2 Coríntios 10
Lisǎsè̌ Athè̌ - Kayǎ Ngó̤ (KYU) vs NTLH
1 Tahehenuô a hé lahyǎ vǎ ná bí vǎ hébèsû ná thǐ akhè̌, vǎ taruô prè́ tadû́rò bí vǎ rǎ ná li akhè̌nuô, vǎ hébèshyohébèsò̌ nyacò́, a hé lahyǎ vǎ phúnuô. Manárò vǎ né̤byacè ní̤dû vǎ kwǐthè́zò̤ tadû cò́ thǐ ná tè̤thè́dǒthè́nga̤, tè̤khyáthè́dǒ phú Krístu dyéluô̌ pé̤ htuô̌hò́ pè̤ yěnuô tahe cò́.
1 Dizem que eu sou humilde quando estou com vocês, mas duro quando estou longe. Pois eu, Paulo, faço este apelo a vocês em nome de Cristo, que foi carinhoso e bondoso.
2 Shyé꤮ vǎ hyǎ kuô̌ khyěthyá thǐ pǎ akhè̌nuô, thyáphú vǎ ki hébèshyohébèsò̌ tǎ thǐ tǎmé̤ nuôrò, vǎ kwǐthè́zò̤ tadû thè́plò cò́ thǐ ná htulya taplekyǎ lò̌ thǐ tè̤dya thǐ thè́plòthuôhtyě nuôtahe ní꤮. Dố thǐklè̌ tahehenuô a hé lahyǎ pè̤ ná pè̤ krwǒlṳ̂ prè́ prè̤lu hekhuphú alé̤klǒ thè́zṳ̂́ nuôtahe prè́. Kayǎ dố a hé pè̤ phúnuô tahenuô, vǎ ki hébèsò̌ taklố cò́ èthǐ pǎ kǒle.
2 Quando eu for aí, não me obriguem a ser duro. Pois eu tenho certeza de que posso agir com dureza contra os que afirmam que fazemos as coisas por motivos humanos.
3 Pè̤ ma prè̤lu hekhuphú tahe prè́ nuôma amá̤vǎ, manárò pè̤ sásû tè̤ yěnuô, pè̤ sá phú prè̤lu hekhuphú tahe sánuô má̤to.
3 É claro que somos humanos, mas não lutamos por motivos humanos.
4 Tè̤sá a takuô̤tabè̌ dố pè̤ nò̌e yětahe nuôma prè̤lu hekhuphú a takuô̤tabè̌ má̤to. Pè̤ nò̌e Cò́marya a takuô̤tabè̌ dố apro̤aprya̤ rò a me̤tǎ̤prò̤ pyékyǎbè́ lò̌plǐ cò́ vǐ̤ǔdu tahe ná tè̤krékryá̤ lǔ dố athû́ nuôtahe cò́.
4 As armas que usamos na nossa luta não são do mundo; são armas poderosas de Deus, capazes de destruir fortalezas. E assim destruímos ideias falsas
5 Pè̤ me̤tǎ̤prò̤kyǎ lò̌lò̌꤮ tè̤phyéduphyéhtyalô̌ né̤ dố a me̤dídyǎ tǎ̤tṳ̂̌sû tè̤thè́gně Cò́marya nuôtahe. Lò̌꤮ kayǎ a tè̤tane̤ tahenuô pè̤ pṳ̂́dò́o lò̌ è rò pè̤ nò̌ cṳ̌e ní̤dǎ è ná Krístu angó̤.
5 e também todo orgulho humano que não deixa que as pessoas conheçam a Deus. Dominamos todo pensamento humano e fazemos com que ele obedeça a Cristo.
6 Bí thǐ dyéluô̌ hò́ ná thǐ ní̤dǎ krwǒme̤ lò̌lá̤takli htuô̌lò̌hò́ tè̤ akhè̌nuô, pè̤ o taritaryǎ one hò́ dố pè̤ ki cirya kayǎ dố a ní̤dǎ krwǒme̤ kuô̌ǔ to nuôtahe hò́.
