Atos 27
Allah Yubu (KKL) vs NTLH
1 “Kaisar ya'aghag mog so'o Italia sip pululom,” aro wene Festusti seogti, Paulusap nimi yogne haing sae kaupto wamekne tanekoap Kaisar arukna yin saleropne nhon sina Yulius neneko saeag nembaog. El saeag nembahiogti, “Andi poa phululam,” aro ambarog.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Ambarekpa kabong nhon as Adramitium agha yaogne neneko “As Asia so'oag mag longorop mag laut abolag soropne tanekoag nhonag wa'albang, nhonag wa'albang uanun,” aro ulamogne nenekoag wa'iburi pibu. Aristarkhus so'o Makedoniange ponekori aeag as Tesalonika agha yaogne ponekoap nhon pibu.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Mabubua kwelekaogpa, as Sidon saingnilingkibu. Saingnilingkiburi, yin saleropne Yulius ponekori Paulus o'ona sembaogti, “Ankaboag andi kwema sembamlama tatkukang bana kemeroa yabhululam,” seog.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 As Sidon aneko laplobiagha mag alip toman agha palamububa, khao nu kabong palamubua whingag siba yalamogha sembe mag longorop mag laut kanero longorobag mog so'o Siprus khao maruktobag sip pibu.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Siprus so'oag anekoa mag alip toman aghabog palamubua, mog so'o Kilikia sirik sip mag longorop mag laut abol toman agha palamubu. Nen tipto palamuburi, mog so'o Pamfilia sirik sip mag longorop mag laut abol toman agha laploplo as Mira Likia so'oag saingnilingkibu.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 As enekoag agha yin saleropne poamsiogne ponekori kabong nhon as Aleksandria agha yaog kabong eneko “Mog so'o Italia punun,” aro ulamogha ibog. Ibogti yalamubu kabong enekoag agha laplobiagha “Mog so'o Italia punun,” aro ulamog kabong enekoag enero poa tobongkipsiog.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Tobongkipsiogpa mag alip toman palamububa, khao kabong whingag siba yalamogti, yalamubuag sip ko'oro poa phinep ulamogne nenekori kabong alibag ik etbarero undo mabuburi, eraruk uro as Knidus peramag pibu. Khaori kabongag wamubunge “Pukap” senenag ko'oro pabhinep kom ane sembe Kreta khao maruktobag sip inagha yim Salmone amusogti lilirobag khao aingnirobag sip pibu.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Opsinep saog ulamogpa nemen-nemen eraruk uro yim Salmone amusoghag anekoa mag alip toman palamuburi, kabong nenne babe saingnil pirobag as Lasea peramag “Saingnil Piroba Walinge” si engeropne nenekoag saingnil pibu.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Undo palamububa, “Italia sumene saingnilbukap,” sembabu sum eneko phibaogpa, Israel nimiri nubu sum kwaneng terop kom sum eneko uro libek. Undo libekpa, khao li taogne sembe “Magti yamoro tapsileag,” aro Paulusti yubu ambarelamsiogti,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 “Nangkabo, nari kembanba, nu ina panne eraruk ulamlaba, iamnarina pukap kom. Kabongag poamaba babe, kabong babe, nu nimi ane babe opsinep iamna,” seog.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Wene seog aghana, yin saleropne ponekori Paulusti lebogne sembe sik sembaog komdi, kabong ngaingeap, kabong u o'oropneapti leptekne agha sik sembaog.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Kabong saingnilingkirobag ane, “Khao li wamnual,” aro kabong saingnia unne eraruk wamog. Mag kanero longorop so'o Kreta so'oag as nhon sina Feniks wamogpa, kabong saingnirobag heng pulingkirobag sip tibogto, waneng sip babe, sirik sip babe tibogtobag wamogpa, “Khaori opsinep komag aingnirobag wamla,” sembaek. Ane sembe kabong porop nang tanekori, “Anea lambaberi, khao li wamlange nene as Feniks pina wamukap,” aro wene seek aghana nen nimi nhon-nhon nimiri saekag lebek kom.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 “Lambaukap,” aro wamek abeneko phoana nemenag yangaro-yangaro mag longorop mag laut siba mog so'oag sip yalamog. Mag longorop mag laut sip agha phoana yangaro-yangaro yalamogpa, “Hae phoana aneri Feniks asag pabil philul,” sembaekti, “Kabong saelbamlul,” aro kirik simbuk saogha maghag pelengeroba aneko toro kabongag towalengkaekti, ag kabongag kerekaekpa, “Phoanari kabong ko'oro pabalamlul,” aro kerektop ag towalengkaekti, mog so'o Kreta mag abol peram toman kabongag palamap.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Olog palamekpa, khao nubunge Krete so'oag ople siba mag longorop mag laut simbik pabirop khao yalamog.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Yalamogti nu palamubu kabong enekoag sibil alamog. Khao yalamogne neneko mikipti, “Mog so'o Krete mag abol toman palamukap,” aro ulamubu aghana, kabong aneko panne eraruk wamogpa, kabong aneko babe khao palamoghag sip mikip taog. “Elba eldi ualea,” aro pulobububa, mag longorop mag laut sip pabalamsiog.