2 Coríntios 7
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs VC
1 Wunɛ njɔŋ, sɔŋ temɔ mbɛ, nda yi Njambiyɛ kpoma nde, a ta kelɔ nɛ wusɛ ɗete kɛ́, wusɛ pûpuɗya mɛyotu musu tikɔ mɛkele mɛ mɛmi hɛnɛ, pupuɗye sendi mɛtemɔ musu tikɔ ɓeya mɛtakɛ. Hɛ kɛ̂n kɛndɔ mbɔmbu nɛ nje te yite yí tɛmbiɗye mɛyotu musu kiyɔ kɛ mɛnje hɛnɛ nɛ̀ kambina Njambiyɛ.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Wunɛ ɓûta mɛtemɔ mun nyɛ wusɛ. Wusɛ tì kelɛ yiŋa ɓeya yasi suŋgwɛ ko nɛ mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ na. Wusɛ tì ɓekiɗye ko mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ kɛ yiŋa mɛnje na. Wusɛ tì kelɛ yiŋa yasi, nɛ́ wusɛ ɗɔku nɔ kɛ yotu mbaŋa mumɔ na.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Mi ti lɛ́pi ɗete yí pɛsɔ nde, wunɛ ɓalma lɛpi na. Yo ndi nda yi mi lɛpima ndana nyɛ wunɛ nde: «Wusɛ kɛ kwaɗyɛ wunɛ ɓuɗyate. Ko sɔŋ ko joŋgwɛ, kinɛ yaŋa yakama ɓakɛ wusɛ na.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Mi kɛ lɛpina nyɛ wunɛ nɛ nyaŋgwɛ ɓiɓina temɔ. Mi kɛ lukse yotu mbɛ ndana ɓuɗyate kɛto yun. Temɔ mbɛ mɛ nɛ piyɛm. Kɛ mɛbɔnɛ hɛnɛ te yi wusɛ saŋgwa nɔ kɛ́, mi nɛ mɛsosa kwa̧ to te.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Ma kandɛ yi wusɛ ma ɗyáŋ nɔ kɛ Maseduwan, ko yotu su tì ɓɛ nɛ tɛ na. Wusɛ kpalma saŋgwa nɛ kwalɔ mɛbɔnɛ wɛtɛ wɛtɛ. Kɛ mɛmbundɔ, hɛ saŋgwama nɛ ɗyambi, ma kɛ mɔyte, temɔ nɛ haɓuɓu.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Yasi wɛtɛ, Njambiyɛ te ɛ nyɛ mumɔ jɔnja ɗeti kɛ temɔ komɛ yotu nɛ si tɛkɔ kɛ́ nja̧ nyɛ wusɛ ɗeti nɛ nje ɗyaŋgwe Tit.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Ma yeti ndi kɛto ɗyaŋgwe nɛ siyɛ na. Yo sendi komɛ nyɛ yekiɗya nda yi wunɛ nya nyɛ ɗeti kɛ temɔ kɛ́. A lɛpima nde, temɔ yun ɗekɛ nɛ pɛpɛpɛ, nɛ́ wunɛ ɓɛŋ mi. Sendi, wunɛ nɛ misiɗyɛ kɛ misi kɛ ɓeya yasi te yi kelnama kɛ njoka yun kɛ́. A lɛpima sendi nde, wunɛ nɛdɔ te yi kama kɛto mbɛ. Mɛyasi mɛnɔri hɛnɛ kelma nde, mi ɓɛ̂ki nɛ nyaŋgwɛ mɛsosa kwa̧ yi mbɔmbu.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Mi duwa̧ nde, mɛkana mɛte yi mi kɛnja wunɛ kɛ́ nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ. Mi yeti kɛ wo yotu kɛte na, ko nde, kɛ yiŋa ŋgimɔ wari mi ɗikima wo yotu gbate komɛ mi ɓɛŋma nde, mi nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ kɛ́. Ŋgambi te ɓɛŋnama ndi kɛ mɔnɔ ŋgimɔ te yite.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Ma ndana mi nɛ mɛsosa, yeti kɛto mi nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ na, yo kɛto wunɛ wóku ŋgambi te, kɛto wunɛ nja̧ nje duwɛ ɓeya mɛkele mun, ɛ wunɛ nje yeŋsa temɔ tikɔ yo. Yo njɛl ŋgambi te yite yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́. Ɗete, wusɛ tì kelɛ yiŋa ɓeya yasi nɛ wunɛ kɛ mɛkana mɛte yi wusɛ kɛnja wunɛ kɛ́ na.