6 E, quando vocês provarem que são obedientes, estaremos prontos para castigar qualquer desobediência.
7 Thǐ myá lahyǎ prè́ tè̤oluô̌ dố aklò̌ tahe prè́. Dố thǐklè̌ tahehenuô a héthû́ lahyǎ ná kayǎ dố a htwǒ Krístu a prè̤me̤tè̤phú ma tû́ pè̤ prè́. Nò̌thè́gně tuố̤kuô̌ èthǐ ná pè̤ ma pè̤ htwǒ kuô̌dû Krístu a prè̤me̤tè̤phú tahe vǎ.
7 Vocês julgam as coisas pela aparência. Se uma pessoa tem certeza de que pertence a Cristo, deve pensar de novo a respeito disso, pois nós também pertencemos a Cristo, tanto quanto essa pessoa.
8 Taryěshyosò̌ dố Byacè dyé vǎ yěnuô, a cô ná vǎ hébè htuthè́ sû́lû̌ cò́ vǎné̤ taki è̌? Manárò vǎ thè́tarè̤̌ náto. Tè̤taryěshyosò̌ yěnuô, a ki me̤ duhtyahtǔhtya thǐ agně prè́, a me̤pyéme̤kyǎ thǐ agněnuô má̤to.
8 O Senhor Jesus me deu autoridade sobre vocês, não para destruí-los, mas para fazê-los crescer espiritualmente. E, embora eu tenha me orgulhado um pouco demais da minha autoridade, não tenho nada de que me envergonhar.
9 Vǎ pṳ̌ rǎ thè́isě cuố pé̤ thǐ ná li tahe phúnuô má̤to.
9 Não quero que pareça que estou tentando assustar vocês com as minhas cartas.
10 Me̤těhérò tahehenuô, a hé lahyǎ, “Paulu rǎ lakǒ li tôkuôrò ashyo-asò̌ talwósû́lû̌ cò́. Bí a okuô̌ ná pè̤ akhè̌nuô, a taruô prè́, a dônyǎ ma a ní̤ kuô̌ǔ toto,” a hé lahyǎ vǎ phúnuô.
10 Alguém vai dizer: “As cartas de Paulo são severas e duras; mas, quando ele está conosco, é tímido e, quando fala, é um fracasso.”
11 Kayǎ dố a hé phúnuô tahenuô, a tǒbè thè́gně ná pè̤ oye̤ ná thǐ bèbè, pè̤ otố̤ ná thǐ bèbè, pè̤ ki me̤ tǎ̤te̤ má̤lakǒ cò́ phú pè̤ héo dố likǔ yěnuô pǎ.
11 Porém essa pessoa deve saber que não existe diferença entre o que escrevemos nas cartas, quando estamos longe, e o que fazemos, quando estamos aí com vocês.
12 Pè̤ taruô má̤lakǒ dû pè̤gně ni. Kayǎ dố a tane̤ htyalô̌ ní̤dyé lahyǎ ané̤ ná èthǐ ma acyá̤adè klò̌lố ǔ tahenuô pè̤ těradû̌ bû kuô̌ ná pè̤né̤ ná èthǐ to. Èthǐ tôprè̤ ná tôprè̤ těradû̌ ní̤dyé lahyǎ ané̤ akhu-akhyě, èthǐ ma kayǎ olốoklò̌ má̤lakǒ cò́ tahe.
12 É claro que não nos atrevemos a nos igualar ou a nos comparar com aqueles que pensam que são tão importantes. Como são ignorantes! Primeiro eles resolvem quais as medidas que irão usar para se medir e depois eles se julgam de acordo com essas mesmas medidas.