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Pabalamsiogti mag longo kanektobag as Kauda aneko maruktobag sip aneko pilphiogpa, eraruk uro kabong nubunge pomaghag sip kerektop kabong ologne haing kerekto kiliro toro pibubu.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Kabong ologne neneko kiliro towalengkaburi, nu pabalamsiog kabong aneko magti sibilalamleba, “Taongkaleag,” aro haing mikipne agha nu pabalamsiog kabong aneko wan-wanoro kaubek. Kaubekti, “Khaori mag longorop mag laut ingkisag Sirtis kirik a'angkeag meldal paphileag,” aro log senelamek. Log senelamekti, ag kabongag kerekaekne, “Phoanari ko'oro pabalamlul,” aro kerektop ag wamogne togto pibekpa, kabong aneko khao palamog ina nemen palamog.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Mabubua kwelekaogne neneko khao aneko olog paplamog komdi, opsinep ulamogpa, kabongag ikinne poameka taneko maghag talamsiek.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Mabubua ik wilindip sumeneko kabongag soroba taneko sinba kabong porop nimi tanekori maghag talamek.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Khao anekori unulamogpa, kabongag palamubunge nene heng babe imbrea babe olog ililamubu kom. Undo palamubua ik etpare imbrea babe heng babe ililamubu komdi, khao anekori sibil alamogpa, “Ot tebaukap aneog,” seneragamubu.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Nimi taneko ik maikno kwaneng tero koma wamekpa, Paulus sin anabiag sekogti, yubu ambarelamsiogti, “Nangkabo, Kreta wamoboa nandamneri lemnonge a'undi ka'ebanohomba, nuri poamaba tologlamsibongeap, kabong kwerekto maghag talamobongeap unuahabe kom.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 A'un nari wembahino yubu ka'ebaom kom aghana, wene nari wenelamsinne, wana aingniro wamlulom. Nu kabong eneag agha nu ni tebaukap kom, ot kabong aneogna loba talul.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Nari lelamnange nenena undo. Na inipnag lenda mamnaba, Allah naringe omeklamnange poneko Eldamneri arukna malaikat nanag poghol aoba, yaldi na peramag sekamla.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Yaldi, na peramag sekamlari, leplangena, 'Paulus, log sembaheng kom. An Kaisar whingag pululam. Allahri an o'ona sembangkelba, nimi anap kabongag wamlomne tane nhon babe tebalulom kom,' aro wene malaikat nenekori ambatnel.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 'Tebalulom kom,' aro ambatnelba, nangkabo, wana aingniro wamsu. Nanag ni ambatnelne nene ni uro yabilulba, na Allahag seneraglamna. Ane sembe nangkabo, wana aingniro wamsu.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Tebaukap kom aghana kabong aneri nu mag longo kanektobag pabalamsileri, meloptaleba, kabong ane kolabalul,” aro Paulusti ambatsiog.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Ik meke sumeneko khao anekori kabong ane pabalamog paghabog mag Adria laut longoropneag pabalamsiog. Pabalamsiogpa, inipna tomnusam talamogpa, inipnag kabong porop nimi tanekori, “Abolag payalamsil, te?” sembaek.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 “Abolag payalamsil, te?” sembaekti, kirik haing kerekongkia peleng-peleng yalamekpa, mag longoroba we aneko haing kongkarekna yan kwagha tariro ingina teng nhon epto naul bare wamog. Nen olog pabalamsiogpa, pelengelamekpa haing kongkarekna yan kwagha tariro ingina teng nhon epto wilindi wamog.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 “Kabong aneko kirik sildiag tipleag,” aro sin log lelem kirik simbuk tombare kabong pomaghag sip pelengkaekti, “Elemag kwelekale,” senero wamek.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 “Elemag kwelekale,” senero wamekti, kabong porop nimi tanekori, “Magti kabong aneko kolabaleagti, kabong nubunge laplobiagha kabong ologne maghag pelengkaberi, mag alip toman tognoro pukap,” aro saekag lebek. Undo tognoro saekag lebekti, maneri ulamekti, seneraglamekti, “Ora nimi ekon wamukang. Kabong porop kom nimiri sembaukangnena, 'Kabong paiag sip saelba unna kirik simbuk whingag sip wamlange pelengelamang,' senelamikpa, mag alip toman kabong ologneag agha tognoro pukap,” aro kabong ologne kabong nubungeag wamogne neneko maghag pelengkaek.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Undo unulamekpa, Paulusti ipsiogti, el taogti, yin saleropne sikindoap ilipsaboap tibin nenero ambarelamsiogti, “Kabong porop nimi tanekori, 'Tognoro pukap,' aro ulamang aghana, kabongag wamna koma liloa piik tanena, nhon kamag wamlulom kom,” seog.
