Atos 27
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs NVT
1 Nga be kpebiri nụ a jeezne Ịtali, be gweru Pọlu nụ agwna ele ikelu berere yisi n'aka otu nye nẹechi otu riwhu ele ọgwnu rẹwhna a bụ Jilịosi, nye ọgwnu ele otu Ọgositosi.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 A bna ọgbo hite n'Adiramitium ma a zne n'apna ẹli Esia, a kwọru ọgbo zne. Arịsitakosi nye Tẹsalonika n'ẹli Masidonia snornu aị.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Ke chi bọru, a dụ Saịdoni. Hite n'ovu ọma, Jilịosi sịgbasi Pọlu o zne whnụ ele enyi a, be nyee nhne zị a mkpa.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 A hite nụ pịi zne, kọvu ruwhere neewhegidne aị, a kwọru ọgbo whe aznụ ẹli ọhia esilawụru Saịporosi.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 A kwọwhe osimini Silisia nụ Pamfilia, vadu Mira nụ rime Lisia.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Nye nẹechi ele ọgwnu whnụrnu otu ọgbo hi nụ Alẹkizandaria ke neezne Ịtali, o yisi aị n'ọgbo wam.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 A kwọru wọhnernerne agịda ọbochi, hite nụ nhne osi rikne a vadu n'ẹli Sinidusi, ruwhere kwéle a zne nụ ruwhnu, a kwọru ọgbo whe aznụ ẹli Kiriti whe Salimone.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 A nọokwo ọgbo nụ ngeri ẹli. Hite nụ nhne osi rikne a dụ hne be kwu “Ọnu Mini Udno,” ke zá ikere nụ ẹli-ọhna Lasia.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Kpa a tuwhuru agịda ige, a whnụrnu nụ ọ kwọ ọgbo kịtna nụ lele nhne aghọm, kwnornu nụ Ọbochi Okpusni Mmehie gawhelem. Pọlu zni be ezni,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “Ele nwe m, m whnụrnu m nụ izne mini aị ka hite kịtna jọoburu nhne aghọm, ivu nụ ọgbo joolulu, ma bụdnu ele badnụ.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Kọvu nye nẹechi ele ọgwnu gnernụ nsnị nhne nye nọokwo ọgbo nụ nye nwe ọgbo kwuru karụ nhne Pọlu kwuru.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Ẹli ngeri osimini wam bụ́o ọma ọ dazịri n'ige okirika, agịda ele kakwo kweru be kwọma ọgbo bna osimini ma be zne Fonikisi. Hna bụ ọnu mini n'ẹli Kiriti ke keteru ruwhnu nụ nkala lawụru nụ ọdidna ẹhnam.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Ruwhere matị hite nụ ẹli ẹli bete neewhe, ele rukna wam neeche nụ be jeeme kpa be kwuru, be dọlizo nkno ọgbo kwọru ọgbo neezne nụ ngeri Kiriti.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 O gbúle ọkwnu ruwhere siri rikne be kwu rugwu ọbosi ẹhnam bete ewhe hite n'ẹli ọhia esilawụru wam.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 O whekwasị ọgbo wam, a nwée rikne knekwali ọgbo wam, a sịgbasi a ma ruwhere vuru a neezne.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 A kwọru ọgba whe aznụ ẹli ọhia esilawụru matị be kwu Kauda. Ọ rarụ ẹhni o vubna ọgbo matị aị nụ rime ọgbo aị.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Nga be vuru ọgbo matị wam, be gweru eriri knegidne ọgbo aị gburugburu. Be nọotu ogwnu ọ zị be dnabna nụ rime rịzna rọto nụ ngeri Libiya, be gwedna bala ọgbo, sịgbasi ọgbo ma ruwhere vuru a neezne.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Okne abaka-mini bete ewhe, ke chi bọru be bete nootuwhu ivu zị n'ọgbo nụ rime mini.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 N'ọbochi ke sno a, be gweru aka be tụbna nhne be ji nọokwo ọgbo osimini.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Agịda ọbochi, a whnụ́na ẹhnam mọbu mbọ, ruwhere zị kọriri neewhesi rikne. A nwéma ntụkwasi ovu nụ o nwernu nye be jọoznohia.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Ele rukna wam dazị agịda ọbochi, ríle wiri, Pọlu gwuzoru nụ ruwhnu be, kaa, “Ele nwe m, anụ bnóne nsnị nhne me kwuru, a znékele ọkwohala ọgbo hite nụ Kiriti, a znékele owhu mwhu kpakara nhne ka.