Apocalipse 6
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs ARIB
1 Ndana, ɛ mi seŋgile yasi, ɓɛŋa, *Mɔnɔ Sam kɛ pakɛ bosa yasi ndaɗya mɛyasi maka yitan jɔ yiɓa. Ɛ mi wokɛ wɛtɛ joŋjoŋgwɛ mɛyasi mɛnɔri kɛ lɛpɔ nɛ mɛn nda lum mbiyɔ nde: «Inja!»
1 E vi quando o Cordeiro abriu um dos sete selos, e ouvi um dos quatro seres viventes dizer numa voz como de trovão: Vem!
2 Kɛ mi ma kaŋɛ misi, ɓɛŋa, wɛtɛ wumna yaŋga. Mɔ te ɛ ɓa̧ mɛtiɗyɛ kɛ to yaŋga te kɔ ɓa̧ nɛ ndolo kɛ ɓɔ. Ɛ ɓo nyɛ nyɛ ɗuŋgwɛ kɛ to, ɛ nyɛ kwa̧ nɛ yi ŋgaŋ ɗyambi, na laŋsa laŋsaŋgwɛ kɛ̀ nɔ mbɔmbu.
2 Olhei, e eis um cavalo branco; e o que estava montado nele tinha um arco; e foi-lhe dada uma coroa, e saiu vencendo, e para vencer.
3 Kɛ Mɔnɔ Sam ma pakɛ yiɓa yasi kɛ́, ɛ mi wokɛ joŋjoŋgwɛ yasi yiɓate kɛ lɛpɔ nde: «Inja!»
3 Quando ele abriu o segundo selo, ouvi o segundo ser vivente dizer: Vem!
4 Ɛ wɛtɛ yaŋga pundɛ nɛ hɔkɔ hɔkɔ nda ɗitɛ. Ɓo nya mɔ te ɛ ɓa̧ kɛ to yaŋga te kɔ ɗeti te yi soŋɛ tɛte kɛ mɛnɛti maka, nɛ́ ɓomɔ wona tandɛ yan. Ɛ ɓo ɓu̧ wɛtɛ nyaŋgwɛ kafa nyɛ nyɛ.
4 E saiu outro cavalo, um cavalo vermelho; e ao que estava montado nele foi dado que tirasse a paz da terra, de modo que os homens se matassem uns aos outros; e foi-lhe dada uma grande espada.
5 Kɛ Mɔnɔ Sam ma pakɛ yitati yasi ndaɗya yasi kɛ́, ɛ mi wokɛ joŋjoŋgwɛ yasi yitatite kɛ lɛpɔ nde: «Inja!» Kɛ mi ma kaŋɛ misi, ɓɛŋa, wɛtɛ yindina yaŋga. Mɔ te ɛ ɓa̧ mɛtiɗyɛ kɛ to nɛ kɔ ɓa̧ nɛ kilo yekina mɛyasi kɛ ɓɔ.
5 Quando abriu o terceiro selo, ouvi o terceiro ser vivente dizer: Vem! E olhei, e eis um cavalo preto; e o que estava montado nele tinha uma balança na mão.
6 Ɛ mi wokɛ yiŋa mɛn kɛ wulɛ kɛ njoka ɓe joŋjoŋgwɛ mɛyasi maka yini lɛpɔ nde: «Mɛjɛŋ mɛ kilo mbusa wɛtɛ yakama nɛ ɓuyɔ mɔni te yi ɓo gbo nɛ mɔ mɛsay kɛ yesɔ wɛtɛ kɛ́. Mɛjɛŋ mɛ kilo lɛsi yitati nda yi kilo mbusa wɛtɛ. Ma nɛ̀ mutɔ nɛ̀ mɛnjam, tikɔ yite, wɛ tî kpoka na.»
6 E ouvi como que uma voz no meio dos quatro seres viventes, que dizia: Um queniz de trigo por um denário, e três quenizes de cevada por um denário; e não danifiques o azeite e o vinho.
7 Kɛ Mɔnɔ Sam ma pakɛ yini yasi kɛ́, ɛ mi wokɛ mɛn te yi joŋjoŋgwɛ yasi yinite. Ɛ nyɛ lɛpɛ nde: «Inja!»
7 Quando abriu o quarto selo, ouvi a voz do quarto ser vivente dizer: Vem!
8 Kɛ mi ma kaŋɛ misi, ɓɛŋa, wɛtɛ yaŋga nɛ fandafuyɛ. Ɗinɔ mɔ te ɛ ɓa̧ mɛtiɗyɛ kɛ to nɛ kɔ nde sɔŋ, ɗya ɓemuŋ ɓa̧ kɛ kɔŋ nɛ. Ɛ ɓo nyɛ ɓo ɗeti te yi wo ɓomɔ. Kɛ njoka mɛpɛl mɛ mɛnɛti maka yini, ɓo nya ɓo ɗeti te yi wo ɓomɔ kɛ ndiŋgɛlɛ pɛl te wɛtɛ nɛ kafa, nɛ nje kolɔ, nɛ nje yiŋa ɓeya giŋga mɛkɔn, nɛ nje ɓenyamɔ nyan ɓete ɓe ɗiyɛ kɛ to mɛnɛti maka ɓaka.
8 E olhei, e eis um cavalo amarelo, e o que estava montado nele chamava-se Morte; e o inferno seguia com ele; e foi-lhe dada autoridade sobre a quarta parte da terra, para matar com a espada, e com a fome, e com a peste, e com as feras da terra.
