2 Coríntios 7
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NTLH
1 Wunɛ njɔŋ, sɔŋ temɔ mbɛ, nda yi Njambiyɛ kpoma nde, a ta kelɔ nɛ wusɛ ɗete kɛ́, wusɛ pûpuɗya mɛyotu musu tikɔ mɛkele mɛ mɛmi hɛnɛ, pupuɗye sendi mɛtemɔ musu tikɔ ɓeya mɛtakɛ. Hɛ kɛ̂n kɛndɔ mbɔmbu nɛ nje te yite yí tɛmbiɗye mɛyotu musu kiyɔ kɛ mɛnje hɛnɛ nɛ̀ kambina Njambiyɛ.
1 Meus queridos amigos, todas essas promessas são para nós. Por isso purifiquemos a nós mesmos de tudo o que torna impuro o nosso corpo e a nossa alma. E, temendo a Deus , vivamos uma vida completamente dedicada a ele.
2 Wunɛ ɓûta mɛtemɔ mun nyɛ wusɛ. Wusɛ tì kelɛ yiŋa ɓeya yasi suŋgwɛ ko nɛ mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ na. Wusɛ tì ɓekiɗye ko mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ kɛ yiŋa mɛnje na. Wusɛ tì kelɛ yiŋa yasi, nɛ́ wusɛ ɗɔku nɔ kɛ yotu mbaŋa mumɔ na.
2 Deem um lugar para nós no coração de vocês. Nós não prejudicamos ninguém, não causamos a desgraça de ninguém e não procuramos tirar vantagem de ninguém.
3 Mi ti lɛ́pi ɗete yí pɛsɔ nde, wunɛ ɓalma lɛpi na. Yo ndi nda yi mi lɛpima ndana nyɛ wunɛ nde: «Wusɛ kɛ kwaɗyɛ wunɛ ɓuɗyate. Ko sɔŋ ko joŋgwɛ, kinɛ yaŋa yakama ɓakɛ wusɛ na.
3 Não digo isso para condenar vocês. Pois, como eu disse antes, vocês são tão amados por nós, que estamos sempre juntos, tanto para morrer como para viver.
4 Mi kɛ lɛpina nyɛ wunɛ nɛ nyaŋgwɛ ɓiɓina temɔ. Mi kɛ lukse yotu mbɛ ndana ɓuɗyate kɛto yun. Temɔ mbɛ mɛ nɛ piyɛm. Kɛ mɛbɔnɛ hɛnɛ te yi wusɛ saŋgwa nɔ kɛ́, mi nɛ mɛsosa kwa̧ to te.
4 Tenho muita confiança em vocês e me orgulho de vocês. No meio de todas as nossas aflições, eu continuo muito animado e cheio de alegria.
5 Ma kandɛ yi wusɛ ma ɗyáŋ nɔ kɛ Maseduwan, ko yotu su tì ɓɛ nɛ tɛ na. Wusɛ kpalma saŋgwa nɛ kwalɔ mɛbɔnɛ wɛtɛ wɛtɛ. Kɛ mɛmbundɔ, hɛ saŋgwama nɛ ɗyambi, ma kɛ mɔyte, temɔ nɛ haɓuɓu.
5 Mesmo depois de termos chegado à província da Macedônia, não descansamos nada. Em todos os lugares houve problemas, lutas com os de fora e medo no nosso coração.
