, mikhuôhte, yathúbyǎ hte dố tathí yětahe akyǎ̤kǔ. Dố tè̤yěthuô̌cô me̤cyě̤me̤cṳ̂ ǔ akhu-akhyě, kayǎ thyě thuô̌pwítôpwí.
18 Um terço da humanidade foi morto pelas três pragas de fogo, fumaça e enxofre que saíam das suas bocas.
19 Me̤těhérò tathí tahe a tè̤pro̤prya̤shyosò̌ dố a ki me̤sè̌ǔ nuô, a o dố èthǐ kyǎ̤kǔ ná akhǎmí̤ alo̤nuô. Akhǎmí̤ tahenuô a khuklò́o rò akhǎmí̤ yětahenuô, athyáná rṳ́ khuklò́, rò a me̤swíme̤sè̌ lò̌plǐ ǔ ná akhǎmí̤ yětahe.
19 O poder dos cavalos estava na boca e na cauda; pois as suas caudas eram como cobras; tinham cabeças com as quais feriam as pessoas.
20 Kayǎ dố a olwókyǎ ná tè̤me̤cyě̤me̤cṳ̂ atè̤ thyěrá̤thyědwǒ yětahenuô, a me̤ plehyǎ tadû ní̤dyépǎ a tè̤mǔmyá̤ricyá̤ nuôtahe. A za̤ ní̤ pé̤ lahyǎ ané̤ to. Èthǐ cò́bè̌ tadûpǎ lahyǎ khǐnékhǐnò̌, prè̤zo̤ dố ǔ me̤ná htè̌, ǔ me̤ná rû̌, ǔ me̤ná talǐ ná lò̤́ ná thò dố a myáhtyecyá̤to, htuô̌rò a ní̤huô̌ cyá̤to, a cuốcyá̤to nuôtahe.
20 O restante da humanidade que não morreu por essas pragas, nem assim se arrependeu das obras das suas mãos; eles não pararam de adorar os demônios e os ídolos de ouro, prata, bronze, pedra e madeira, ídolos que não podem ver nem ouvir nem andar.
21 Htuô̌to èthǐ atè̤me̤thyě prè̤lukayǎ, atè̤me̤ khǐné Thárá e ǔzo̤ tahe, a tè̤cuốthû́ prè̤mòprè̤khǔ ná a tè̤ehuôehí tahenuô, a za̤ ní̤dûkuô̌ pǎ ané̤ tôphuố꤮ to.
21 Também não se arrependeram dos seus assassinatos, das suas feitiçarias, da sua imoralidade sexual e dos seus roubos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.