Atos 27
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs VC
1 Nga be kpebiri nụ a jeezne Ịtali, be gweru Pọlu nụ agwna ele ikelu berere yisi n'aka otu nye nẹechi otu riwhu ele ọgwnu rẹwhna a bụ Jilịosi, nye ọgwnu ele otu Ọgositosi.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 A bna ọgbo hite n'Adiramitium ma a zne n'apna ẹli Esia, a kwọru ọgbo zne. Arịsitakosi nye Tẹsalonika n'ẹli Masidonia snornu aị.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ke chi bọru, a dụ Saịdoni. Hite n'ovu ọma, Jilịosi sịgbasi Pọlu o zne whnụ ele enyi a, be nyee nhne zị a mkpa.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 A hite nụ pịi zne, kọvu ruwhere neewhegidne aị, a kwọru ọgbo whe aznụ ẹli ọhia esilawụru Saịporosi.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 A kwọwhe osimini Silisia nụ Pamfilia, vadu Mira nụ rime Lisia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Nye nẹechi ele ọgwnu whnụrnu otu ọgbo hi nụ Alẹkizandaria ke neezne Ịtali, o yisi aị n'ọgbo wam.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 A kwọru wọhnernerne agịda ọbochi, hite nụ nhne osi rikne a vadu n'ẹli Sinidusi, ruwhere kwéle a zne nụ ruwhnu, a kwọru ọgbo whe aznụ ẹli Kiriti whe Salimone.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 A nọokwo ọgbo nụ ngeri ẹli. Hite nụ nhne osi rikne a dụ hne be kwu “Ọnu Mini Udno,” ke zá ikere nụ ẹli-ọhna Lasia.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Kpa a tuwhuru agịda ige, a whnụrnu nụ ọ kwọ ọgbo kịtna nụ lele nhne aghọm, kwnornu nụ Ọbochi Okpusni Mmehie gawhelem. Pọlu zni be ezni,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Ele nwe m, m whnụrnu m nụ izne mini aị ka hite kịtna jọoburu nhne aghọm, ivu nụ ọgbo joolulu, ma bụdnu ele badnụ.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Kọvu nye nẹechi ele ọgwnu gnernụ nsnị nhne nye nọokwo ọgbo nụ nye nwe ọgbo kwuru karụ nhne Pọlu kwuru.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Ẹli ngeri osimini wam bụ́o ọma ọ dazịri n'ige okirika, agịda ele kakwo kweru be kwọma ọgbo bna osimini ma be zne Fonikisi. Hna bụ ọnu mini n'ẹli Kiriti ke keteru ruwhnu nụ nkala lawụru nụ ọdidna ẹhnam.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Ruwhere matị hite nụ ẹli ẹli bete neewhe, ele rukna wam neeche nụ be jeeme kpa be kwuru, be dọlizo nkno ọgbo kwọru ọgbo neezne nụ ngeri Kiriti.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 O gbúle ọkwnu ruwhere siri rikne be kwu rugwu ọbosi ẹhnam bete ewhe hite n'ẹli ọhia esilawụru wam.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 O whekwasị ọgbo wam, a nwée rikne knekwali ọgbo wam, a sịgbasi a ma ruwhere vuru a neezne.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 A kwọru ọgba whe aznụ ẹli ọhia esilawụru matị be kwu Kauda. Ọ rarụ ẹhni o vubna ọgbo matị aị nụ rime ọgbo aị.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Nga be vuru ọgbo matị wam, be gweru eriri knegidne ọgbo aị gburugburu. Be nọotu ogwnu ọ zị be dnabna nụ rime rịzna rọto nụ ngeri Libiya, be gwedna bala ọgbo, sịgbasi ọgbo ma ruwhere vuru a neezne.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Okne abaka-mini bete ewhe, ke chi bọru be bete nootuwhu ivu zị n'ọgbo nụ rime mini.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 N'ọbochi ke sno a, be gweru aka be tụbna nhne be ji nọokwo ọgbo osimini.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Agịda ọbochi, a whnụ́na ẹhnam mọbu mbọ, ruwhere zị kọriri neewhesi rikne. A nwéma ntụkwasi ovu nụ o nwernu nye be jọoznohia.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Ele rukna wam dazị agịda ọbochi, ríle wiri, Pọlu gwuzoru nụ ruwhnu be, kaa, “Ele nwe m, anụ bnóne nsnị nhne me kwuru, a znékele ọkwohala ọgbo hite nụ Kiriti, a znékele owhu mwhu kpakara nhne ka.