Atos 27
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs NVI
1 Nga be kpebiri nụ a jeezne Ịtali, be gweru Pọlu nụ agwna ele ikelu berere yisi n'aka otu nye nẹechi otu riwhu ele ọgwnu rẹwhna a bụ Jilịosi, nye ọgwnu ele otu Ọgositosi.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 A bna ọgbo hite n'Adiramitium ma a zne n'apna ẹli Esia, a kwọru ọgbo zne. Arịsitakosi nye Tẹsalonika n'ẹli Masidonia snornu aị.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Ke chi bọru, a dụ Saịdoni. Hite n'ovu ọma, Jilịosi sịgbasi Pọlu o zne whnụ ele enyi a, be nyee nhne zị a mkpa.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 A hite nụ pịi zne, kọvu ruwhere neewhegidne aị, a kwọru ọgbo whe aznụ ẹli ọhia esilawụru Saịporosi.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 A kwọwhe osimini Silisia nụ Pamfilia, vadu Mira nụ rime Lisia.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Nye nẹechi ele ọgwnu whnụrnu otu ọgbo hi nụ Alẹkizandaria ke neezne Ịtali, o yisi aị n'ọgbo wam.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 A kwọru wọhnernerne agịda ọbochi, hite nụ nhne osi rikne a vadu n'ẹli Sinidusi, ruwhere kwéle a zne nụ ruwhnu, a kwọru ọgbo whe aznụ ẹli Kiriti whe Salimone.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 A nọokwo ọgbo nụ ngeri ẹli. Hite nụ nhne osi rikne a dụ hne be kwu “Ọnu Mini Udno,” ke zá ikere nụ ẹli-ọhna Lasia.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Kpa a tuwhuru agịda ige, a whnụrnu nụ ọ kwọ ọgbo kịtna nụ lele nhne aghọm, kwnornu nụ Ọbochi Okpusni Mmehie gawhelem. Pọlu zni be ezni,
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 “Ele nwe m, m whnụrnu m nụ izne mini aị ka hite kịtna jọoburu nhne aghọm, ivu nụ ọgbo joolulu, ma bụdnu ele badnụ.”
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Kọvu nye nẹechi ele ọgwnu gnernụ nsnị nhne nye nọokwo ọgbo nụ nye nwe ọgbo kwuru karụ nhne Pọlu kwuru.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Ẹli ngeri osimini wam bụ́o ọma ọ dazịri n'ige okirika, agịda ele kakwo kweru be kwọma ọgbo bna osimini ma be zne Fonikisi. Hna bụ ọnu mini n'ẹli Kiriti ke keteru ruwhnu nụ nkala lawụru nụ ọdidna ẹhnam.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Ruwhere matị hite nụ ẹli ẹli bete neewhe, ele rukna wam neeche nụ be jeeme kpa be kwuru, be dọlizo nkno ọgbo kwọru ọgbo neezne nụ ngeri Kiriti.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 O gbúle ọkwnu ruwhere siri rikne be kwu rugwu ọbosi ẹhnam bete ewhe hite n'ẹli ọhia esilawụru wam.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 O whekwasị ọgbo wam, a nwée rikne knekwali ọgbo wam, a sịgbasi a ma ruwhere vuru a neezne.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 A kwọru ọgba whe aznụ ẹli ọhia esilawụru matị be kwu Kauda. Ọ rarụ ẹhni o vubna ọgbo matị aị nụ rime ọgbo aị.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Nga be vuru ọgbo matị wam, be gweru eriri knegidne ọgbo aị gburugburu. Be nọotu ogwnu ọ zị be dnabna nụ rime rịzna rọto nụ ngeri Libiya, be gwedna bala ọgbo, sịgbasi ọgbo ma ruwhere vuru a neezne.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Okne abaka-mini bete ewhe, ke chi bọru be bete nootuwhu ivu zị n'ọgbo nụ rime mini.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 N'ọbochi ke sno a, be gweru aka be tụbna nhne be ji nọokwo ọgbo osimini.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Agịda ọbochi, a whnụ́na ẹhnam mọbu mbọ, ruwhere zị kọriri neewhesi rikne. A nwéma ntụkwasi ovu nụ o nwernu nye be jọoznohia.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Ele rukna wam dazị agịda ọbochi, ríle wiri, Pọlu gwuzoru nụ ruwhnu be, kaa, “Ele nwe m, anụ bnóne nsnị nhne me kwuru, a znékele ọkwohala ọgbo hite nụ Kiriti, a znékele owhu mwhu kpakara nhne ka.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Kịtna, anụ nwe ovu siri rikne, ọ zá nye ọbula n'esilawụru anụ jootuwhu bụdnu a, okwolem ọgbo joowhu.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Kwnornu nụ enine izi Chiokike nye nwe m, nụ nye me neekpenu gwuzoru nụ ngeri m abalị tna.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 Ọ kaa, ‘Pọlu, ogwnu tụ́ ị, i joogwuzorịri nụ ruwhnu Siza, Chiokike hite n'oru a nyenem jị kpakara bụdnu ele jị nụ be zị n'ọgbo.’