9 Kɛ nyɛ ma pakɛ yitan yasi ndaɗya yasi kɛ́, ɛ mi ɓɛŋɛ mɛsisiŋ mɛ ɓotu ɓete yi ɓo woma ɓaka. Ɓo wóku ɓo kɛto mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ, kɛto ɓo ɓeŋgwa sendi yasi te yi Yesus teɗya kɛ́. Mɛsisiŋ man ɓa̧ kɛ mbɛy kelna sadaka nyɛ Njambiyɛ pulɔ mɛkol mɛte.
9 Quando abriu o quinto selo, vi debaixo do altar as almas dos que tinham sido mortos por causa da palavra de Deus e por causa do testemunho que deram.
10 Ɛ ɓo kembiɗya ɗetinate lɛpɔ nde: «Sa Mbokɔ, wɛ kiyɔ, wɛ yɔ gbakasi, wɛ ta laɗye kumɔ ndenɛn yí nje pɛsɔ nɛ jɔsi ɓotu ɓe mɛnɛti maka yí kundɔ nɛ mɛkiyɔ musu?»
10 E clamaram com grande voz, dizendo: Até quando, ó Soberano, santo e verdadeiro, não julgas e vingas o nosso sangue dos que habitam sobre a terra?.
11 Ɛ ɓo nyɛ wumna gambo nyɛ mumɔ hɛnɛ kɛ njoka yan. Ɛ ɓo lɛpɛ nyɛ ɓo nde, ɓo pâŋ pa laɗye nɛ mbɛt, nɛ́ ɓuyɔ ɓenjɔŋ ɓan ɓe ɓenɛ ɓo kelɛ mɛsay ɓaka, ɓuyɔ ɓemaŋ ɓan yi ɓo ta wo nda ɓo ɓaka si tondu.
11 E foram dadas a cada um deles compridas vestes brancas e foi-lhes dito que repousassem ainda por um pouco de tempo, até que se completasse o número de seus conservos, que haviam de ser mortos, como também eles o foram.
12 Kɛ ŋgimɔ te yi *Mɔnɔ Sam pakima nɛ yitan jɔ wɛtɛ yasi ndaɗya yasi kɛ́, ɛ mi ɓɛŋɛ, ɛ mɛnɛti ŋgwaŋgwa ɓuɗyate. Ɛ yesɔ yeŋsa ɓɛ yindinate nɛ fiŋfiŋ nda yindina lambɔ ɓekusɔ. Ɛ ndiŋgɛlɛ ŋgwɛndɛ hɛnɛ yeŋsa ɓɛ tenate nda mɛkiyɔ.
12 E vi quando abriu o sexto selo, e houve um grande terremoto; e o sol tornou-se negro como saco de cilício, e a lua toda tornou-se como sangue;
13 Ɛ ɓesisɔ̧ kɛtiyɛ kɛ ɗyoɓɔ ɓalɔ kɛ mɛnɛti nda yi mɛpiŋɔ ɓalɛ nɔ nɛ kpiŋ kpiŋ kpiŋ komɛ nyaŋgwɛ pupɔ kwa̧ kɛ́.
13 e as estrelas do céu caíram sobre a terra, como quando a figueira, sacudida por um vento forte, deixa cair os seus figos verdes.
14 Ɛ ɗyoɓɔ kwa̧ yambile nda yi ɓo ɓɔyɛ nɛ mbɔru mɛkana kɛ̀ tikɔ kɛ́. Keki nɛ̀ kiriŋgira hɛnɛ ɗuwa̧ kɛ mɛmbɛy man.
14 E o céu recolheu-se como um livro que se enrola; e todos os montes e ilhas foram removidos dos seus lugares.
15 Ko ɓekumande ɓe mɛnɛti maka ko ɓe nyaŋgwɛ ɓomɔ nɛ̀ ɓekum ɓesɔja ko ɓotu ɓe kusuku ko ŋgaɓolo ɓomɔ ko ɓebala ko ɓotu ɓete ɓe yeti ɓebala ɓaka, ɓomɔ hɛnɛ kwaŋma kɛ̀ sɔma kɛ mɔy mɛŋguku nɛ̀ kɛ gulɛ gulɛ mɛtari kɛ mɛkeki.
15 E os reis da terra, e os grandes, e os chefes militares, e os ricos, e os poderosos, e todo escravo, e todo livre, se esconderam nas cavernas e nas rochas das montanhas;
16 Ɛ ɓo lɛpɛ nyɛ mɛkeki nɛ̀ gulɛ gulɛ mɛtari nde: «Wunɛ ɓâl kɛ to su sɔɗyɛ wusɛ soŋɛ kɛ mbɔmbu yɔkɔ ɛ ɗiyɛ mɛtiɗyɛ kɛ siya ɓekumande kɔ. Wunɛ sɔ̂ɗyukwɛ wusɛ, kambɔ ŋgambi *Mɔnɔ Sam mɛ nje ɓiye wusɛ.
16 e diziam aos montes e aos rochedos: Caí sobre nós, e escondei-nos da face daquele que está assentado sobre o trono, e da ira do Cordeiro;
17 Kɛto nyaŋgwɛ yesɔ ŋgambi yan ɗyaŋma, ma nda yakama sumɔ kol kɔ?»
17 porque é vindo o grande dia da ira deles; e quem poderá subsistir?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.