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Yo nde, ŋgambi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́ kél nde, mumɔ yêŋsaŋgwɛ temɔ, ɔ ɓɛ́ŋa, Njambiyɛ joŋgwa nyɛ. Mumɔ ti yaka wo yotu kɛ ŋgambi te yite na. Ma ŋgambi te yi mumɔ wokɛ nda yi ɓotu ɓe mɛnɛti maka ɗiki wokɔ kɛ́ wo mumɔ.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Ma wunɛ ɓɛ̂ŋa nyaŋgwɛ mɛsay mɛte yi ŋgambi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kelma nɛ wunɛ kɛ́. Wunɛ ɓɛ̂ŋa ndi kwalɔ kimɔ temɔ te yi wunɛ nja̧ kelɔ nɛ mɛyasi ndana kɛ́. Ɗete, wunɛ kɛ teɗye ndana nde, wunɛ kinɛ yaŋa kɛ mɔy lɛpi te na. Wunɛ kɛ teɗye sendi nde, wunɛ nɛ ŋguru wun kɛ ndeyɛ yotu yun kɛ ɓeya yasi te yi kelnama kɛ njoka yun kɛ́. Wunɛ kɛ kambɔ Njambiyɛ. Sendi, temɔ yun ɗekɛ nɛ pɛpɛpɛ, nɛ́ wunɛ ɓɛŋ mi. Wunɛ ɓɛ̂ŋa sendi nda yi wunɛ kɛ nyɛ sosu ndana ɓuɗyate yí kelɔ yasi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́. Sendi, wunɛ jɔsuma, ɓama nɛ mɔ te ɛ kelma ɓeya yasi te kɔ. Wunɛ teɗya kɛ mɛnje hɛnɛ nde, mɛtemɔ mun mɛ pupunate kɛ lɛpi te.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Ma ŋgɛ ɓɛ nde, mi kɛtima mɛkana ɗete kɛnjɛ wunɛ, yeti kɛto mɔ te ɛ kelma ɓeya yasi te, ho kɛto mɔ te yi nyɛ kelma ɓeya yasi te suŋgwɛ nɛ nyɛ kɔ na. Mi kɛtima yo kɛnjɛ wunɛ, nɛ́ wunɛ nɛ ŋguru wun ɓɛŋ kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nde, wunɛ nɛ kimɔ temɔ gbate suŋgwɛ nɛ wusɛ.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Ɗete, yo nja̧ nje nyɛ wusɛ jɔnja ɗeti. Ma yeti ndi yite siyɛ na. Wusɛ nja̧ sosa sendi kwa̧ to te komɛ wusɛ ɓɛŋma nde, Tit nɛ mɛsosa, kɛto wunɛ hɛnɛ nya nyɛ ɗeti kɛ temɔ.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Ŋgɛ ɓɛ nde, mi luksa yotu mbɛ kɛ mbɔmbu wenɛ kɛto yun kɛ kimɔ yasi te yi mi lɛpima nyɛ nyɛ kɛ kasi yun kɛ́, yo tì nyɛ mi njɔn na, kɛto a ɓɛŋma nde, yasi te yi mi lɛpima nyɛ nyɛ kɛ kasi yun kɛ́ ɓa̧ ndi sendi gbakasi nda mɛyasi mɛte yi wusɛ ɗikima lɛpɔ nyɛ wunɛ mɛŋgimɔ hɛnɛ kɛ́.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Yo sendi nde, komɛ nyɛ takɛ nda yi wunɛ hɛnɛ wokuna nɛ nyɛ, nda yi wunɛ ɓoŋma nɛ nyɛ kimɔte, kambɔ nyɛ nɛ nyaŋgwɛ jɛsɛ, a kɛ nje kwaɗyɛ wunɛ kwa̧ yi mbɔmbu komɛ nyɛ takɛ mɛyasi mɛnɔri kɛ́.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Mi kɛ sosa ɓuɗyate, kɛto kɛ mɛyasi hɛnɛ mi nɛ ɓiɓina temɔ nɛ wunɛ.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.