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Ele nwe m, anụ nwe ovu siri rikne, kwnornu nụ m kwnatarnụ m Chiokike mkpọma nụ o jeeme kpa ọ kanụ m.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Kọvu a jaakpọtasi n'otu ẹli ọhia esilawụru n'osimini.”
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 N'ọbochi ke nri nụ ẹno n'abalị, abaka-mini noovughari aị nụ osimini Adiratiki. N'esilawụru abalị ele nọokwo ọgbo neeche nụ a zị ndụndu ngeri ẹli.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Be gwedna eriri whnụ nụ mini zị otu riwhu nụ nri lawụru rula ẹli ẹli, ige matị be tụ kwno a berere whnụ nụ ọ bụ nri tolu.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Be nọotu ogwnu n'ọgbo aị jọokpotasi nụ rugwu, be gwedna nkno ẹno hite n'aznụ ọgbo, neekpe okpukpe ma iwhne whụya.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Ele nọokwo ọgbo noopio ma be gbawhu n'ọgbo, be gwedna ọgbo matị nụ mini nọogho aghịgho lele be neezne bịta nkno nụ ruwhnu ọgbo.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Kọvu Pọlu kanụ nye nẹechi ele ọgwnu nụ ele ọgwnu, “Ọ bụru ele nọokwo ọgbo dázịla nụ rime ọgbo, be jọ́oznohia anụ.”
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Ele ọgwnu wam gbubi eriri knegwu ọgbo matị wam, sịgbasi a, o wheru zne.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Kpa chi nọobo, Pọlu rịasno be ri wiri, “Anụ neese ka bụ nri ọbochi nụ ẹno, anụ ríle nhne ọbula kpakara ige ka.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Bikno, anụ ri wiri, ọ zị mkpa ma anụ zịri bụdnu, otu rukeri-ize anụ jáadnahala nụ risi anụ.”
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Kpa o kwukworu ka, Pọlu gweru brẹdi, tụnu Chiokike mmamma nụ ruwhnu kpakara be, nyawa a, bete neeri.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Be yisi ẹhni, nye ọbula n'esilawụru be ri wiri.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 A zị riwhu badnụ lawụru nụ nri ẹsau nụ isunu nụ rime ọgbo.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Kpa be rikworu wiri, be tụbna kpakara ịkpa zị n'ọgbo ma ọgbo zịri ewheke n'olu mini.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Nga chi bọru, ele nọokwo ọgbo máa ẹli ka, kọvu be whnụrnu otu ọnu mini rịzna rịzna, be kaa, ọ bụru o jeekwe omume be jọokwo ọgbo n'olu rịzna.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Be gbuhala nkno, sịgbasi ọ dnabna nụ rime osimini, be kneme eriri kne nhne be jeeji ọ kwọ ọgbo. Be gwelizọ bala nụ ruwhnu ọgbo, ma ruwhere whekwasị a nụ ruwhnu, be neezne nụ mkpomkpo ẹli.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ọgbo dnakwasị olu rịzna, mii nụ rịzna, ruwhnu ọgbo takwnụsi nwée rikne whụya, aznụ a gbaja mpekele mpekele hite n'abaka-mini.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Ele ọgwnu pioru ma be gbu kpakara ele ikelu, ọ zị otu badnụ gwu mini gbawhu.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Kọvu nye nẹechi ele ọgwnu pioru ọ bịta Pọlu bụdnu, kwéle be mee kpam. Kọvu ọ kanụ kpakara ele rukna wam ele marnụ o gwu mini be dnabna mini, beru ọsno gwuru mini zne mkpomkpo ẹli.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Ọ kanụ ele berere snornu be, knernụ aka n'isisi mọbu mpekele ọgbo, kpakara aị mernu kpa dụ olu ẹli.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.