Atos 27
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs ARA
1 Nga be kpebiri nụ a jeezne Ịtali, be gweru Pọlu nụ agwna ele ikelu berere yisi n'aka otu nye nẹechi otu riwhu ele ọgwnu rẹwhna a bụ Jilịosi, nye ọgwnu ele otu Ọgositosi.
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 A bna ọgbo hite n'Adiramitium ma a zne n'apna ẹli Esia, a kwọru ọgbo zne. Arịsitakosi nye Tẹsalonika n'ẹli Masidonia snornu aị.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ke chi bọru, a dụ Saịdoni. Hite n'ovu ọma, Jilịosi sịgbasi Pọlu o zne whnụ ele enyi a, be nyee nhne zị a mkpa.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 A hite nụ pịi zne, kọvu ruwhere neewhegidne aị, a kwọru ọgbo whe aznụ ẹli ọhia esilawụru Saịporosi.
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 A kwọwhe osimini Silisia nụ Pamfilia, vadu Mira nụ rime Lisia.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Nye nẹechi ele ọgwnu whnụrnu otu ọgbo hi nụ Alẹkizandaria ke neezne Ịtali, o yisi aị n'ọgbo wam.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 A kwọru wọhnernerne agịda ọbochi, hite nụ nhne osi rikne a vadu n'ẹli Sinidusi, ruwhere kwéle a zne nụ ruwhnu, a kwọru ọgbo whe aznụ ẹli Kiriti whe Salimone.
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 A nọokwo ọgbo nụ ngeri ẹli. Hite nụ nhne osi rikne a dụ hne be kwu “Ọnu Mini Udno,” ke zá ikere nụ ẹli-ọhna Lasia.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Kpa a tuwhuru agịda ige, a whnụrnu nụ ọ kwọ ọgbo kịtna nụ lele nhne aghọm, kwnornu nụ Ọbochi Okpusni Mmehie gawhelem. Pọlu zni be ezni,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 “Ele nwe m, m whnụrnu m nụ izne mini aị ka hite kịtna jọoburu nhne aghọm, ivu nụ ọgbo joolulu, ma bụdnu ele badnụ.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Kọvu nye nẹechi ele ọgwnu gnernụ nsnị nhne nye nọokwo ọgbo nụ nye nwe ọgbo kwuru karụ nhne Pọlu kwuru.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Ẹli ngeri osimini wam bụ́o ọma ọ dazịri n'ige okirika, agịda ele kakwo kweru be kwọma ọgbo bna osimini ma be zne Fonikisi. Hna bụ ọnu mini n'ẹli Kiriti ke keteru ruwhnu nụ nkala lawụru nụ ọdidna ẹhnam.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Ruwhere matị hite nụ ẹli ẹli bete neewhe, ele rukna wam neeche nụ be jeeme kpa be kwuru, be dọlizo nkno ọgbo kwọru ọgbo neezne nụ ngeri Kiriti.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 O gbúle ọkwnu ruwhere siri rikne be kwu rugwu ọbosi ẹhnam bete ewhe hite n'ẹli ọhia esilawụru wam.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 O whekwasị ọgbo wam, a nwée rikne knekwali ọgbo wam, a sịgbasi a ma ruwhere vuru a neezne.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 A kwọru ọgba whe aznụ ẹli ọhia esilawụru matị be kwu Kauda. Ọ rarụ ẹhni o vubna ọgbo matị aị nụ rime ọgbo aị.
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 Nga be vuru ọgbo matị wam, be gweru eriri knegidne ọgbo aị gburugburu. Be nọotu ogwnu ọ zị be dnabna nụ rime rịzna rọto nụ ngeri Libiya, be gwedna bala ọgbo, sịgbasi ọgbo ma ruwhere vuru a neezne.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Okne abaka-mini bete ewhe, ke chi bọru be bete nootuwhu ivu zị n'ọgbo nụ rime mini.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 N'ọbochi ke sno a, be gweru aka be tụbna nhne be ji nọokwo ọgbo osimini.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Agịda ọbochi, a whnụ́na ẹhnam mọbu mbọ, ruwhere zị kọriri neewhesi rikne. A nwéma ntụkwasi ovu nụ o nwernu nye be jọoznohia.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Ele rukna wam dazị agịda ọbochi, ríle wiri, Pọlu gwuzoru nụ ruwhnu be, kaa, “Ele nwe m, anụ bnóne nsnị nhne me kwuru, a znékele ọkwohala ọgbo hite nụ Kiriti, a znékele owhu mwhu kpakara nhne ka.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Kịtna, anụ nwe ovu siri rikne, ọ zá nye ọbula n'esilawụru anụ jootuwhu bụdnu a, okwolem ọgbo joowhu.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 Kwnornu nụ enine izi Chiokike nye nwe m, nụ nye me neekpenu gwuzoru nụ ngeri m abalị tna.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Ọ kaa, ‘Pọlu, ogwnu tụ́ ị, i joogwuzorịri nụ ruwhnu Siza, Chiokike hite n'oru a nyenem jị kpakara bụdnu ele jị nụ be zị n'ọgbo.’