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Wene seogpa, kabong nubunge porop nimiri “Tognoro pukap,” aro ulamekne sembe, yin saleropnang tanekori el taekti, kabong ologne kabong nubungeag haing kerekameka taneko haing karepto maghag talopsiek. Kabong ologne maghag talopsiekpa, kabong nubunge porop nimi tognoro piek kom.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Kwelekanep peram Paulusti “Kwaneng tululom,” aro wenelamsiogti, “'Khao kom taho,' senero wamomdi, ik mek bare kwaneng ten koma wamom.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 A'un wali kamag wamlulomba, kwaneng a'un samenag tululom. A'un ni ane wamlomne a'undi usoghag hong pongoropne hong kiki nhon seknagha timbalul kom,” aro ambatsiog.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Wene aro ambatsiogti, Paulusti kwaneng roti tobogti, sin ni wamekne whingag agha Allahag “Nani, wah, walia tatsilam,” aro lelamogti, khepto-khepto tatsiogti, Paulus samenag teog.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Sin wana ikin wamsiogne wana aingnibahiogpa, sin babe awi yeng uro kwaneng telamek.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Nu kabong enekoag nimi yalamubungena, nimi teng sa'obare eptopneap (276) ane yalamubu.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Kwaneng tiburi, mon tahiogpa, kabongag kwaneng roti sumbaneba gandum wana poamekne taneko “Kabong keyagman talul,” aro maghag talolamsiek.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Kweleklamogpa kabong porop nimi tanekori tilamekpa, mog so'o kirik a'angkea ingkis sameptopne nhon tibog aek. Kabong porop nimi taneko mog so'o ene sin babe ekon aghana, kabongag agha tibogaekag aneko “Tibil pukap,” sembaek.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Anekoa “Kabong saelbamlul,” aro kirik simbuk pelengeroba taneko haing kaongoro maghag talopsiek. Haing kaongoro maghag talopsiek abeneko kabong u o'oroba “Nhonag sip pabileag,” aro kerektopne toro pibekti, “Pulul,” senenagne u o'obaek. Phoana mag laut longorop mag siba yalamogpa, “Mog so'o ingkisag tibil pukap,” aro ulamekti, ag kabongag kerekaekpa, “Phoanari ko'oro pabalamlul,” aro kerektop ag kabong whingag sip towalingkibekti, palamek.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Mag ingkisag palamek aghana, kabong eneko kirik a'angkeag malukaogpa, kabong whingag sip kirik a'angkeag wereloptaogpa, lebe senep kom uaog. Lebe senep kom uaogpa, pomaghag sipna mag kola'epto yalamogti, olamogne nenekori kolabaog.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Kolabaogpa, yin salerop nang kabongag wamek nang tanekori nimi sae kaupto pabalamsiek nimi taneko “'Maghag agha ya'aro abolag piikti, merebaikag,' aro opsukap,” aro ulamek.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Undo unulamekpa, yin saleropnang sikindo Paulus pabalamogne ponekori “Paulus obikag,” aro “Pelebanun,” aro irikahiog. Irikahiogti ambarelamsiogti, “Mag alip toman ya'aro pirop nimi samenag maghag taptaikti, ya'aro abolag pukang,” seog.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Mag ya'aro panne ekonnena kal la'asi agharo, kabong kwerektoba agharo salero mag alip toman agha mag abolag undo piburi, nimi nhon babe tebaek kom.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.