6 Yasi wɛtɛ, Njambiyɛ te ɛ nyɛ mumɔ jɔnja ɗeti kɛ temɔ komɛ yotu nɛ si tɛkɔ kɛ́ nja̧ nyɛ wusɛ ɗeti nɛ nje ɗyaŋgwe Tit.
6 Porém Deus, que anima os desanimados, nos animou com a chegada de Tito.
7 Ma yeti ndi kɛto ɗyaŋgwe nɛ siyɛ na. Yo sendi komɛ nyɛ yekiɗya nda yi wunɛ nya nyɛ ɗeti kɛ temɔ kɛ́. A lɛpima nde, temɔ yun ɗekɛ nɛ pɛpɛpɛ, nɛ́ wunɛ ɓɛŋ mi. Sendi, wunɛ nɛ misiɗyɛ kɛ misi kɛ ɓeya yasi te yi kelnama kɛ njoka yun kɛ́. A lɛpima sendi nde, wunɛ nɛdɔ te yi kama kɛto mbɛ. Mɛyasi mɛnɔri hɛnɛ kelma nde, mi ɓɛ̂ki nɛ nyaŋgwɛ mɛsosa kwa̧ yi mbɔmbu.
7 E não foi somente a chegada dele que nos animou, mas também a informação dada por ele de que vocês o animaram. Ele contou que vocês estão com saudade de mim e disse que estão muito tristes e estão prontos para me defender. Por isso agora estou mais feliz ainda.
8 Mi duwa̧ nde, mɛkana mɛte yi mi kɛnja wunɛ kɛ́ nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ. Mi yeti kɛ wo yotu kɛte na, ko nde, kɛ yiŋa ŋgimɔ wari mi ɗikima wo yotu gbate komɛ mi ɓɛŋma nde, mi nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ kɛ́. Ŋgambi te ɓɛŋnama ndi kɛ mɔnɔ ŋgimɔ te yite.
8 Não me arrependo de ter escrito aquela carta , embora vocês tenham ficado tristes por causa dela. Quando soube que a carta os deixou tristes por algum tempo, eu poderia ter ficado arrependido.
9 Ma ndana mi nɛ mɛsosa, yeti kɛto mi nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ na, yo kɛto wunɛ wóku ŋgambi te, kɛto wunɛ nja̧ nje duwɛ ɓeya mɛkele mun, ɛ wunɛ nje yeŋsa temɔ tikɔ yo. Yo njɛl ŋgambi te yite yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́. Ɗete, wusɛ tì kelɛ yiŋa ɓeya yasi nɛ wunɛ kɛ mɛkana mɛte yi wusɛ kɛnja wunɛ kɛ́ na.
9 Mas agora estou alegre, não porque vocês ficaram tristes, mas porque aquela tristeza fez com que vocês se arrependessem. Aquela tristeza foi usada por Deus, e assim nós não causamos nenhum mal a vocês.
10 Yo nde, ŋgambi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́ kél nde, mumɔ yêŋsaŋgwɛ temɔ, ɔ ɓɛ́ŋa, Njambiyɛ joŋgwa nyɛ. Mumɔ ti yaka wo yotu kɛ ŋgambi te yite na. Ma ŋgambi te yi mumɔ wokɛ nda yi ɓotu ɓe mɛnɛti maka ɗiki wokɔ kɛ́ wo mumɔ.
10 Pois a tristeza que é usada por Deus produz o arrependimento que leva à salvação; e nisso não há motivo para alguém ficar triste. Mas as tristezas deste mundo produzem a morte.
11 Ma wunɛ ɓɛ̂ŋa nyaŋgwɛ mɛsay mɛte yi ŋgambi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kelma nɛ wunɛ kɛ́. Wunɛ ɓɛ̂ŋa ndi kwalɔ kimɔ temɔ te yi wunɛ nja̧ kelɔ nɛ mɛyasi ndana kɛ́. Ɗete, wunɛ kɛ teɗye ndana nde, wunɛ kinɛ yaŋa kɛ mɔy lɛpi te na. Wunɛ kɛ teɗye sendi nde, wunɛ nɛ ŋguru wun kɛ ndeyɛ yotu yun kɛ ɓeya yasi te yi kelnama kɛ njoka yun kɛ́. Wunɛ kɛ kambɔ Njambiyɛ. Sendi, temɔ yun ɗekɛ nɛ pɛpɛpɛ, nɛ́ wunɛ ɓɛŋ mi. Wunɛ ɓɛ̂ŋa sendi nda yi wunɛ kɛ nyɛ sosu ndana ɓuɗyate yí kelɔ yasi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́. Sendi, wunɛ jɔsuma, ɓama nɛ mɔ te ɛ kelma ɓeya yasi te kɔ. Wunɛ teɗya kɛ mɛnje hɛnɛ nde, mɛtemɔ mun mɛ pupunate kɛ lɛpi te.