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Ele nwe m, anụ nwe ovu siri rikne, kwnornu nụ m kwnatarnụ m Chiokike mkpọma nụ o jeeme kpa ọ kanụ m.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Kọvu a jaakpọtasi n'otu ẹli ọhia esilawụru n'osimini.”
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 N'ọbochi ke nri nụ ẹno n'abalị, abaka-mini noovughari aị nụ osimini Adiratiki. N'esilawụru abalị ele nọokwo ọgbo neeche nụ a zị ndụndu ngeri ẹli.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Be gwedna eriri whnụ nụ mini zị otu riwhu nụ nri lawụru rula ẹli ẹli, ige matị be tụ kwno a berere whnụ nụ ọ bụ nri tolu.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Be nọotu ogwnu n'ọgbo aị jọokpotasi nụ rugwu, be gwedna nkno ẹno hite n'aznụ ọgbo, neekpe okpukpe ma iwhne whụya.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Ele nọokwo ọgbo noopio ma be gbawhu n'ọgbo, be gwedna ọgbo matị nụ mini nọogho aghịgho lele be neezne bịta nkno nụ ruwhnu ọgbo.
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Kọvu Pọlu kanụ nye nẹechi ele ọgwnu nụ ele ọgwnu, “Ọ bụru ele nọokwo ọgbo dázịla nụ rime ọgbo, be jọ́oznohia anụ.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Ele ọgwnu wam gbubi eriri knegwu ọgbo matị wam, sịgbasi a, o wheru zne.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Kpa chi nọobo, Pọlu rịasno be ri wiri, “Anụ neese ka bụ nri ọbochi nụ ẹno, anụ ríle nhne ọbula kpakara ige ka.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Bikno, anụ ri wiri, ọ zị mkpa ma anụ zịri bụdnu, otu rukeri-ize anụ jáadnahala nụ risi anụ.”
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Kpa o kwukworu ka, Pọlu gweru brẹdi, tụnu Chiokike mmamma nụ ruwhnu kpakara be, nyawa a, bete neeri.
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Be yisi ẹhni, nye ọbula n'esilawụru be ri wiri.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 A zị riwhu badnụ lawụru nụ nri ẹsau nụ isunu nụ rime ọgbo.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Kpa be rikworu wiri, be tụbna kpakara ịkpa zị n'ọgbo ma ọgbo zịri ewheke n'olu mini.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Nga chi bọru, ele nọokwo ọgbo máa ẹli ka, kọvu be whnụrnu otu ọnu mini rịzna rịzna, be kaa, ọ bụru o jeekwe omume be jọokwo ọgbo n'olu rịzna.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Be gbuhala nkno, sịgbasi ọ dnabna nụ rime osimini, be kneme eriri kne nhne be jeeji ọ kwọ ọgbo. Be gwelizọ bala nụ ruwhnu ọgbo, ma ruwhere whekwasị a nụ ruwhnu, be neezne nụ mkpomkpo ẹli.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ọgbo dnakwasị olu rịzna, mii nụ rịzna, ruwhnu ọgbo takwnụsi nwée rikne whụya, aznụ a gbaja mpekele mpekele hite n'abaka-mini.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Ele ọgwnu pioru ma be gbu kpakara ele ikelu, ọ zị otu badnụ gwu mini gbawhu.
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 Kọvu nye nẹechi ele ọgwnu pioru ọ bịta Pọlu bụdnu, kwéle be mee kpam. Kọvu ọ kanụ kpakara ele rukna wam ele marnụ o gwu mini be dnabna mini, beru ọsno gwuru mini zne mkpomkpo ẹli.
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ọ kanụ ele berere snornu be, knernụ aka n'isisi mọbu mpekele ọgbo, kpakara aị mernu kpa dụ olu ẹli.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.