Apocalipse 9
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NAA
1 Phúnuôhtuô̌rò bí tanéphú nyǎ̤prè̤ tôprè̤ uốhtya akwo̤ akhè̌nuô, vǎ myáhtye sè tômě latǎ̤ o htuô̌hò́ dố hekhu yě rò ǔ dyé sè yětômě ná krò̌kǔdu krò̌kǔzǎ̤ tôkǔ athò́hti.
1 O quinto anjo tocou a trombeta, e vi uma estrela que tinha caído do céu sobre a terra. E lhe foi dada a chave do poço do abismo.
2 Sèyě tômě bámǒ krò̌kǔdu krò̌kǔzǎ̤ yětôkǔ rò mikhuôhtya dố akǔ rò a thyácò́ná mikhuôhtya dố mipo̤dukǔ nuô cò́. Mi yǒ khuôhtya akhu-akhyě, tamò̤́ ma akhíkhí, mò́lè̤̌ ma a khíkyǎ lò̌plǐcò́.
2 Ela abriu o poço do abismo, e dele saiu fumaça como a fumaça de uma grande fornalha. E o sol e o ar se escureceram com a fumaça saída do poço.
3 Takǐ tahe o dố mikhuôklè̌ zuô̤hte rò a zuô̤hte tǎ̤lò̌ dố hekhu rò ǔ dyé èthǐ atè̤pro̤prya̤ shyosò̌ dố a ki a̤ryǎ̤ ǔ, rò a ki ryǎ̤ thyácò́ná dámè̤ dố hekhuyě tahe a a̤ryǎ̤ ǔ nuô cò́ pǎ.
3 Também da fumaça saíram gafanhotos para a terra; e lhes foi dado poder como o poder que têm os escorpiões da terra.
4 Ǔ héone èthǐ ná a bè me̤pyéní̤ mi̤mò̤́ tahe to, thòtò̤̌mò̤́ thíthuô̌ tahe to, thòmò̤́vèbǒ thǐtahe taki꤮ to. Èthǐ bè a̤ prè́tû́ kayǎ dố a o ní̤dyé kuô̌ná Cò́marya atè̤me̤máme̤dyǎ dố a mǎ̤htè́lo̤ to nuôtahe prè́.
4 E lhes foi dito que não causassem dano à erva da terra, nem a qualquer coisa verde, nem a árvore alguma, e tão somente às pessoas que não têm o selo de Deus na testa.
5 Takǐ yětahenuô, ǔ hé o èthǐ dố a bè me̤thyění̤ kayǎ yětahe to manárò nyǎ̤lè̌ akǔnuô, ǔ nò̌me̤swícyě̤ me̤swícṳ̂ èthǐ ná kayǎ yětahe. Tè̤me̤cyě̤me̤cṳ̂ ǔ yěnuô, a̤ryǎ̤sè̌ thyácò́ná dámè̤ a̤ nuô.
5 Também não lhes foi permitido que os matassem, mas que os atormentassem durante cinco meses. E o seu tormento era como tormento de escorpião quando fere alguém.
6 Yěnyǎ̤lè̌ akǔnuô, kayǎ yětahe ki myápṳ̌ tè̤thyě tadû́rò a myáhtye to. Èthǐ thè́zṳ̂́ thyě tadû́rò tè̤thyě amuố̤phè̌ ki klya taphǎkyǎ èthǐ khǎlé̤ pǎ.
6 Naqueles dias, as pessoas buscarão a morte e não a encontrarão; também terão desejo de morrer, mas a morte fugirá delas.
7 Takǐ tahenuô athyáná tathí tahe dố a o taritaryǎ ané̤ dố a ki sátè̤ agně nuô. Dố èthǐ khuklò́lo̤ nuô a cô ná a klwǒ̤ní̤ khuklwǒ̤htè̌ nuô, htuô̌rò èthǐ mèthè nuô, a cô ná kayǎ mèthè.
