Apocalipse 9

Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Phúnuôhtuô̌rò bí tanéphú nyǎ̤prè̤ tôprè̤ uốhtya akwo̤ akhè̌nuô, vǎ myáhtye sè tômě latǎ̤ o htuô̌hò́ dố hekhu yě rò ǔ dyé sè yětômě ná krò̌kǔdu krò̌kǔzǎ̤ tôkǔ athò́hti.
1 Depois o quinto anjo tocou a sua trombeta, e eu vi uma estrela que tinha caído do céu na terra, e ela recebeu a chave do abismo .
2 Sèyě tômě bámǒ krò̌kǔdu krò̌kǔzǎ̤ yětôkǔ rò mikhuôhtya dố akǔ rò a thyácò́ná mikhuôhtya dố mipo̤dukǔ nuô cò́. Mi yǒ khuôhtya akhu-akhyě, tamò̤́ ma akhíkhí, mò́lè̤̌ ma a khíkyǎ lò̌plǐcò́.
2 A estrela abriu o poço do abismo, e dele saiu fumaça, como se fosse de uma grande fornalha. E o sol e o ar escureceram com a fumaça que saía do abismo.
3 Takǐ tahe o dố mikhuôklè̌ zuô̤hte rò a zuô̤hte tǎ̤lò̌ dố hekhu rò ǔ dyé èthǐ atè̤pro̤prya̤ shyosò̌ dố a ki a̤ryǎ̤ ǔ, rò a ki ryǎ̤ thyácò́ná dámè̤ dố hekhuyě tahe a a̤ryǎ̤ ǔ nuô cò́ pǎ.
3 De dentro da fumaça saíram gafanhotos, que desceram sobre a terra e receberam o mesmo poder que os escorpiões têm.
4 Ǔ héone èthǐ ná a bè me̤pyéní̤ mi̤mò̤́ tahe to, thòtò̤̌mò̤́ thíthuô̌ tahe to, thòmò̤́vèbǒ thǐtahe taki꤮ to. Èthǐ bè a̤ prè́tû́ kayǎ dố a o ní̤dyé kuô̌ná Cò́marya atè̤me̤máme̤dyǎ dố a mǎ̤htè́lo̤ to nuôtahe prè́.
4 Foi dito aos gafanhotos que não fizessem estragos nas ervas, nem nas árvores, nem em qualquer outra planta; somente podiam ferir as pessoas que não tivessem a marca do sinete de Deus na testa.
5 Takǐ yětahenuô, ǔ hé o èthǐ dố a bè me̤thyění̤ kayǎ yětahe to manárò nyǎ̤lè̌ akǔnuô, ǔ nò̌me̤swícyě̤ me̤swícṳ̂ èthǐ ná kayǎ yětahe. Tè̤me̤cyě̤me̤cṳ̂ ǔ yěnuô, a̤ryǎ̤sè̌ thyácò́ná dámè̤ a̤ nuô.
5 Os gafanhotos não tiveram permissão para matar essas pessoas; eles podiam apenas torturá-las durante cinco meses. A dor que causavam nessa tortura era como a dor da picada de um escorpião.
6 Yěnyǎ̤lè̌ akǔnuô, kayǎ yětahe ki myápṳ̌ tè̤thyě tadû́rò a myáhtye to. Èthǐ thè́zṳ̂́ thyě tadû́rò tè̤thyě amuố̤phè̌ ki klya taphǎkyǎ èthǐ khǎlé̤ pǎ.
6 Naqueles cinco meses as pessoas procurarão a morte, mas não a encontrarão; vão querer morrer, mas a morte fugirá delas.
7 Takǐ tahenuô athyáná tathí tahe dố a o taritaryǎ ané̤ dố a ki sátè̤ agně nuô. Dố èthǐ khuklò́lo̤ nuô a cô ná a klwǒ̤ní̤ khuklwǒ̤htè̌ nuô, htuô̌rò èthǐ mèthè nuô, a cô ná kayǎ mèthè.
