2 Coríntios 7
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs BKJ
1 Wunɛ njɔŋ, sɔŋ temɔ mbɛ, nda yi Njambiyɛ kpoma nde, a ta kelɔ nɛ wusɛ ɗete kɛ́, wusɛ pûpuɗya mɛyotu musu tikɔ mɛkele mɛ mɛmi hɛnɛ, pupuɗye sendi mɛtemɔ musu tikɔ ɓeya mɛtakɛ. Hɛ kɛ̂n kɛndɔ mbɔmbu nɛ nje te yite yí tɛmbiɗye mɛyotu musu kiyɔ kɛ mɛnje hɛnɛ nɛ̀ kambina Njambiyɛ.
1 Tendo, portanto, amados, essas promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Wunɛ ɓûta mɛtemɔ mun nyɛ wusɛ. Wusɛ tì kelɛ yiŋa ɓeya yasi suŋgwɛ ko nɛ mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ na. Wusɛ tì ɓekiɗye ko mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ kɛ yiŋa mɛnje na. Wusɛ tì kelɛ yiŋa yasi, nɛ́ wusɛ ɗɔku nɔ kɛ yotu mbaŋa mumɔ na.
2 Recebei-nos; a nenhum homem injustiçamos, a nenhum homem corrompemos, a nenhum homem defraudamos.
3 Mi ti lɛ́pi ɗete yí pɛsɔ nde, wunɛ ɓalma lɛpi na. Yo ndi nda yi mi lɛpima ndana nyɛ wunɛ nde: «Wusɛ kɛ kwaɗyɛ wunɛ ɓuɗyate. Ko sɔŋ ko joŋgwɛ, kinɛ yaŋa yakama ɓakɛ wusɛ na.
3 Eu não falo isto para vossa condenação; porque eu havia dito antes que estais em nossos corações para morrer e viver convosco.
4 Mi kɛ lɛpina nyɛ wunɛ nɛ nyaŋgwɛ ɓiɓina temɔ. Mi kɛ lukse yotu mbɛ ndana ɓuɗyate kɛto yun. Temɔ mbɛ mɛ nɛ piyɛm. Kɛ mɛbɔnɛ hɛnɛ te yi wusɛ saŋgwa nɔ kɛ́, mi nɛ mɛsosa kwa̧ to te.
4 Grande é a minha ousadia no falar convosco; grande é a minha alegria em vós; estou cheio de conforto; transbordo de alegria em todas as nossas tribulações.
5 Ma kandɛ yi wusɛ ma ɗyáŋ nɔ kɛ Maseduwan, ko yotu su tì ɓɛ nɛ tɛ na. Wusɛ kpalma saŋgwa nɛ kwalɔ mɛbɔnɛ wɛtɛ wɛtɛ. Kɛ mɛmbundɔ, hɛ saŋgwama nɛ ɗyambi, ma kɛ mɔyte, temɔ nɛ haɓuɓu.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve descanso; mas fomos atribulados por todo lado: por fora lutas, por dentro temores.
6 Yasi wɛtɛ, Njambiyɛ te ɛ nyɛ mumɔ jɔnja ɗeti kɛ temɔ komɛ yotu nɛ si tɛkɔ kɛ́ nja̧ nyɛ wusɛ ɗeti nɛ nje ɗyaŋgwe Tit.
6 Mas Deus, que consola aqueles que estão abatidos, nos confortou com a vinda de Tito;
7 Ma yeti ndi kɛto ɗyaŋgwe nɛ siyɛ na. Yo sendi komɛ nyɛ yekiɗya nda yi wunɛ nya nyɛ ɗeti kɛ temɔ kɛ́. A lɛpima nde, temɔ yun ɗekɛ nɛ pɛpɛpɛ, nɛ́ wunɛ ɓɛŋ mi. Sendi, wunɛ nɛ misiɗyɛ kɛ misi kɛ ɓeya yasi te yi kelnama kɛ njoka yun kɛ́. A lɛpima sendi nde, wunɛ nɛdɔ te yi kama kɛto mbɛ. Mɛyasi mɛnɔri hɛnɛ kelma nde, mi ɓɛ̂ki nɛ nyaŋgwɛ mɛsosa kwa̧ yi mbɔmbu.
7 e não somente por sua vinda, mas também pela consolação com que foi confortado por vós, contando-nos os vossos desejos sinceros, o vosso pranto, a vossa mente fervorosa por mim, de maneira que me regozijei muito.
8 Mi duwa̧ nde, mɛkana mɛte yi mi kɛnja wunɛ kɛ́ nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ. Mi yeti kɛ wo yotu kɛte na, ko nde, kɛ yiŋa ŋgimɔ wari mi ɗikima wo yotu gbate komɛ mi ɓɛŋma nde, mi nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ kɛ́. Ŋgambi te ɓɛŋnama ndi kɛ mɔnɔ ŋgimɔ te yite.
8 Porque embora vos tenha entristecido com a minha carta, eu não me arrependo, mesmo se me arrependesse, por perceber que a mesma carta vos entristeceu, ainda que por pouco tempo.
