Atos 28
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs VC
1 Nga a dụru n'ẹli n'udno, a nụrnu nụ ẹli ọhia esilawụru wam be kwu a Malịta.
1 Estando já salvos, soubemos então que a ilha se chamava Malta.
2 Ele nwe ẹli wam gesiri aị ovu ọma k'agịda, kpa mini noozo, iyi nọotu, be kpawhụsi bẹkwnu kwnornu aị.
2 Os indígenas trataram-nos com extraordinária benevolência. Acenderam uma grande fogueira e em torno dela nos recolheram, em vista da chuva que caía e do frio que fazia.
3 Pọlu chịkota nkala isisi nọotubna be nụ rime bẹkwnu, otu okpu-ẹli bẹkwnu chịhiaru gbakwnusi Pọlu n'aka.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e o pôs na fogueira. Nisto uma víbora, que fugira ao fogo, mordeu-lhe a mão.
4 Ele nwe ẹli whnụrnu hne agwọ wam gbakwnusiri Pọlu n'aka, be kwu n'ẹhni be, “Nwerukna ka bụ nye noogbu badnụ, ọ bụ n'ezi nụ ọ whụyaru nụ rime ọgbo, nhne ọjo a noosno a.”
4 Quando os indígenas viram a serpente pendendo da sua mão, diziam uns aos outros: Sem dúvida, este homem é homicida, pois, tendo escapado ao mar, a justiça não o deixa viver.
5 Kọvu Pọlu kpabna agwọ wam nụ rime bẹkwnu. Ọ zá nhne mernu a.
5 Ele, porém, sacudindo a víbora no fogo, não sofreu mal algum.
6 Be neese, neele anya nụ ọ jaaza, mọbu dna n'ẹli nwụma. Be se gbu ọkwnu, ọ zá nhne bụ́o ọma be whnụrnu, be gbanwo mkpọma be kaa, “Ọ bụ chi.”
6 Julgavam os indígenas que ele viesse a inchar, e que subitamente caísse morto. Mas, depois de esperarem muito tempo, vendo que não lhe acontecia mal nenhum, mudaram de parecer e disseram: Ele é um deus.
7 Hne zị́la ikere bụ agịda ẹli nye risi ẹli wam be kwu Pubiliọsi. O kwubnanyarnụ aị nkarị, ọbochi ẹto a zị n'ọro lele ele izne.
7 Havia na vizinhança sítios pertencentes ao principal da ilha, chamado Públio. Este homem nos hospedou por três dias em sua casa, tratando-nos bem.
8 Nda Pubiliọsi dnanyị ẹli naarịa ẹhni igbugbu ogori nụ rụwho ọwuwu. Pọlu zne nụ rime ọro hne ọ zị, kpenu a okpukpe, tụkwasi a aka a lawụru, gwọ a.
8 Ora, o pai desse Públio achava-se acamado com febre e sofrendo de disenteria. Paulo foi visitá-lo e, orando e impondo-lhe as mãos, sarou-o.
9 Nga ka mernu, kpakara ele berere n'ẹli wam naarịa ẹhni igbugbu varụ, Pọlu gwọ kpakara be.
9 Depois desse fato, vieram ter com ele todos os habitantes da ilha que se achavam doentes, e foram curados. Tiveram assim conosco toda sorte de considerações e,
10 Be nyee aị agịda nkesi, nga a bnarnụ ọgbo panịzo izne mini aị, be nyee aị agịda nhne zị aị mkpa.
10 quando estávamos para navegar, proveram-nos do que era necessário.
11 Ke ẹnwa ẹto wheru, a kwọru ọgbo hi nụ Alẹkizandaria be kwu “Rụmu Ejima.” Ọgbo ka dazịri hna n'okirika.
11 Ao termo de três meses, embarcamos num navio de Alexandria, que havia passado o inverno na ilha. Este navio levava por insígnias os Dióscuros.
12 A vadu ẹli Sịrakosi dazịri pịi ọbochi ẹto.
12 Fizemos escala em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Hite nụ pịi, a kwọru ọgbo zne ẹli Regium, ke chi a bọru, ruwhere bete neewhe hite nụ ẹli ẹli, n'ọbochi lawụru a vadu ẹli Puteọli.
13 De lá, seguindo a costa, atingimos Régio. No dia seguinte, soprava o vento sul e chegamos em dois dias a Pozzuoli.
14 A whnụrnu agwna rụmu nda, be rịasno aị dazịri otu ikwezu pịi. Ka bụ kpa a jiri vadu Rom.
14 Ali encontramos irmãos que nos rogaram que ficássemos na sua companhia sete dias. Em seguida, nos dirigimos a Roma.
15 Rụmu nda ele zị nụ Rom nụrnu nhne gbasịri aị, be va hne zị ikere lele Ahịa Apịusi nụ Ọro Ẹto Ele Izne, kwnusi aị. Nga Pọlu whnụrnu be, ọ tụnu Chiokike mmamma, mesi mkpọma rikne.
15 Os irmãos de Roma foram informados de nossa chegada e vieram ao nosso encontro até o Foro de Ápio e as Três Tavernas. Ao vê-los, Paulo deu graças a Deus e se sentiu animado.
16 Nga a vaduru Rom, be kweru Pọlu wuru ke a ichne ya nụ nye ọgwnu neese a.
16 Chegados que fomos a Roma, foi concedida licença a Paulo para que ficasse em casa própria com um soldado que o guardava.