7 O aspecto dos gafanhotos era semelhante a cavalos preparados para a batalha. Na cabeça deles havia como que coroas parecendo de ouro, e o rosto deles era como rosto de um ser humano.
8 Èthǐ khuluô̤ nuô, athyáná prè̤mò tahe akhuluô̤ rò akhukhyě nuô athyáná ǎyǎthǐ tahe akhukhyě.
8 Tinham também cabelos, como cabelos de mulher; e os dentes eram como dentes de leão.
9 Dố èthǐ taǒlo̤ nuô a cô ná a thyání̤ ca̤tò̤́htè́ rò a plyá̤ adánuô apra̤ kaò̌kathya thyácò́ná ǔ htyasá tè̤sá rò ǔ vè̤́pá̤ pra̤rû́pra̤tè́htya è́ní̤ tathíló̤ tahe nuô cò́.
9 Tinham couraças, como couraças de ferro. O barulho que as suas asas faziam era como o barulho de carros puxados por muitos cavalos, quando correm para a batalha.
10 Akhǎmí̤ nuô, a thyácò́ná dámè̤nuô rò a a̤ryǎ̤ thyácò́ná dámè̤nuô cò́cò́. Akhǎmí̤ yěnuô, a o ná atè̤ryǎ̤ shyosò̌ dố a ki a̤cyě̤ a̤cṳ̂ ǔ nyǎ̤lè̌ akǔ pǎ.
10 Tinham ainda cauda, como escorpiões, e um ferrão. Na cauda tinham poder para causar dano às pessoas, por cinco meses.
11 Khwí dố a pố èthǐnuô a otôprè̤. È ma tanéphú tôprè̤ dố a pố krò̌kǔdu krò̌kǔzǎ̤ yětôkǔ nuôtôprè̤ hò́. Hebreo angó̤ nuôma amwi̤ ná Abaddon rò Greek angó̤ nuôma, a hé ná Apollyona.
11 Tinham por rei sobre eles o anjo do abismo, cujo nome em hebraico é Abadom, e em grego, Apoliom.
12 Tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ aré̤lố tôcô nuôma, a talwókyǎ htuô̌hò́. Yětôcô htuô̌pǎ ma tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ ki hyǎ pó̤ nyě̤cô pǎ.
12 O primeiro ai passou. Eis que, depois destas coisas, vêm ainda dois ais.
13 Bí tanéphú aprè̤ thuô̌thyó nuôtôprè̤ uốhtya akwo̤ akhè̌nuô, vǎ ní̤huô̌ ngó̤pra̤htya dố tè̤lǔrè̤́htè̌ anò̤ lwǐ̤bǒ akǔ dố a o dố Cò́marya anyěhyǎ nuôtôkhu.
13 O sexto anjo tocou a trombeta, e ouvi uma voz que vinha das quatro pontas do altar de ouro que se encontra na presença de Deus,
14 Ngó̤ hétǎ̤lya̤ tanéphú aprè̤ thuô̌thyó dố a pṳ̂́ma-oní̤ kwo̤ nuôtôprè̤, “Plwǒhtecuố tanéphú nuôthè́lwǐ̤ dố ǔ cò̌klò̤ma èthǐ dố lyǎ̤muố̤du Euphrate akǔnuô.”
14 dizendo ao sexto anjo, o mesmo que tem a trombeta: — Solte os quatro anjos que estão amarrados junto ao grande rio Eufrates.
15 Tanéphú aprè̤ thuô̌thyó yětôprè̤nuô, a cuố plwǒhtekyǎ tanéphú yěthè́lwǐ̤ rò èthǐ yěnuô, ǔ taritaryǎ one khódû èthǐ dố a ki me̤thyě tǒtû́kyǎ prè̤lu hekhuphú thuô̌pwítôpwí bí tômû̌ akǔ, tônyě akǔ, tôlè̌ akǔ ná tôna akǔ yěnuô pǎ.
15 Então foram soltos os quatro anjos que se achavam preparados para a hora, o dia, o mês e o ano, para que matassem a terça parte da humanidade.