7 Os gafanhotos pareciam cavalos prontos para a batalha. Na cabeça tinham uma coisa parecida com uma coroa de ouro, e a cara deles era como o rosto de um ser humano.
8 Èthǐ khuluô̤ nuô, athyáná prè̤mò tahe akhuluô̤ rò akhukhyě nuô athyáná ǎyǎthǐ tahe akhukhyě.
8 Os seus cabelos eram como cabelos de mulher, e os dentes eram como dentes de leão.
9 Dố èthǐ taǒlo̤ nuô a cô ná a thyání̤ ca̤tò̤́htè́ rò a plyá̤ adánuô apra̤ kaò̌kathya thyácò́ná ǔ htyasá tè̤sá rò ǔ vè̤́pá̤ pra̤rû́pra̤tè́htya è́ní̤ tathíló̤ tahe nuô cò́.
9 As suas couraças eram parecidas com couraças de ferro, e o barulho das suas asas era como o barulho de carros puxados por muitos cavalos quando correm para a batalha.
10 Akhǎmí̤ nuô, a thyácò́ná dámè̤nuô rò a a̤ryǎ̤ thyácò́ná dámè̤nuô cò́cò́. Akhǎmí̤ yěnuô, a o ná atè̤ryǎ̤ shyosò̌ dố a ki a̤cyě̤ a̤cṳ̂ ǔ nyǎ̤lè̌ akǔ pǎ.
10 Os gafanhotos tinham rabos e ferrões como os de escorpiões, e era com os rabos que tinham o poder de ferir as pessoas por cinco meses.
11 Khwí dố a pố èthǐnuô a otôprè̤. È ma tanéphú tôprè̤ dố a pố krò̌kǔdu krò̌kǔzǎ̤ yětôkǔ nuôtôprè̤ hò́. Hebreo angó̤ nuôma amwi̤ ná Abaddon rò Greek angó̤ nuôma, a hé ná Apollyona.
11 Eles tinham um rei que os governava, que era o anjo que toma conta do abismo. O seu nome em hebraico é Abadom e em grego é Apolião (isso quer dizer “O Destruidor”).
12 Tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ aré̤lố tôcô nuôma, a talwókyǎ htuô̌hò́. Yětôcô htuô̌pǎ ma tè̤cyě̤tè̤cṳ̂ ki hyǎ pó̤ nyě̤cô pǎ.
12 O primeiro “ai” já passou. Depois disso dois outros “ais” devem vir ainda.
13 Bí tanéphú aprè̤ thuô̌thyó nuôtôprè̤ uốhtya akwo̤ akhè̌nuô, vǎ ní̤huô̌ ngó̤pra̤htya dố tè̤lǔrè̤́htè̌ anò̤ lwǐ̤bǒ akǔ dố a o dố Cò́marya anyěhyǎ nuôtôkhu.
13 Então o sexto anjo tocou a sua trombeta, e eu ouvi uma voz que vinha dos quatro cantos do altar de ouro que está diante de Deus.
14 Ngó̤ hétǎ̤lya̤ tanéphú aprè̤ thuô̌thyó dố a pṳ̂́ma-oní̤ kwo̤ nuôtôprè̤, “Plwǒhtecuố tanéphú nuôthè́lwǐ̤ dố ǔ cò̌klò̤ma èthǐ dố lyǎ̤muố̤du Euphrate akǔnuô.”
14 E ao sexto anjo, que tinha nas mãos a trombeta, a voz disse: — Solte os quatro anjos que estão amarrados perto do grande rio Eufrates !
15 Tanéphú aprè̤ thuô̌thyó yětôprè̤nuô, a cuố plwǒhtekyǎ tanéphú yěthè́lwǐ̤ rò èthǐ yěnuô, ǔ taritaryǎ one khódû èthǐ dố a ki me̤thyě tǒtû́kyǎ prè̤lu hekhuphú thuô̌pwítôpwí bí tômû̌ akǔ, tônyě akǔ, tôlè̌ akǔ ná tôna akǔ yěnuô pǎ.
15 Os quatro anjos foram soltos. Eles estavam preparados para essa hora, dia, mês e ano a fim de matar a terça parte da humanidade.