13 Manárò, pè̤ rò, pè̤ hébèhtyalô̌ talwó ná bá pè̤ tǒkò hébè htyalô̌ nuô to. Pè̤ hébè htyalô̌ prè́tû́ tè̤me̤ dố Cò́marya dyétǎ̤ hò́ pè̤ yětahe nuôprè́. Yěnuôma a otố̤kuô̌lò̌ hò́ ná pè̤ me̤tè̤ dố thǐklè̌ yětahenuô hò́.
13 Nós não vamos nos orgulhar além de certos limites. Deus é quem põe os limites no nosso campo de trabalho, e ele nos deixou chegar até vocês em Corinto.
14 Pè̤ cuố me̤ talwó ná khǎlé̤ dố Cò́marya nò̌me̤ pè̤ yěnuô to. Cò́marya dyé pè̤ tè̤me̤ dố pè̤ kibè hyǎ dố thǐ o rò pè̤ ma prè̤ dố a hyǎ hésoluô̌ ré̤lố pé̤ thǐ tè̤thè́krṳ̂̌mila tahe hò́.
14 Desde que vocês estão dentro desses limites, não fomos além deles quando chegamos até aí levando o evangelho de Cristo.
15 Phúnuôrò pè̤ hébèhtuthè́ ní̤dyé kuô̌ ná pè̤né̤ ná tè̤me̤ dố ǔruô me̤htwǒhtya ré̤htuô̌hò́ nuôtahe ari-akyǎ to. Má̤tôkhónuô pè̤ myásû̌ khódû ná thǐ tè̤zṳ̂́ ki sò̌htya htuô̌to pè̤ hyǎme̤ tè̤me̤ dố thǐklè̌ yě ki duhtyahtǔhtya ná htǔhtya pó̤ dố nyě tôkhó agně nuôprè́.
15 Assim não nos orgulhamos do trabalho que outros têm feito em lugares que vão além dos limites que Deus nos deu. Pelo contrário, esperamos que a fé que vocês têm possa crescer e que nós possamos fazer um trabalho ainda maior entre vocês, sempre dentro dos limites que Deus tem posto para nós.
16 Htuô̌pǎrò pè̤ ki cuố plehyǎ talwó pó̤ dố dò̌ oye̤ dố ǔ cuố hésoluô̌nò́ pé̤ hí èthǐ ná tè̤thè́krṳ̂̌mila tôphuố꤮ híto nuôtahe a o pǎ. Rò pè̤ ki cuố hésodônyǎ luô̌ pé̤ èthǐ ná Jesǔ a tè̤thè́krṳ̂̌mila ari-akyǎ pǎ. Me̤těhérò pè̤ thè́zṳ̂́ hébèhtyalô̌ ní̤dyékuô̌ pè̤né̤ ná tè̤me̤ dố ǔruô me̤htuô̌ hò́ nuôtahe to.
16 Então poderemos anunciar o evangelho em outras regiões além daquela onde vocês moram. Isso sem entrar em campos de outras pessoas, para não nos orgulharmos do trabalho feito por elas.
17 Me̤těhérò, lisǎsè̌kǔ hé, “Kayǎ tôprè̤prè̤ dố a thè́zṳ̂́ hébèhtyalô̌ ané̤ nuô, a tǒkò hébèhtyalô̌ prè́tû́ tè̤ dố Byacè me̤pé̤ htuô̌hò́ tè̤ nuôtahe ari-akyǎ prè́.”
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Quem quiser se orgulhar, que se orgulhe daquilo que o Senhor faz.”
18 Me̤těhérò, kayǎ dố a htuthè́ ní̤dyédû ané̤ tahenuô, Byacè thè́plòo lǔ to, Byacè thè́plòo prè́tû́ kayǎ dố Byacè htuthè́ ní̤dyédû lǔ ná ané̤ nuôtahe prè́.
18 Pois a pessoa só é aprovada quando o Senhor a aprova e não quando é aprovada por si mesma.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.