Atos 28
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs NVT
1 Nga a dụru n'ẹli n'udno, a nụrnu nụ ẹli ọhia esilawụru wam be kwu a Malịta.
1 Uma vez a salvo em terra, descobrimos que estávamos na ilha de Malta.
2 Ele nwe ẹli wam gesiri aị ovu ọma k'agịda, kpa mini noozo, iyi nọotu, be kpawhụsi bẹkwnu kwnornu aị.
2 O povo de lá nos tratou com muita bondade. Por ser um dia frio e chuvoso, fizeram uma fogueira na praia para nos receber.
3 Pọlu chịkota nkala isisi nọotubna be nụ rime bẹkwnu, otu okpu-ẹli bẹkwnu chịhiaru gbakwnusi Pọlu n'aka.
3 Enquanto Paulo juntava um monte de gravetos e os colocava no fogo, uma cobra venenosa que fugia do calor mordeu sua mão.
4 Ele nwe ẹli whnụrnu hne agwọ wam gbakwnusiri Pọlu n'aka, be kwu n'ẹhni be, “Nwerukna ka bụ nye noogbu badnụ, ọ bụ n'ezi nụ ọ whụyaru nụ rime ọgbo, nhne ọjo a noosno a.”
4 Quando os habitantes da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: “Sem dúvida ele é um assassino! Embora tenha escapado do mar, a justiça não lhe permitiu viver”.
5 Kọvu Pọlu kpabna agwọ wam nụ rime bẹkwnu. Ọ zá nhne mernu a.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra no fogo e não sofreu nenhum mal.
6 Be neese, neele anya nụ ọ jaaza, mọbu dna n'ẹli nwụma. Be se gbu ọkwnu, ọ zá nhne bụ́o ọma be whnụrnu, be gbanwo mkpọma be kaa, “Ọ bụ chi.”
6 O povo esperava que ele inchasse ou caísse morto de repente. No entanto, depois de esperarem muito tempo e verem que nada havia acontecido, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Hne zị́la ikere bụ agịda ẹli nye risi ẹli wam be kwu Pubiliọsi. O kwubnanyarnụ aị nkarị, ọbochi ẹto a zị n'ọro lele ele izne.
7 Perto da praia, havia uma propriedade pertencente a Públio, a principal autoridade da ilha. Por três dias, ele nos hospedou e nos tratou com bondade.
8 Nda Pubiliọsi dnanyị ẹli naarịa ẹhni igbugbu ogori nụ rụwho ọwuwu. Pọlu zne nụ rime ọro hne ọ zị, kpenu a okpukpe, tụkwasi a aka a lawụru, gwọ a.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava doente, com febre e disenteria. Paulo entrou, orou por ele e, impondo as mãos sobre sua cabeça, o curou.
9 Nga ka mernu, kpakara ele berere n'ẹli wam naarịa ẹhni igbugbu varụ, Pọlu gwọ kpakara be.
9 Então os demais enfermos da ilha vieram e foram curados.
10 Be nyee aị agịda nkesi, nga a bnarnụ ọgbo panịzo izne mini aị, be nyee aị agịda nhne zị aị mkpa.
10 Como resultado, fomos cobertos de presentes e honras e, chegada a hora de partirmos, o povo nos forneceu todos os suprimentos necessários à viagem.
11 Ke ẹnwa ẹto wheru, a kwọru ọgbo hi nụ Alẹkizandaria be kwu “Rụmu Ejima.” Ọgbo ka dazịri hna n'okirika.
11 Três meses depois do naufrágio, embarcamos em outro navio, que havia passado o inverno na ilha. Era um navio alexandrino, que tinha na parte da frente a figura dos deuses gêmeos.
12 A vadu ẹli Sịrakosi dazịri pịi ọbochi ẹto.
12 Aportamos em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Hite nụ pịi, a kwọru ọgbo zne ẹli Regium, ke chi a bọru, ruwhere bete neewhe hite nụ ẹli ẹli, n'ọbochi lawụru a vadu ẹli Puteọli.
13 Dali navegamos até Régio. Um dia depois, um vento sul começou a soprar, de modo que no dia seguinte prosseguimos até Potéoli.
14 A whnụrnu agwna rụmu nda, be rịasno aị dazịri otu ikwezu pịi. Ka bụ kpa a jiri vadu Rom.
14 Ali encontramos alguns irmãos que nos convidaram a passar uma semana com eles. Depois fomos para Roma.
15 Rụmu nda ele zị nụ Rom nụrnu nhne gbasịri aị, be va hne zị ikere lele Ahịa Apịusi nụ Ọro Ẹto Ele Izne, kwnusi aị. Nga Pọlu whnụrnu be, ọ tụnu Chiokike mmamma, mesi mkpọma rikne.
15 Os irmãos em Roma souberam que estávamos chegando e vieram ao nosso encontro no Fórum da Via Ápia. Outros se juntaram a nós nas Três Vendas. Ao vê-los, Paulo se animou e agradeceu a Deus.
16 Nga a vaduru Rom, be kweru Pọlu wuru ke a ichne ya nụ nye ọgwnu neese a.
16 Quando chegamos a Roma, Paulo recebeu permissão de ter sua própria moradia, sob a guarda de um soldado.
17 Kpa ọbochi ẹto wheru, Pọlu sukwukọta ele risi Ju ikwu. Nga be gbakọru, ọ kanụ be, “Rụmu nda m, ọ bụ n'ezi nụ ọ zá nhne ọjo me mernu megidne ele ke aị mọbu omen'ẹli a nahịaru n'aka ele nda aị, be mernu m nye ikelu nụ rime Jerusẹlem, gweru m nyewhete n'aka ele Rom.