17 Kpa ọbochi ẹto wheru, Pọlu sukwukọta ele risi Ju ikwu. Nga be gbakọru, ọ kanụ be, “Rụmu nda m, ọ bụ n'ezi nụ ọ zá nhne ọjo me mernu megidne ele ke aị mọbu omen'ẹli a nahịaru n'aka ele nda aị, be mernu m nye ikelu nụ rime Jerusẹlem, gweru m nyewhete n'aka ele Rom.
17 Três dias depois, Paulo convocou os judeus mais notáveis. Estando reunidos, disse-lhes: Irmãos, sem cometer nada contra o povo nem contra os costumes de nossos pais, fui preso em Jerusalém e entregue nas mãos dos romanos.
18 Be sịkwaru m ajịji, be pioru ọ sịgbasi m kwnornu nụ be whnụrnu nụ ọ zá nhne ọjo me mernu ke kwesiri ẹnwu.
18 Estes, depois de terem instruído o meu processo, quiseram soltar-me, visto não achar em mim crime algum que merecesse morte.
19 Nga ele Ju kwéle, be mernu m, m kaa nụ m jeezne nụ ruwhnu Siza, ọ bụ n'ezi nụ ọ zá nhne me noobno ele ke m.
19 Mas, opondo-se a isso os judeus, vi-me obrigado a apelar para César, sem intentar contudo acusar de alguma coisa a minha nação.
20 Ọ bụ nhne me kwno pio ma me nụ anụ kwurita ọka, kwnornu be tụru m ijigba ka kwnornu nụ nhne wam kpakara ele Izirẹli neele anya a.”
20 Por esse motivo, mandei chamar-vos, para vos ver e falar convosco. Porquanto, pela esperança de Israel, é que estou preso com esta corrente.
21 Be sarụ Pọlu, “Ọ zá ọkwukwo izi ọbula a whnụrnu hite nụ Judiya gbasịri ị, ọ zá rụmu nda aị vuyarụ ọtnutnu mọbu ọka ọjo ọbula gbasịri ị.
21 Responderam-lhe eles: Não temos recebido carta alguma da Judéia, que fale em ti, nem de lá tem vindo irmão algum que nos dissesse ou falasse mal de ti.
22 Kọvu a jọonu nhne i jookwu, kwnornu nụ kpakara ele badnụ nookwu ọka megidne otu wam i noosno.”
22 Quiséramos, porém, que tu mesmo nos dissesses o que pensas, pois o que nós sabemos dessa seita é que em toda parte lhe fazem oposição.
23 Be nụ Pọlu yi ịgba, agịda be varụ n'ọbochi wam hne Pọlu zị. Hite n'ọsisi dụ abalị o znirni be izi ọma ẹli-eze Chiokike. Ọ gbalị ma be jeekweru nhne gbasịri Jizọsi. Pọlu kanụ be kpakara nhne be gbarụ n'Iwu Mozizi nụ nhne ele ọwhnurninya gbarụ n'ọkwukwo nsọ.
23 Marcaram um dia e muitos foram procurá-lo no albergue onde se achava hospedado. A entrevista durou desde a manhã até a tarde. Paulo expôs-lhes o Reino de Deus e apresentou, sempre de novo, testemunhos destinados a convencê-los a respeito de Jesus, baseando-se na Lei de Moisés e nos profetas.
24 Agwna be kweru ikwu-ọnu a, kọvu ele berere kwéle.
24 Alguns se persuadiram pelas suas palavras, outros não acreditaram.
25 Kpa be naala, okewa zịri n'esilawụru be, Pọlu kwuru otu nhne ka, “Enine Nsọ kwuru nkarị hite n'ọnu Azaya nye ọwhnurninya nyee ele nda anụ,
25 Não estando concordes entre si, retiraram-se, enquanto Paulo lhes fazia esta reflexão: Bem falou o Espírito Santo pelo profeta Isaías a vossos pais, dizendo:
26 ‘Zne kanụ ele ka,
26 Vai a este povo e dize-lhes: Com vossos ouvidos ouvireis, sem compreender. Com vossos olhos olhareis, sem enxergar.
27 Kwnornu ovu ele ka zị rịnya,
27 Coração obstinado o deste povo, ouvido duro, olhos fechados, para não verem com a vista, nem ouvirem com o ouvido, nem entenderem com o coração, e se converterem e eu os curar {Is 6,9s.}.
28 Pọlu kwukwo ọka a, kaa, “Anụ mahịa nụ ọznohia Chiokike bụ nhne be gweznenu ele bụ́o ele Ju. Be joobno nsnị.” [
28 Ficai, pois, sabendo que aos gentios é enviada agora esta salvação de Deus; e eles a ouvirão.
29 Kpa Pọlu kwukworu ọka, ele Ju la, nọodogbuta n'anya rikne n'esilawụru ẹhni be.]
29 {Havendo dito isso, saíram dali os judeus, discutindo animosamente entre si.}
30 Awha lawụru Pọlu wuru n'ọro ke a, nọokwu ọgwo ọro, nanabnanya kpakara ele naavakwnusi a.
30 Paulo permaneceu por dois anos inteiros no aposento alugado, e recebia a todos os que vinham procurá-lo.
31 Ọ kpọ okwo izi ọma ẹli-eze Chiokike, zni nhne gbasịri Nyenwe aị Jizọsi Karaịsi hite n'ọnu rikne, ọ zá nye noobnosni a.
31 Pregava o Reino de Deus e ensinava as coisas a respeito do Senhor Jesus Cristo, com toda a liberdade e sem proibição.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.