11 Vocês suportaram a tristeza da maneira que agrada a Deus. E vejam agora os resultados: isso fez com que vocês levassem a sério o assunto e resolvessem se defender. Fez também com que vocês ficassem zangados e com medo. Depois ficaram com vontade de me ver e resolveram castigar o culpado. Em tudo isso vocês mostraram que não tiveram nenhuma culpa naquele caso.
12 Ma ŋgɛ ɓɛ nde, mi kɛtima mɛkana ɗete kɛnjɛ wunɛ, yeti kɛto mɔ te ɛ kelma ɓeya yasi te, ho kɛto mɔ te yi nyɛ kelma ɓeya yasi te suŋgwɛ nɛ nyɛ kɔ na. Mi kɛtima yo kɛnjɛ wunɛ, nɛ́ wunɛ nɛ ŋguru wun ɓɛŋ kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nde, wunɛ nɛ kimɔ temɔ gbate suŋgwɛ nɛ wusɛ.
12 Portanto, embora tivesse escrito aquela carta, eu não a escrevi por causa de quem ofendeu , nem por causa da pessoa que foi ofendida. Pelo contrário, escrevi a carta para tornar claro a vocês que Deus sabe do grande cuidado que vocês têm por nós.
13 Ɗete, yo nja̧ nje nyɛ wusɛ jɔnja ɗeti. Ma yeti ndi yite siyɛ na. Wusɛ nja̧ sosa sendi kwa̧ to te komɛ wusɛ ɓɛŋma nde, Tit nɛ mɛsosa, kɛto wunɛ hɛnɛ nya nyɛ ɗeti kɛ temɔ.
13 Foi por isso que ficamos animados. Além do ânimo que recebemos, ficamos mais contentes ainda vendo a alegria de Tito; pois todos vocês o têm ajudado a sentir-se bem.
14 Ŋgɛ ɓɛ nde, mi luksa yotu mbɛ kɛ mbɔmbu wenɛ kɛto yun kɛ kimɔ yasi te yi mi lɛpima nyɛ nyɛ kɛ kasi yun kɛ́, yo tì nyɛ mi njɔn na, kɛto a ɓɛŋma nde, yasi te yi mi lɛpima nyɛ nyɛ kɛ kasi yun kɛ́ ɓa̧ ndi sendi gbakasi nda mɛyasi mɛte yi wusɛ ɗikima lɛpɔ nyɛ wunɛ mɛŋgimɔ hɛnɛ kɛ́.
14 Eu havia falado muito bem de vocês a ele, e vocês não me desapontaram. Temos sempre dito a verdade a vocês. Assim também é verdadeiro o elogio que fizemos a Tito a respeito de vocês.
15 Yo sendi nde, komɛ nyɛ takɛ nda yi wunɛ hɛnɛ wokuna nɛ nyɛ, nda yi wunɛ ɓoŋma nɛ nyɛ kimɔte, kambɔ nyɛ nɛ nyaŋgwɛ jɛsɛ, a kɛ nje kwaɗyɛ wunɛ kwa̧ yi mbɔmbu komɛ nyɛ takɛ mɛyasi mɛnɔri kɛ́.
15 E o amor dele por vocês cresce cada vez mais quando ele lembra como vocês todos estavam prontos para obedecer e como o receberam com humildade e respeito.
16 Mi kɛ sosa ɓuɗyate, kɛto kɛ mɛyasi hɛnɛ mi nɛ ɓiɓina temɔ nɛ wunɛ.
16 Estou alegre por poder confiar completamente em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.