Atos 27

Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nga be kpebiri nụ a jeezne Ịtali, be gweru Pọlu nụ agwna ele ikelu berere yisi n'aka otu nye nẹechi otu riwhu ele ọgwnu rẹwhna a bụ Jilịosi, nye ọgwnu ele otu Ọgositosi.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 A bna ọgbo hite n'Adiramitium ma a zne n'apna ẹli Esia, a kwọru ọgbo zne. Arịsitakosi nye Tẹsalonika n'ẹli Masidonia snornu aị.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ke chi bọru, a dụ Saịdoni. Hite n'ovu ọma, Jilịosi sịgbasi Pọlu o zne whnụ ele enyi a, be nyee nhne zị a mkpa.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 A hite nụ pịi zne, kọvu ruwhere neewhegidne aị, a kwọru ọgbo whe aznụ ẹli ọhia esilawụru Saịporosi.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 A kwọwhe osimini Silisia nụ Pamfilia, vadu Mira nụ rime Lisia.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Nye nẹechi ele ọgwnu whnụrnu otu ọgbo hi nụ Alẹkizandaria ke neezne Ịtali, o yisi aị n'ọgbo wam.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 A kwọru wọhnernerne agịda ọbochi, hite nụ nhne osi rikne a vadu n'ẹli Sinidusi, ruwhere kwéle a zne nụ ruwhnu, a kwọru ọgbo whe aznụ ẹli Kiriti whe Salimone.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 A nọokwo ọgbo nụ ngeri ẹli. Hite nụ nhne osi rikne a dụ hne be kwu “Ọnu Mini Udno,” ke zá ikere nụ ẹli-ọhna Lasia.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Kpa a tuwhuru agịda ige, a whnụrnu nụ ọ kwọ ọgbo kịtna nụ lele nhne aghọm, kwnornu nụ Ọbochi Okpusni Mmehie gawhelem. Pọlu zni be ezni,
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 “Ele nwe m, m whnụrnu m nụ izne mini aị ka hite kịtna jọoburu nhne aghọm, ivu nụ ọgbo joolulu, ma bụdnu ele badnụ.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Kọvu nye nẹechi ele ọgwnu gnernụ nsnị nhne nye nọokwo ọgbo nụ nye nwe ọgbo kwuru karụ nhne Pọlu kwuru.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Ẹli ngeri osimini wam bụ́o ọma ọ dazịri n'ige okirika, agịda ele kakwo kweru be kwọma ọgbo bna osimini ma be zne Fonikisi. Hna bụ ọnu mini n'ẹli Kiriti ke keteru ruwhnu nụ nkala lawụru nụ ọdidna ẹhnam.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Ruwhere matị hite nụ ẹli ẹli bete neewhe, ele rukna wam neeche nụ be jeeme kpa be kwuru, be dọlizo nkno ọgbo kwọru ọgbo neezne nụ ngeri Kiriti.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 O gbúle ọkwnu ruwhere siri rikne be kwu rugwu ọbosi ẹhnam bete ewhe hite n'ẹli ọhia esilawụru wam.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 O whekwasị ọgbo wam, a nwée rikne knekwali ọgbo wam, a sịgbasi a ma ruwhere vuru a neezne.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 A kwọru ọgba whe aznụ ẹli ọhia esilawụru matị be kwu Kauda. Ọ rarụ ẹhni o vubna ọgbo matị aị nụ rime ọgbo aị.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Nga be vuru ọgbo matị wam, be gweru eriri knegidne ọgbo aị gburugburu. Be nọotu ogwnu ọ zị be dnabna nụ rime rịzna rọto nụ ngeri Libiya, be gwedna bala ọgbo, sịgbasi ọgbo ma ruwhere vuru a neezne.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Okne abaka-mini bete ewhe, ke chi bọru be bete nootuwhu ivu zị n'ọgbo nụ rime mini.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 N'ọbochi ke sno a, be gweru aka be tụbna nhne be ji nọokwo ọgbo osimini.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Agịda ọbochi, a whnụ́na ẹhnam mọbu mbọ, ruwhere zị kọriri neewhesi rikne. A nwéma ntụkwasi ovu nụ o nwernu nye be jọoznohia.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Ele rukna wam dazị agịda ọbochi, ríle wiri, Pọlu gwuzoru nụ ruwhnu be, kaa, “Ele nwe m, anụ bnóne nsnị nhne me kwuru, a znékele ọkwohala ọgbo hite nụ Kiriti, a znékele owhu mwhu kpakara nhne ka.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Kịtna, anụ nwe ovu siri rikne, ọ zá nye ọbula n'esilawụru anụ jootuwhu bụdnu a, okwolem ọgbo joowhu.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Kwnornu nụ enine izi Chiokike nye nwe m, nụ nye me neekpenu gwuzoru nụ ngeri m abalị tna.