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Kịtna, anụ nwe ovu siri rikne, ọ zá nye ọbula n'esilawụru anụ jootuwhu bụdnu a, okwolem ọgbo joowhu.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Kwnornu nụ enine izi Chiokike nye nwe m, nụ nye me neekpenu gwuzoru nụ ngeri m abalị tna.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 Ọ kaa, ‘Pọlu, ogwnu tụ́ ị, i joogwuzorịri nụ ruwhnu Siza, Chiokike hite n'oru a nyenem jị kpakara bụdnu ele jị nụ be zị n'ọgbo.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Ele nwe m, anụ nwe ovu siri rikne, kwnornu nụ m kwnatarnụ m Chiokike mkpọma nụ o jeeme kpa ọ kanụ m.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Kọvu a jaakpọtasi n'otu ẹli ọhia esilawụru n'osimini.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 N'ọbochi ke nri nụ ẹno n'abalị, abaka-mini noovughari aị nụ osimini Adiratiki. N'esilawụru abalị ele nọokwo ọgbo neeche nụ a zị ndụndu ngeri ẹli.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Be gwedna eriri whnụ nụ mini zị otu riwhu nụ nri lawụru rula ẹli ẹli, ige matị be tụ kwno a berere whnụ nụ ọ bụ nri tolu.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Be nọotu ogwnu n'ọgbo aị jọokpotasi nụ rugwu, be gwedna nkno ẹno hite n'aznụ ọgbo, neekpe okpukpe ma iwhne whụya.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Ele nọokwo ọgbo noopio ma be gbawhu n'ọgbo, be gwedna ọgbo matị nụ mini nọogho aghịgho lele be neezne bịta nkno nụ ruwhnu ọgbo.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Kọvu Pọlu kanụ nye nẹechi ele ọgwnu nụ ele ọgwnu, “Ọ bụru ele nọokwo ọgbo dázịla nụ rime ọgbo, be jọ́oznohia anụ.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Ele ọgwnu wam gbubi eriri knegwu ọgbo matị wam, sịgbasi a, o wheru zne.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Kpa chi nọobo, Pọlu rịasno be ri wiri, “Anụ neese ka bụ nri ọbochi nụ ẹno, anụ ríle nhne ọbula kpakara ige ka.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Bikno, anụ ri wiri, ọ zị mkpa ma anụ zịri bụdnu, otu rukeri-ize anụ jáadnahala nụ risi anụ.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Kpa o kwukworu ka, Pọlu gweru brẹdi, tụnu Chiokike mmamma nụ ruwhnu kpakara be, nyawa a, bete neeri.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Be yisi ẹhni, nye ọbula n'esilawụru be ri wiri.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 A zị riwhu badnụ lawụru nụ nri ẹsau nụ isunu nụ rime ọgbo.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Kpa be rikworu wiri, be tụbna kpakara ịkpa zị n'ọgbo ma ọgbo zịri ewheke n'olu mini.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Nga chi bọru, ele nọokwo ọgbo máa ẹli ka, kọvu be whnụrnu otu ọnu mini rịzna rịzna, be kaa, ọ bụru o jeekwe omume be jọokwo ọgbo n'olu rịzna.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Be gbuhala nkno, sịgbasi ọ dnabna nụ rime osimini, be kneme eriri kne nhne be jeeji ọ kwọ ọgbo. Be gwelizọ bala nụ ruwhnu ọgbo, ma ruwhere whekwasị a nụ ruwhnu, be neezne nụ mkpomkpo ẹli.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Ọgbo dnakwasị olu rịzna, mii nụ rịzna, ruwhnu ọgbo takwnụsi nwée rikne whụya, aznụ a gbaja mpekele mpekele hite n'abaka-mini.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Ele ọgwnu pioru ma be gbu kpakara ele ikelu, ọ zị otu badnụ gwu mini gbawhu.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Kọvu nye nẹechi ele ọgwnu pioru ọ bịta Pọlu bụdnu, kwéle be mee kpam. Kọvu ọ kanụ kpakara ele rukna wam ele marnụ o gwu mini be dnabna mini, beru ọsno gwuru mini zne mkpomkpo ẹli.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Ọ kanụ ele berere snornu be, knernụ aka n'isisi mọbu mpekele ọgbo, kpakara aị mernu kpa dụ olu ẹli.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.