2 Coríntios 12
SISIPAC AC ɊELIA (KGF) vs VC
1 Ac haréŋa tanec wanʒac, néŋ kileŋ meyac amuma ʒémaŋac hezac. Imuac Uŋawac haka Miŋ Kewuninanéŋ nézéyu héŋi imi ʒéma ac ʒéauma nézéyec imuac ʒéwa niŋgic.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Ni Kristoac ic méŋ ninʒua. Ic imi Uŋanéŋ wagiru kurumeŋ qétéya 3 imuaru emma mayec. Mama keru yawuŋ 14 bec tecgézac. (Nalé imuaru inéŋ séwi qeriaiguc kerec me imuac séŋgaŋgeŋiguc kerec imi ni ménda ninʒua, néŋ Anutunéŋ ninʒac.)
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 Ni ic yomuhucya ninʒua, (inéŋ séwi qeriaiguc kerec me imuac séŋgaŋgeŋiguc kerec imi ni ménda ninʒua, néŋ Anutunéŋ ninʒac.)
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 I imi baec hafi ʒepaya qahac imuaru wagiru kemma ac ʒémacac séc qahac imuhucya niŋec. Ic méŋ humuma houmacac hezac méŋnéŋ ac imi muŋguc ʒémacac niŋ ménda ʒémimia.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Ni ic imuhucyawac hia meyacmimaŋ, néŋ nena imi qeka mekanawac ménda ʒéma méŋac méŋ mepési amumaŋac séc qahac.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Ni ac héla sac ʒémaŋ, imuac niŋac mepési amumaŋ ʒé wammaŋiguc imi qelaŋa ménda wammaŋ. Néŋ méŋnéŋ niŋu haihakana iguc héŋec me kuana igucnec niŋec imi ogicma ic hiabia ʒéma niŋnémbac niŋac ʒémaŋ ʒé osizua.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Uŋawac iwawai hénia hénia meaunéŋec imuac nimba eŋeŋa yanda waŋanʒac. Imuac niŋac ni sécna ogicma meyac amuwi niŋac séwinaiguc waiya, qara Biria miŋinawac kua meme uŋa hainéŋec. Imi mia sécna ogicma ménda meyac amumaŋ niŋac yéwéri mihicŋi némmaŋ ʒé imuhuc hainéŋec.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Waŋu yéwéri imi wainémmac niŋac Miŋ Kewu ʒéwelec wammima kecba hatac haréwéc waŋec.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Waŋu ac yomuhuc nézéyec, kucnanéŋ qeka mekagaiguc mesolaŋanianʒac imuac niŋac ewa hiananéŋ sécgé génʒac. Imuac niŋ ni Kristoac kuhanéŋ nuaru henémmac niŋac ségiségi wamma qeka mekanawac nimba eŋu Anutu ʒéhiaru mimaŋ.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Qekameka mihicŋianʒua séc kucnaguc waŋanʒua imuac niŋ, ni Kristoac wamma qeka mekana ʒéma mematiti ac ʒéma ai yanda ʒéma, nunesi ʒéma yéwéri mihicŋianʒua séc ségiségi waŋanʒua.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Ni qelaŋa wanʒua, néŋ ini hinocgé néŋgic imuhuc wanʒua. Eneŋ meyac némmuac hezac. Ni ic eŋomia, néŋ Yesuac Méliméli ic eŋeŋa yanda iniguc haiséséc wamma hémba ni ewac bacginu ménda kecʒua.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Ni onac sucginaiguc gum bénʒénʒéŋ kuneŋ yandaiguc sésécac haka méréra ʒéma haka welic welicgia ʒéma ai kuhaguc wamma mewa iminéŋ Yesuac méliméli ic héla kecʒua imuac asé kiwiya waŋ nénʒac.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Yéwéri ménda mihicŋi énécmiyi képésicna imi sac waima haka tosara méŋac méŋ niŋac ménda nimbiri némmu, néŋ weleŋ qeénécmiwa onac muru hénaoriŋ tosia ionac séc ménda wawaŋa méŋ he énécmizac me?
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Ninʒu, onac muru hamaŋ ʒé ʒéréŋqéréŋ wamba deguc hatac haréwéc wanʒac, néŋ yéwéri méŋ ménda mihicŋi énécmimaŋ. Ni onac iwawaigina niŋac qahac, néŋ eŋaŋ niŋac wamma ʒéwelec énécmizua. Nambérac eneŋ neŋgoc maŋgoc ginawac iwawai hofiiguc haiyic heyu emmacac ménda hezac, néŋ neŋgoc maŋgoc eŋaoc nambérac hécginawac wamma imuhuc wammuac hezac.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Ni mia kekec uŋaginanéŋ hiarumac niŋac ségiségi wamma iwawaina auma imuacnec toroqema kekecna momacnec hia auénécmidacmaŋ. Waŋu siŋgina niŋanʒua séc kemma muŋguc yanda kuneŋ yanda waŋu, siŋna niŋgic séc kemma muŋguc yanda komora wammacac hezac me?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Ic tosianéŋ nuac yomuhuc ʒéanʒu, ni onac réwéri ménda énécmiyi, néŋ diwi qiwiliŋ ic kecʒuawac diwi qiwiliŋ waŋ énécmima énépésiyec.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Ni ichécna onaru méli énécmima ionarunec mérac ʒéwa méra néŋu iwawaigina onagiri me?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Waŋu Tito onacmuru kemmac niŋac ʒémiyi imuhucnec ninʒéŋ ninʒéŋ munana méŋ méliwa wagic amuma hayoc, waŋu Titonéŋ hama iwawai méŋ onagirec me? Ini niŋgic, i ʒéma ni nekaoc Uŋa téréya imuhucyanec ʒéma héna momacguc ménda kecanʒic tanec wanʒac me?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Ini niŋgic éréma deguc nini héikeŋʒé héihaʒé wammanec kecʒiŋ tanec wanʒac gezaŋ. Imuhuc qahac. Nini Kristoguc kecma Anutuac kiwaiguc énézéziŋ. Ala sorochécnina, imi mocʒoŋ ini naŋgé énécmiwiŋ ʒé ʒéziŋ.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Ni onac muru hamaŋ nalé imuaru, ini hémmaŋ ʒé niŋi haka imuhucya ménda wamma kecgic inicbi niŋac, ini acguc hémbiŋ ʒé niŋgic séc ménda wamma kecba némbu niŋac, bacna yandizac. Imi sac qahac onac muru tualefic ʒéma nimbupuc ʒéma qeri geric ʒéma méndéŋ amuma kekec ʒéma ʒébiri qébiri ʒéma andé lukuc ac ʒéma tétéc qeqe ʒéma kaiʒiliweŋ wamma kecbu niŋac ʒénéŋna hirizac.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Onac murunec tosianéŋ haihaka ʒapi qeqeya ʒéma kaisero ʒéma neʒéléléŋ haka imuhucya wamma qerigina ménda meleŋanʒu. Waŋu imuhuc wammanec kecgic, onaru hawa Anutunanéŋ memanéŋu, ic imuhucya ionac siacma ewa goro wambi niŋac bacna yandizac.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.