16 Klyě dố a sidyá tathí tahe a oè́ cò́ bá꤮ těnuô, vǎ ní̤huô̌ ǔ hésopé̤ vǎ ná a o cò́ athǐ nyě̤rí cò́.
16 E me foi dito que os soldados a cavalo eram duzentos milhões.
17 Dố vǎ tè̤myáhtyelwó one akǔyěnuô vǎ myáhtye tathí tahe ná prè̤sidyá lǔ tahe. Èthǐ thyá lahyǎ ca̤tò̤́htè́ tahe dố ali̤ thyácò́ná mi, rò a taphèlò̤, htuô̌rò a byǎ thyácò́ná yathúbyǎ dố ǔ è́ ná salapha nuô cò́. Tathí yětahe akhuklò́ nuô, athyáná ǎyǎthǐ khuklò́ rò dố tathí yětahe akyǎ̤kǔ nuô, mi ná mikhuô tahe ná yathúbyǎ salapha hte lò̌plǐ.
17 Na minha visão vi os cavalos e os seus cavaleiros. Os cavaleiros tinham no peito couraças vermelhas como fogo, azuis como safira e amarelas como enxofre. A cabeça dos cavalos era como cabeça de leão, e da boca deles saía fogo, fumaça e enxofre.
18 Mikyǎ̤hte, mikhuôhte, yathúbyǎ hte dố tathí yětahe akyǎ̤kǔ. Dố tè̤yěthuô̌cô me̤cyě̤me̤cṳ̂ ǔ akhu-akhyě, kayǎ thyě thuô̌pwítôpwí.
18 A terça parte da humanidade foi morta por estas três pragas: o fogo, a fumaça e o enxofre que saíam da boca dos cavalos.
19 Me̤těhérò tathí tahe a tè̤pro̤prya̤shyosò̌ dố a ki me̤sè̌ǔ nuô, a o dố èthǐ kyǎ̤kǔ ná akhǎmí̤ alo̤nuô. Akhǎmí̤ tahenuô a khuklò́o rò akhǎmí̤ yětahenuô, athyáná rṳ́ khuklò́, rò a me̤swíme̤sè̌ lò̌plǐ ǔ ná akhǎmí̤ yětahe.
19 Pois o poder dos cavalos está na boca deles e também no rabo. O rabo parecia uma cobra com a cabeça na ponta dele, e com ele os cavalos feriam o povo.
20 Kayǎ dố a olwókyǎ ná tè̤me̤cyě̤me̤cṳ̂ atè̤ thyěrá̤thyědwǒ yětahenuô, a me̤ plehyǎ tadû ní̤dyépǎ a tè̤mǔmyá̤ricyá̤ nuôtahe. A za̤ ní̤ pé̤ lahyǎ ané̤ to. Èthǐ cò́bè̌ tadûpǎ lahyǎ khǐnékhǐnò̌, prè̤zo̤ dố ǔ me̤ná htè̌, ǔ me̤ná rû̌, ǔ me̤ná talǐ ná lò̤́ ná thò dố a myáhtyecyá̤to, htuô̌rò a ní̤huô̌ cyá̤to, a cuốcyá̤to nuôtahe.
20 O resto da humanidade, isto é, todos os que não tinham sido mortos por essas pragas, não abandonou aquilo que eles haviam feito com as suas próprias mãos : eles não pararam de adorar os demônios e os ídolos de ouro, de prata, de bronze, de pedra e de madeira, que não podem ver, nem ouvir, nem andar.
21 Htuô̌to èthǐ atè̤me̤thyě prè̤lukayǎ, atè̤me̤ khǐné Thárá e ǔzo̤ tahe, a tè̤cuốthû́ prè̤mòprè̤khǔ ná a tè̤ehuôehí tahenuô, a za̤ ní̤dûkuô̌ pǎ ané̤ tôphuố꤮ to.
21 Também não se arrependeram dos seus crimes de morte, nem das suas feitiçarias, nem da sua imoralidade sexual, nem dos seus roubos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.