2 Coríntios 7
Viakʼla txumbʼal u tioxh (IXLCNT) vs NVT
1 Utz mam kam vaꞌl alel qe tu u Tioxh tziꞌ hermanos. Ech kuxaansataj el qibꞌ kꞌatz kajay qꞌu paav qꞌuꞌl nitachva u kuchiꞌl utz, tiꞌ qꞌu kam qꞌuꞌl niyansan u qaanxelal vatz Tioxh. Saxaaneꞌloꞌ kꞌatz u paav tu vixoꞌvaleꞌ. Ech nojchit tzꞌajeloꞌ vatz u Tioxh siꞌaneꞌ.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo que contamina o corpo ou o espírito, tornando-nos cada vez mais santos porque tememos a Deus.
2 Kꞌultajoꞌ tuchꞌ etaanima hermanos. Tan yeꞌxhabꞌil maꞌj ex chiꞌonsamal koj etaanima qaqꞌo. Yeꞌxhabꞌil txubꞌaꞌlimal qaqꞌo. Utz yeꞌxhabꞌil eesamal tu bꞌey qaqꞌo.
2 Peço-lhes que abram o coração para nós. Não prejudicamos ninguém, nem desencaminhamos ninguém, nem nos aproveitamos de ninguém.
3 Utz eqꞌii koj niveesa tu vaꞌl nivaleꞌ tzaꞌ. Tan alel sete vaqꞌo aas tiira chabꞌamal etatin tu qaanima tuul itzꞌleloꞌ utz, kꞌuxh sakamoꞌ setiꞌ.
3 Não digo isso para condená-los. Já lhes disse que vocês estão em nosso coração. Estamos juntos, seja para morrer, seja para viver.
4 Niꞌxhtel iatz unyolon sete. Utz kaana unchiꞌbꞌ setaqꞌo. Kꞌuxh kaana unpaal tu tzaꞌl, netaqꞌ nimal unkꞌuꞌl aas nivitzꞌaꞌex; nojchit niꞌxhuntxuqꞌtxuneꞌ.
4 Tenho muita confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Vocês têm me encorajado grandemente e me proporcionado alegria, apesar de todas as nossas aflições.
5 Tan yeꞌxh bꞌoj ilaꞌm nikubꞌaneꞌ jatvaꞌx tiempo qul tu Macedoonia tzaꞌ. Kaana tzaꞌl nipaalkꞌoꞌ. Kaana txabꞌkin qiꞌaj chaj. Vaꞌl tilin qaanima. Utz nichkuxoꞌveꞌ.
5 Quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso. Enfrentamos conflitos de todos os lados, com batalhas externas e temores internos.
6 Loqꞌ taqꞌ nimal kukꞌuꞌl u Tioxh, u aqꞌol nimal ikꞌuꞌl qꞌu aanima qꞌuꞌl nitaqꞌ kuꞌ tibꞌ siatz. Itxuqꞌtxunsaꞌoꞌ aas opon u Tito.
6 Mas Deus, que conforta os desanimados, nos encorajou com a chegada de Tito.
7 Itxuqꞌtxunsaꞌoꞌ u toponeꞌ. Utz yitꞌ taꞌn koꞌn koj, pek itxuqꞌtxunsaꞌoꞌ majte tan, tiira iqꞌomich nimal ikꞌuꞌl setaqꞌo. Utz tal qe aas netitzꞌaꞌoꞌ. Niꞌxhetachva setil kuvatz. Niꞌxhetoqꞌ vatz Tioxh qiꞌ. Utz nitelaꞌ tok etaanima viꞌ nitaleꞌ. Ech tiꞌ aal chit itxuqꞌtxunsaꞌin.
7 Sua presença foi uma alegria, como também o foi a notícia que ele nos trouxe do encorajamento que recebeu de vocês. Quando ele nos contou quanto desejam me ver, quanto lamentam o que aconteceu e quão dedicados são a mim, fiquei muito feliz!
8 Pek setabꞌi tan, yeꞌxhkam nunkꞌaxa, kꞌuxh itxumunsaꞌex u uꞌ vaꞌl untzꞌibꞌa opon tzexeꞌ. Unkꞌaxa chit bꞌiil aas xamtel tuul tan, vabꞌi aas itxumunsabꞌiilex.
8 Não me arrependo de ter enviado aquela carta severa, embora a princípio tenha lamentado a dor que ela lhes causou, ainda que por algum tempo.
9 Pek aatz cheel, kaana untxuqꞌtxuneꞌ. Loqꞌ yitꞌ tiꞌ koj aas untxumunsaꞌex. Pek tiꞌ tan, ixaansaꞌokꞌex kꞌatz u Tioxh u txumuꞌm vaꞌl enacha. Ech titxumbꞌal u Tioxh kꞌuxh txumunex, ech etitzꞌachi aas onkonil vaꞌl vetunbꞌan sete.