17 Três dias depois de chegar, Paulo convocou os líderes judeus locais e lhes disse: “Irmãos, embora eu não tenha feito nada contra nosso povo nem contra os costumes de nossos antepassados, fui preso em Jerusalém e entregue ao governo romano.
18 Be sịkwaru m ajịji, be pioru ọ sịgbasi m kwnornu nụ be whnụrnu nụ ọ zá nhne ọjo me mernu ke kwesiri ẹnwu.
18 Os romanos me interrogaram e queriam me soltar, pois não encontraram motivo para me condenar à morte.
19 Nga ele Ju kwéle, be mernu m, m kaa nụ m jeezne nụ ruwhnu Siza, ọ bụ n'ezi nụ ọ zá nhne me noobno ele ke m.
19 Mas, quando os líderes judeus protestaram contra a decisão, considerei necessário apelar a César, embora não tivesse acusação alguma contra meu próprio povo.
20 Ọ bụ nhne me kwno pio ma me nụ anụ kwurita ọka, kwnornu be tụru m ijigba ka kwnornu nụ nhne wam kpakara ele Izirẹli neele anya a.”
20 Por isso pedi a vocês que viessem aqui hoje para que nos conhecêssemos, e também para que eu pudesse explicar que estou preso com estas correntes porque creio na esperança de Israel”.
21 Be sarụ Pọlu, “Ọ zá ọkwukwo izi ọbula a whnụrnu hite nụ Judiya gbasịri ị, ọ zá rụmu nda aị vuyarụ ọtnutnu mọbu ọka ọjo ọbula gbasịri ị.
21 Eles responderam: “Não recebemos nenhuma carta da Judeia, e ninguém que veio de lá nos informou alguma coisa contra você.
22 Kọvu a jọonu nhne i jookwu, kwnornu nụ kpakara ele badnụ nookwu ọka megidne otu wam i noosno.”
22 Contudo, queremos ouvir o que você pensa, pois o que sabemos a respeito desse movimento é que ele é contestado em toda parte”.
23 Be nụ Pọlu yi ịgba, agịda be varụ n'ọbochi wam hne Pọlu zị. Hite n'ọsisi dụ abalị o znirni be izi ọma ẹli-eze Chiokike. Ọ gbalị ma be jeekweru nhne gbasịri Jizọsi. Pọlu kanụ be kpakara nhne be gbarụ n'Iwu Mozizi nụ nhne ele ọwhnurninya gbarụ n'ọkwukwo nsọ.
23 Então marcaram uma data e, nesse dia, muita gente foi à casa de Paulo. Ele explicou e testemunhou sobre o reino de Deus e, desde cedo até a noite, procurou convencê-los acerca de Jesus com base na lei de Moisés e nos livros dos profetas.
24 Agwna be kweru ikwu-ọnu a, kọvu ele berere kwéle.
24 Alguns foram convencidos pelas coisas que ele disse, mas outros não creram.
25 Kpa be naala, okewa zịri n'esilawụru be, Pọlu kwuru otu nhne ka, “Enine Nsọ kwuru nkarị hite n'ọnu Azaya nye ọwhnurninya nyee ele nda anụ,
25 E, depois de discutirem entre si, foram embora com estas palavras finais de Paulo: “O Espírito Santo estava certo quando disse a nossos antepassados por meio do profeta Isaías:
26 ‘Zne kanụ ele ka,
26 ‘Vá e diga a este povo: Quando ouvirem o que digo, não entenderão. Quando virem o que faço, não compreenderão.
27 Kwnornu ovu ele ka zị rịnya,
27 Pois o coração deste povo está endurecido; ouvem com dificuldade e têm os olhos fechados, de modo que seus olhos não veem, e seus ouvidos não ouvem, e seu coração não entende, e não se voltam para mim, nem permitem que eu os cure’.
28 Pọlu kwukwo ọka a, kaa, “Anụ mahịa nụ ọznohia Chiokike bụ nhne be gweznenu ele bụ́o ele Ju. Be joobno nsnị.” [
28 Portanto, quero que saibam que esta salvação vinda de Deus também foi oferecida aos gentios, e eles a aceitarão”.
29 Kpa Pọlu kwukworu ọka, ele Ju la, nọodogbuta n'anya rikne n'esilawụru ẹhni be.]
29 Depois de ele ter dito essas palavras, os judeus partiram, em grande desacordo uns com os outros.
30 Awha lawụru Pọlu wuru n'ọro ke a, nọokwu ọgwo ọro, nanabnanya kpakara ele naavakwnusi a.
30 Durante os dois anos seguintes, Paulo morou em Roma, às próprias custas. A todos que o visitavam ele recebia,
31 Ọ kpọ okwo izi ọma ẹli-eze Chiokike, zni nhne gbasịri Nyenwe aị Jizọsi Karaịsi hite n'ọnu rikne, ọ zá nye noobnosni a.
31 proclamando corajosamente o reino de Deus e ensinando a respeito do Senhor Jesus Cristo sem restrição alguma.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.