16 Klyě dố a sidyá tathí tahe a oè́ cò́ bá꤮ těnuô, vǎ ní̤huô̌ ǔ hésopé̤ vǎ ná a o cò́ athǐ nyě̤rí cò́.
16 O número dos exércitos da cavalaria era de vinte mil vezes dez milhares; eu ouvi o seu número.
17 Dố vǎ tè̤myáhtyelwó one akǔyěnuô vǎ myáhtye tathí tahe ná prè̤sidyá lǔ tahe. Èthǐ thyá lahyǎ ca̤tò̤́htè́ tahe dố ali̤ thyácò́ná mi, rò a taphèlò̤, htuô̌rò a byǎ thyácò́ná yathúbyǎ dố ǔ è́ ná salapha nuô cò́. Tathí yětahe akhuklò́ nuô, athyáná ǎyǎthǐ khuklò́ rò dố tathí yětahe akyǎ̤kǔ nuô, mi ná mikhuô tahe ná yathúbyǎ salapha hte lò̌plǐ.
17 Assim, nesta visão, pude ver que os cavalos e os seus cavaleiros tinham couraças cor de fogo, de jacinto e de enxofre. A cabeça dos cavalos era como cabeça de leão, e de sua boca saíam fogo, fumaça e enxofre.
18 Mikyǎ̤hte, mikhuôhte, yathúbyǎ hte dố tathí yětahe akyǎ̤kǔ. Dố tè̤yěthuô̌cô me̤cyě̤me̤cṳ̂ ǔ akhu-akhyě, kayǎ thyě thuô̌pwítôpwí.
18 Por meio destes três flagelos, a saber, pelo fogo, pela fumaça e pelo enxofre que saíam da boca dos cavalos, foi morta a terça parte da humanidade.
19 Me̤těhérò tathí tahe a tè̤pro̤prya̤shyosò̌ dố a ki me̤sè̌ǔ nuô, a o dố èthǐ kyǎ̤kǔ ná akhǎmí̤ alo̤nuô. Akhǎmí̤ tahenuô a khuklò́o rò akhǎmí̤ yětahenuô, athyáná rṳ́ khuklò́, rò a me̤swíme̤sè̌ lò̌plǐ ǔ ná akhǎmí̤ yětahe.
19 Pois a força dos cavalos estava na boca e na cauda deles. As caudas deles eram semelhantes a serpentes, com cabeças, e com elas causavam dano.
20 Kayǎ dố a olwókyǎ ná tè̤me̤cyě̤me̤cṳ̂ atè̤ thyěrá̤thyědwǒ yětahenuô, a me̤ plehyǎ tadû ní̤dyépǎ a tè̤mǔmyá̤ricyá̤ nuôtahe. A za̤ ní̤ pé̤ lahyǎ ané̤ to. Èthǐ cò́bè̌ tadûpǎ lahyǎ khǐnékhǐnò̌, prè̤zo̤ dố ǔ me̤ná htè̌, ǔ me̤ná rû̌, ǔ me̤ná talǐ ná lò̤́ ná thò dố a myáhtyecyá̤to, htuô̌rò a ní̤huô̌ cyá̤to, a cuốcyá̤to nuôtahe.
20 O resto da humanidade, isto é, aqueles que não foram mortos por esses flagelos, não se arrependeu das obras das suas mãos: eles não deixaram de adorar os demônios e os ídolos de ouro, de prata, de bronze, de pedra e de madeira, que não podem ver, nem ouvir, nem andar.
21 Htuô̌to èthǐ atè̤me̤thyě prè̤lukayǎ, atè̤me̤ khǐné Thárá e ǔzo̤ tahe, a tè̤cuốthû́ prè̤mòprè̤khǔ ná a tè̤ehuôehí tahenuô, a za̤ ní̤dûkuô̌ pǎ ané̤ tôphuố꤮ to.
21 Também não se arrependeram dos seus homicídios, nem das suas feitiçarias, nem da sua imoralidade sexual, nem dos seus furtos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.