9 Agora, porém, alegro-me por tê-la enviado, não pela tristeza que causou, mas porque a dor os levou ao arrependimento. Foi o tipo de tristeza que Deus espera de seu povo, portanto não lhes causamos mal algum.
10 Tan aatz u txumuꞌm vaꞌl titxumbꞌal u Tioxh, aꞌ nitiqꞌovbꞌenoꞌ tiꞌ ikꞌaxal qꞌu kupaav utz, tiꞌ kuchitpeꞌ. Loqꞌ yeꞌ koꞌxh txumunoꞌ tiꞌ aas vetqaqꞌluka qꞌu kupaav. Ech yeꞌk tzꞌejoꞌm sakubꞌaneꞌ. Bꞌaꞌn saelkꞌoꞌ. Pek aatz u txumuꞌm tu u vatz amlika txꞌavaꞌ tzaꞌ, vaꞌl kam koꞌxh maꞌj tiꞌ, aꞌ nitiqꞌonku bꞌen tu kamchil.
10 Porque a tristeza que é da vontade de Deus conduz ao arrependimento e resulta em salvação. Não é uma tristeza que causa remorso. Mas a tristeza do mundo resulta em morte.
11 Uncheeꞌ paalyu u txumuꞌm vaꞌl ipaasavex u Tioxh. Utz ¡iltaj tek viqꞌaqꞌal etileꞌ! Tan aꞌ veticheesa sekꞌatza ibꞌanax qꞌu kam jikom. Vetꞌelaꞌokꞌex tiꞌ vetatin vatz Tioxh taqꞌo. Vetexoꞌva Tioxh taqꞌo. Maꞌxh tek etoksa etibꞌ qiꞌ taqꞌo. Maꞌxh ekꞌon etaanima tiꞌ u Tioxh. Utz oora vetetoksa etibꞌ tu jik. Ech nekꞌucheꞌ niyolonka aas yitꞌ antu koj ex tiꞌ vipaav unjolol qꞌu aanima texoꞌl.
11 Vejam o que a tristeza que vem de Deus produziu em vocês! Trouxe dedicação, defesa de suas ações, indignação, temor, desejo de me ver, zelo e prontidão em punir a injustiça. Vocês mostraram que fizeram todo o necessário para corrigir a situação.
12 Ech kꞌuxh untzꞌibꞌa bꞌen u uꞌ tzexeꞌ, yitꞌ aꞌ koj unbꞌanvu tiꞌ u aanima vaꞌl kam niꞌan texoꞌl. Nikoꞌxh tiꞌ qꞌu aanima qꞌuꞌl kam nibꞌanax te. Pek aꞌ kusaꞌ kukꞌuchtu sete aas nojchit tiira nitelaꞌ tok qaanima setiꞌ vatz Tioxh.
12 Portanto, não lhes escrevi para falar de quem havia errado e de quem havia sido prejudicado, mas para que, diante de Deus, pudessem ver por si mesmos como são dedicados a nós.
13 Ech niꞌxhtaqꞌ nimal kukꞌuꞌl aas bꞌaꞌn ex qe.
13 Fomos grandemente encorajados por isso. Além de nos sentirmos encorajados, ficamos particularmente contentes de ver Tito alegre porque todos vocês o receberam bem e o tranquilizaram.
14 Utz alich nal tu u Tito vaqꞌo aas kꞌujlebꞌal kꞌuꞌl ex. Val te aas techal ex. Anchituꞌ. Yeꞌn echꞌixvixsaꞌin; yeꞌn eteesa unqꞌii. Tan tiira bꞌaꞌn etxumbꞌal vetebꞌana. Ech nimnaꞌl aas inujul vaꞌl niqaleꞌ.
14 Eu tinha dito a ele quanto me orgulhava de vocês, e vocês não me decepcionaram. Sempre lhes disse a verdade, e ficou provado que eu tinha razão ao elogiá-los!
15 Utz tiira niꞌxhtitzꞌaꞌex u Tito tan, nitulsa sikꞌuꞌl aas bꞌaꞌn enimaneꞌ. Utz at chit tatin sevatz ebꞌana aas opon tzexeꞌ.
15 Ele os estima ainda mais quando se lembra de como todos vocês lhe obedeceram e o receberam bem, com temor e profundo respeito.
16 Ech tiira nuntxuqꞌtxuneꞌ tan, kꞌujlebꞌal kꞌuꞌl ex tiꞌ ibꞌanax qꞌu kam jikom.
16 Fico muito feliz por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.