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Kịtna, anụ nwe ovu siri rikne, ọ zá nye ọbula n'esilawụru anụ jootuwhu bụdnu a, okwolem ọgbo joowhu.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Kwnornu nụ enine izi Chiokike nye nwe m, nụ nye me neekpenu gwuzoru nụ ngeri m abalị tna.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Ọ kaa, ‘Pọlu, ogwnu tụ́ ị, i joogwuzorịri nụ ruwhnu Siza, Chiokike hite n'oru a nyenem jị kpakara bụdnu ele jị nụ be zị n'ọgbo.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Ele nwe m, anụ nwe ovu siri rikne, kwnornu nụ m kwnatarnụ m Chiokike mkpọma nụ o jeeme kpa ọ kanụ m.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Kọvu a jaakpọtasi n'otu ẹli ọhia esilawụru n'osimini.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 N'ọbochi ke nri nụ ẹno n'abalị, abaka-mini noovughari aị nụ osimini Adiratiki. N'esilawụru abalị ele nọokwo ọgbo neeche nụ a zị ndụndu ngeri ẹli.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Be gwedna eriri whnụ nụ mini zị otu riwhu nụ nri lawụru rula ẹli ẹli, ige matị be tụ kwno a berere whnụ nụ ọ bụ nri tolu.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Be nọotu ogwnu n'ọgbo aị jọokpotasi nụ rugwu, be gwedna nkno ẹno hite n'aznụ ọgbo, neekpe okpukpe ma iwhne whụya.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Ele nọokwo ọgbo noopio ma be gbawhu n'ọgbo, be gwedna ọgbo matị nụ mini nọogho aghịgho lele be neezne bịta nkno nụ ruwhnu ọgbo.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Kọvu Pọlu kanụ nye nẹechi ele ọgwnu nụ ele ọgwnu, “Ọ bụru ele nọokwo ọgbo dázịla nụ rime ọgbo, be jọ́oznohia anụ.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ele ọgwnu wam gbubi eriri knegwu ọgbo matị wam, sịgbasi a, o wheru zne.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Kpa chi nọobo, Pọlu rịasno be ri wiri, “Anụ neese ka bụ nri ọbochi nụ ẹno, anụ ríle nhne ọbula kpakara ige ka.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Bikno, anụ ri wiri, ọ zị mkpa ma anụ zịri bụdnu, otu rukeri-ize anụ jáadnahala nụ risi anụ.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Kpa o kwukworu ka, Pọlu gweru brẹdi, tụnu Chiokike mmamma nụ ruwhnu kpakara be, nyawa a, bete neeri.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Be yisi ẹhni, nye ọbula n'esilawụru be ri wiri.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 A zị riwhu badnụ lawụru nụ nri ẹsau nụ isunu nụ rime ọgbo.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Kpa be rikworu wiri, be tụbna kpakara ịkpa zị n'ọgbo ma ọgbo zịri ewheke n'olu mini.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Nga chi bọru, ele nọokwo ọgbo máa ẹli ka, kọvu be whnụrnu otu ọnu mini rịzna rịzna, be kaa, ọ bụru o jeekwe omume be jọokwo ọgbo n'olu rịzna.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Be gbuhala nkno, sịgbasi ọ dnabna nụ rime osimini, be kneme eriri kne nhne be jeeji ọ kwọ ọgbo. Be gwelizọ bala nụ ruwhnu ọgbo, ma ruwhere whekwasị a nụ ruwhnu, be neezne nụ mkpomkpo ẹli.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Ọgbo dnakwasị olu rịzna, mii nụ rịzna, ruwhnu ọgbo takwnụsi nwée rikne whụya, aznụ a gbaja mpekele mpekele hite n'abaka-mini.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Ele ọgwnu pioru ma be gbu kpakara ele ikelu, ọ zị otu badnụ gwu mini gbawhu.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Kọvu nye nẹechi ele ọgwnu pioru ọ bịta Pọlu bụdnu, kwéle be mee kpam. Kọvu ọ kanụ kpakara ele rukna wam ele marnụ o gwu mini be dnabna mini, beru ọsno gwuru mini zne mkpomkpo ẹli.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ọ kanụ ele berere snornu be, knernụ aka n'isisi mọbu mpekele ọgbo, kpakara aị mernu kpa dụ olu ẹli.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.