9 Ma ndana mi nɛ mɛsosa, yeti kɛto mi nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ na, yo kɛto wunɛ wóku ŋgambi te, kɛto wunɛ nja̧ nje duwɛ ɓeya mɛkele mun, ɛ wunɛ nje yeŋsa temɔ tikɔ yo. Yo njɛl ŋgambi te yite yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́. Ɗete, wusɛ tì kelɛ yiŋa ɓeya yasi nɛ wunɛ kɛ mɛkana mɛte yi wusɛ kɛnja wunɛ kɛ́ na.
9 Agora me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo a maneira de Deus; para que em nada recebêsseis dano por causa de nós.
10 Yo nde, ŋgambi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́ kél nde, mumɔ yêŋsaŋgwɛ temɔ, ɔ ɓɛ́ŋa, Njambiyɛ joŋgwa nyɛ. Mumɔ ti yaka wo yotu kɛ ŋgambi te yite na. Ma ŋgambi te yi mumɔ wokɛ nda yi ɓotu ɓe mɛnɛti maka ɗiki wokɔ kɛ́ wo mumɔ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Ma wunɛ ɓɛ̂ŋa nyaŋgwɛ mɛsay mɛte yi ŋgambi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kelma nɛ wunɛ kɛ́. Wunɛ ɓɛ̂ŋa ndi kwalɔ kimɔ temɔ te yi wunɛ nja̧ kelɔ nɛ mɛyasi ndana kɛ́. Ɗete, wunɛ kɛ teɗye ndana nde, wunɛ kinɛ yaŋa kɛ mɔy lɛpi te na. Wunɛ kɛ teɗye sendi nde, wunɛ nɛ ŋguru wun kɛ ndeyɛ yotu yun kɛ ɓeya yasi te yi kelnama kɛ njoka yun kɛ́. Wunɛ kɛ kambɔ Njambiyɛ. Sendi, temɔ yun ɗekɛ nɛ pɛpɛpɛ, nɛ́ wunɛ ɓɛŋ mi. Wunɛ ɓɛ̂ŋa sendi nda yi wunɛ kɛ nyɛ sosu ndana ɓuɗyate yí kelɔ yasi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́. Sendi, wunɛ jɔsuma, ɓama nɛ mɔ te ɛ kelma ɓeya yasi te kɔ. Wunɛ teɗya kɛ mɛnje hɛnɛ nde, mɛtemɔ mun mɛ pupunate kɛ lɛpi te.
11 Porque isto mesmo que, segundo Deus, vos entristeceu, quanto cuidado vos produziu; sim, que apologia, sim, que indignação, sim, que temor, sim, que desejo veemente, sim, que zelo, sim, que vingança! Em todas as coisas provastes ser inocentes nesta questão.
12 Ma ŋgɛ ɓɛ nde, mi kɛtima mɛkana ɗete kɛnjɛ wunɛ, yeti kɛto mɔ te ɛ kelma ɓeya yasi te, ho kɛto mɔ te yi nyɛ kelma ɓeya yasi te suŋgwɛ nɛ nyɛ kɔ na. Mi kɛtima yo kɛnjɛ wunɛ, nɛ́ wunɛ nɛ ŋguru wun ɓɛŋ kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nde, wunɛ nɛ kimɔ temɔ gbate suŋgwɛ nɛ wusɛ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito a vós, o fiz não por causa do que errou, nem por causa do que foi tratado injustamente, mas para que o nosso cuidado por vós pudesse ser manifesto diante de Deus.
13 Ɗete, yo nja̧ nje nyɛ wusɛ jɔnja ɗeti. Ma yeti ndi yite siyɛ na. Wusɛ nja̧ sosa sendi kwa̧ to te komɛ wusɛ ɓɛŋma nde, Tit nɛ mɛsosa, kɛto wunɛ hɛnɛ nya nyɛ ɗeti kɛ temɔ.
13 Portanto, fomos confortados pelo vosso conforto. Sim, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi renovado por vós todos.
14 Ŋgɛ ɓɛ nde, mi luksa yotu mbɛ kɛ mbɔmbu wenɛ kɛto yun kɛ kimɔ yasi te yi mi lɛpima nyɛ nyɛ kɛ kasi yun kɛ́, yo tì nyɛ mi njɔn na, kɛto a ɓɛŋma nde, yasi te yi mi lɛpima nyɛ nyɛ kɛ kasi yun kɛ́ ɓa̧ ndi sendi gbakasi nda mɛyasi mɛte yi wusɛ ɗikima lɛpɔ nyɛ wunɛ mɛŋgimɔ hɛnɛ kɛ́.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não me envergonho; mas, como todas as coisas que eu falei de vós foram verdadeiras, assim também se confirmou como verdadeiro aquilo de que nos gloriamos de vós diante de Tito.
15 Yo sendi nde, komɛ nyɛ takɛ nda yi wunɛ hɛnɛ wokuna nɛ nyɛ, nda yi wunɛ ɓoŋma nɛ nyɛ kimɔte, kambɔ nyɛ nɛ nyaŋgwɛ jɛsɛ, a kɛ nje kwaɗyɛ wunɛ kwa̧ yi mbɔmbu komɛ nyɛ takɛ mɛyasi mɛnɔri kɛ́.
15 E o seu íntimo afeto é mais abundante para convosco, ao lembrar-se da obediência de todos vós, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Mi kɛ sosa ɓuɗyate, kɛto kɛ mɛyasi hɛnɛ mi nɛ ɓiɓina temɔ nɛ wunɛ.
16 Regozijo-me, portanto, de ter confiança em vós em todas as coisas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.