2 Coríntios 7

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Wunɛ njɔŋ, sɔŋ temɔ mbɛ, nda yi Njambiyɛ kpoma nde, a ta kelɔ nɛ wusɛ ɗete kɛ́, wusɛ pûpuɗya mɛyotu musu tikɔ mɛkele mɛ mɛmi hɛnɛ, pupuɗye sendi mɛtemɔ musu tikɔ ɓeya mɛtakɛ. Hɛ kɛ̂n kɛndɔ mbɔmbu nɛ nje te yite yí tɛmbiɗye mɛyotu musu kiyɔ kɛ mɛnje hɛnɛ nɛ̀ kambina Njambiyɛ.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Wunɛ ɓûta mɛtemɔ mun nyɛ wusɛ. Wusɛ tì kelɛ yiŋa ɓeya yasi suŋgwɛ ko nɛ mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ na. Wusɛ tì ɓekiɗye ko mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ kɛ yiŋa mɛnje na. Wusɛ tì kelɛ yiŋa yasi, nɛ́ wusɛ ɗɔku nɔ kɛ yotu mbaŋa mumɔ na.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Mi ti lɛ́pi ɗete yí pɛsɔ nde, wunɛ ɓalma lɛpi na. Yo ndi nda yi mi lɛpima ndana nyɛ wunɛ nde: «Wusɛ kɛ kwaɗyɛ wunɛ ɓuɗyate. Ko sɔŋ ko joŋgwɛ, kinɛ yaŋa yakama ɓakɛ wusɛ na.
3 Não digo isso para vossa condenação; pois já, antes, tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Mi kɛ lɛpina nyɛ wunɛ nɛ nyaŋgwɛ ɓiɓina temɔ. Mi kɛ lukse yotu mbɛ ndana ɓuɗyate kɛto yun. Temɔ mbɛ mɛ nɛ piyɛm. Kɛ mɛbɔnɛ hɛnɛ te yi wusɛ saŋgwa nɔ kɛ́, mi nɛ mɛsosa kwa̧ to te.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação e transbordante de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Ma kandɛ yi wusɛ ma ɗyáŋ nɔ kɛ Maseduwan, ko yotu su tì ɓɛ nɛ tɛ na. Wusɛ kpalma saŋgwa nɛ kwalɔ mɛbɔnɛ wɛtɛ wɛtɛ. Kɛ mɛmbundɔ, hɛ saŋgwama nɛ ɗyambi, ma kɛ mɔyte, temɔ nɛ haɓuɓu.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes, em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Yasi wɛtɛ, Njambiyɛ te ɛ nyɛ mumɔ jɔnja ɗeti kɛ temɔ komɛ yotu nɛ si tɛkɔ kɛ́ nja̧ nyɛ wusɛ ɗeti nɛ nje ɗyaŋgwe Tit.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Ma yeti ndi kɛto ɗyaŋgwe nɛ siyɛ na. Yo sendi komɛ nyɛ yekiɗya nda yi wunɛ nya nyɛ ɗeti kɛ temɔ kɛ́. A lɛpima nde, temɔ yun ɗekɛ nɛ pɛpɛpɛ, nɛ́ wunɛ ɓɛŋ mi. Sendi, wunɛ nɛ misiɗyɛ kɛ misi kɛ ɓeya yasi te yi kelnama kɛ njoka yun kɛ́. A lɛpima sendi nde, wunɛ nɛdɔ te yi kama kɛto mbɛ. Mɛyasi mɛnɔri hɛnɛ kelma nde, mi ɓɛ̂ki nɛ nyaŋgwɛ mɛsosa kwa̧ yi mbɔmbu.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado de vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Mi duwa̧ nde, mɛkana mɛte yi mi kɛnja wunɛ kɛ́ nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ. Mi yeti kɛ wo yotu kɛte na, ko nde, kɛ yiŋa ŋgimɔ wari mi ɗikima wo yotu gbate komɛ mi ɓɛŋma nde, mi nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ kɛ́. Ŋgambi te ɓɛŋnama ndi kɛ mɔnɔ ŋgimɔ te yite.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo;
9 Ma ndana mi nɛ mɛsosa, yeti kɛto mi nya wunɛ ŋgambi kɛ temɔ na, yo kɛto wunɛ wóku ŋgambi te, kɛto wunɛ nja̧ nje duwɛ ɓeya mɛkele mun, ɛ wunɛ nje yeŋsa temɔ tikɔ yo. Yo njɛl ŋgambi te yite yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́. Ɗete, wusɛ tì kelɛ yiŋa ɓeya yasi nɛ wunɛ kɛ mɛkana mɛte yi wusɛ kɛnja wunɛ kɛ́ na.