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 Ọ kaa, ‘Pọlu, ogwnu tụ́ ị, i joogwuzorịri nụ ruwhnu Siza, Chiokike hite n'oru a nyenem jị kpakara bụdnu ele jị nụ be zị n'ọgbo.’
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Ele nwe m, anụ nwe ovu siri rikne, kwnornu nụ m kwnatarnụ m Chiokike mkpọma nụ o jeeme kpa ọ kanụ m.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Kọvu a jaakpọtasi n'otu ẹli ọhia esilawụru n'osimini.”
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 N'ọbochi ke nri nụ ẹno n'abalị, abaka-mini noovughari aị nụ osimini Adiratiki. N'esilawụru abalị ele nọokwo ọgbo neeche nụ a zị ndụndu ngeri ẹli.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Be gwedna eriri whnụ nụ mini zị otu riwhu nụ nri lawụru rula ẹli ẹli, ige matị be tụ kwno a berere whnụ nụ ọ bụ nri tolu.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Be nọotu ogwnu n'ọgbo aị jọokpotasi nụ rugwu, be gwedna nkno ẹno hite n'aznụ ọgbo, neekpe okpukpe ma iwhne whụya.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Ele nọokwo ọgbo noopio ma be gbawhu n'ọgbo, be gwedna ọgbo matị nụ mini nọogho aghịgho lele be neezne bịta nkno nụ ruwhnu ọgbo.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Kọvu Pọlu kanụ nye nẹechi ele ọgwnu nụ ele ọgwnu, “Ọ bụru ele nọokwo ọgbo dázịla nụ rime ọgbo, be jọ́oznohia anụ.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ele ọgwnu wam gbubi eriri knegwu ọgbo matị wam, sịgbasi a, o wheru zne.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Kpa chi nọobo, Pọlu rịasno be ri wiri, “Anụ neese ka bụ nri ọbochi nụ ẹno, anụ ríle nhne ọbula kpakara ige ka.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Bikno, anụ ri wiri, ọ zị mkpa ma anụ zịri bụdnu, otu rukeri-ize anụ jáadnahala nụ risi anụ.”
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Kpa o kwukworu ka, Pọlu gweru brẹdi, tụnu Chiokike mmamma nụ ruwhnu kpakara be, nyawa a, bete neeri.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Be yisi ẹhni, nye ọbula n'esilawụru be ri wiri.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 A zị riwhu badnụ lawụru nụ nri ẹsau nụ isunu nụ rime ọgbo.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Kpa be rikworu wiri, be tụbna kpakara ịkpa zị n'ọgbo ma ọgbo zịri ewheke n'olu mini.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Nga chi bọru, ele nọokwo ọgbo máa ẹli ka, kọvu be whnụrnu otu ọnu mini rịzna rịzna, be kaa, ọ bụru o jeekwe omume be jọokwo ọgbo n'olu rịzna.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Be gbuhala nkno, sịgbasi ọ dnabna nụ rime osimini, be kneme eriri kne nhne be jeeji ọ kwọ ọgbo. Be gwelizọ bala nụ ruwhnu ọgbo, ma ruwhere whekwasị a nụ ruwhnu, be neezne nụ mkpomkpo ẹli.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Ọgbo dnakwasị olu rịzna, mii nụ rịzna, ruwhnu ọgbo takwnụsi nwée rikne whụya, aznụ a gbaja mpekele mpekele hite n'abaka-mini.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Ele ọgwnu pioru ma be gbu kpakara ele ikelu, ọ zị otu badnụ gwu mini gbawhu.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Kọvu nye nẹechi ele ọgwnu pioru ọ bịta Pọlu bụdnu, kwéle be mee kpam. Kọvu ọ kanụ kpakara ele rukna wam ele marnụ o gwu mini be dnabna mini, beru ọsno gwuru mini zne mkpomkpo ẹli.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Ọ kanụ ele berere snornu be, knernụ aka n'isisi mọbu mpekele ọgbo, kpakara aị mernu kpa dụ olu ẹli.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.