9 agora, folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para o arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Yo nde, ŋgambi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́ kél nde, mumɔ yêŋsaŋgwɛ temɔ, ɔ ɓɛ́ŋa, Njambiyɛ joŋgwa nyɛ. Mumɔ ti yaka wo yotu kɛ ŋgambi te yite na. Ma ŋgambi te yi mumɔ wokɛ nda yi ɓotu ɓe mɛnɛti maka ɗiki wokɔ kɛ́ wo mumɔ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Ma wunɛ ɓɛ̂ŋa nyaŋgwɛ mɛsay mɛte yi ŋgambi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kelma nɛ wunɛ kɛ́. Wunɛ ɓɛ̂ŋa ndi kwalɔ kimɔ temɔ te yi wunɛ nja̧ kelɔ nɛ mɛyasi ndana kɛ́. Ɗete, wunɛ kɛ teɗye ndana nde, wunɛ kinɛ yaŋa kɛ mɔy lɛpi te na. Wunɛ kɛ teɗye sendi nde, wunɛ nɛ ŋguru wun kɛ ndeyɛ yotu yun kɛ ɓeya yasi te yi kelnama kɛ njoka yun kɛ́. Wunɛ kɛ kambɔ Njambiyɛ. Sendi, temɔ yun ɗekɛ nɛ pɛpɛpɛ, nɛ́ wunɛ ɓɛŋ mi. Wunɛ ɓɛ̂ŋa sendi nda yi wunɛ kɛ nyɛ sosu ndana ɓuɗyate yí kelɔ yasi te yi Njambiyɛ kwaɗyɛ kɛ́. Sendi, wunɛ jɔsuma, ɓama nɛ mɔ te ɛ kelma ɓeya yasi te kɔ. Wunɛ teɗya kɛ mɛnje hɛnɛ nde, mɛtemɔ mun mɛ pupunate kɛ lɛpi te.
11 Porque quanto cuidado não produziu isso mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Ma ŋgɛ ɓɛ nde, mi kɛtima mɛkana ɗete kɛnjɛ wunɛ, yeti kɛto mɔ te ɛ kelma ɓeya yasi te, ho kɛto mɔ te yi nyɛ kelma ɓeya yasi te suŋgwɛ nɛ nyɛ kɔ na. Mi kɛtima yo kɛnjɛ wunɛ, nɛ́ wunɛ nɛ ŋguru wun ɓɛŋ kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nde, wunɛ nɛ kimɔ temɔ gbate suŋgwɛ nɛ wusɛ.
12 Portanto, ainda que vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Ɗete, yo nja̧ nje nyɛ wusɛ jɔnja ɗeti. Ma yeti ndi yite siyɛ na. Wusɛ nja̧ sosa sendi kwa̧ to te komɛ wusɛ ɓɛŋma nde, Tit nɛ mɛsosa, kɛto wunɛ hɛnɛ nya nyɛ ɗeti kɛ temɔ.
13 Por isso, fomos consolados pela vossa consolação e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Ŋgɛ ɓɛ nde, mi luksa yotu mbɛ kɛ mbɔmbu wenɛ kɛto yun kɛ kimɔ yasi te yi mi lɛpima nyɛ nyɛ kɛ kasi yun kɛ́, yo tì nyɛ mi njɔn na, kɛto a ɓɛŋma nde, yasi te yi mi lɛpima nyɛ nyɛ kɛ kasi yun kɛ́ ɓa̧ ndi sendi gbakasi nda mɛyasi mɛte yi wusɛ ɗikima lɛpɔ nyɛ wunɛ mɛŋgimɔ hɛnɛ kɛ́.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Yo sendi nde, komɛ nyɛ takɛ nda yi wunɛ hɛnɛ wokuna nɛ nyɛ, nda yi wunɛ ɓoŋma nɛ nyɛ kimɔte, kambɔ nyɛ nɛ nyaŋgwɛ jɛsɛ, a kɛ nje kwaɗyɛ wunɛ kwa̧ yi mbɔmbu komɛ nyɛ takɛ mɛyasi mɛnɔri kɛ́.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Mi kɛ sosa ɓuɗyate, kɛto kɛ mɛyasi hɛnɛ mi nɛ ɓiɓina temɔ nɛ wunɛ.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.