Atos 22
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs NTLH
1 Ọ kaa, “Ele rukna, rụmu nda, nụ ele nda, bikno, anụ bno nsnị kpa me nọogoru ọnu m nụ ruwhnu anụ.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Nga be nụrnu kpa o nookwu ọka n'ọnu ele Hiburu, be dazịri bii k'agịda, Pọlu zne nụ ruwhnu kaa,
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “M bụ m nye Ju, be mụrnu m nụ Tasọsi n'ẹli Silisia, kọvu m soru m hna nụ rime Jerusẹlem, lele nnwọ ọkwukwo ke Gamaliẹli znụkwaru nkarị n'iwu ele nda aị, m ji m mkpọma orne bẹkwnu rnụnu Chiokike ẹrnu lele kpa anụ zị tna.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 M kpaknarnụ m ele sno apna ka ẹhni dụ n'ẹnwu. M nwudnernu m ele rukna nụ ele rinya tụbna be n'ọro ikelu.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Nye risi arịohna nụ kpakara ele eze-ikpe magwụ nụ m nookwu ezi ọka. M naahịaru m n'aka be ọkwukwo izi be gbaznennu rụmu nda ele Ju zị nụ Damasịkosi, m neezne pịi ma m nwudne m ele badnụ, tụ be ijigba, pnụrnu be va Jerusẹlem ma be ta be awhnụwhnu.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Kpa me neezne, ọ gwnarnụ matị m dụ Damasịkosi, n'iwhnehnie, nụ ibiri, okne iwhne hiri n'oligwe mụkwasi m.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 M dna n'ẹli, otu akpịri kannụ m, ‘Sọlu, Sọlu, kịni mernu ị naakpakna m ẹhni?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “M sịkwa, ‘Ị bụ nyele, Nyenwe aị?’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Ele rukna me nụ be sno whnụrnu iwhne wam, kọvu be nụ́ge akpịri nye nookwunu m ọka.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 M sịkwa, ‘Ndaa nhne me jeeme, Nyenwe aị?’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Isni kpuru m kwnornu okne iwhne wam, ele me nụ be sno tọru m n'aka, duru m zne Damasịkosi.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Otu nye rẹwhna a bụ Ananayasị, nye nọotu ogwnu Chiokike lele kpa iwu aị kwuru, nye kpakara ele Ju wu nụ Damasịkosi nọoso anya,
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 ọ vakwnusi m, gwuzoru n'ẹhni m, kaa, ‘Nnwọ nda Sọlu, whnụrnu ọsno,’ ngangam, m whnụrnu m ọsno, le a anya.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 “Ọ kaa, ‘Chiokike ke ele nda aị, họhiaru ị ma ị mahịa echiche a, ma ị whnụ Nye Izi a ke mee mma, ma ị nụrnu kpa o nookwunu ị ọka n'akpịri ke a.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Ị jọobu nye akebne a, ma ị kanụ ele badnụ nhne i whnụrnu nụ nhne ị nụrnu.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Kịtna, i dázịma, lizọ, ma be wụ ị mini, ma be snụsnama mmehie i hite n'ọkpokwu rẹwhna a.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “M lahna nụ rime Jerusẹlem, kpa me neekpe okpukpe n'Ọro Nsọ, m whnụrnu m ọwhnurninya.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 M whnụrnu m Nyenwe aị, ọ kaa, ‘Lizọ, wara wara, whọga nụ rime Jerusẹlem, kwnornu be jéekwe akebne i gbasịri m.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 “M kaa, ‘Nyenwe aị, be magwụ nụ m znernu m n'otu ọro ọgbako ele Ju dụ n'ọro ọgbako, nwudne ele kweru nụ rẹwhna ị, lị be nhne yisi be n'ikelu.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Nga be gburu Sitivini nye akebne i, m gwuzo m yisi aka n'ẹnwu a, m legidnernu m iwo ele gburu a.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 “Ọ kaa, ‘Whọga, kwnornu m jeezizne i hne zị ikere, nụ ẹli ele bụ́o ele Ju.’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Ele badnụ wam bnonu a nsnị tem Pọlu kwu ka, be bete neesi okokoba n'okne nkọli, kaa, “Gweme nwerukna ka n'ọwa, o kwésile ọ zị bụdnu.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Be neesi okokoba, neewhe iwo be n'olu risi be, nọobolizo ruznurnuznu.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Nye risi ọgwnu wam nyee ele ọgwnu a iwu be kwubna Pọlu rime hne ele ọgwnu wu, be pnịa a nhne ma be mahịa nhne ele Ju kwno neesi okokoba megidne a.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Kpa be knernụ a eriri ma be pnịa nhne, Pọlu kanụ nye wam nẹechi otu riwhu ele ọgwnu gwuzo pịi, “O kwesiri n'iwu ọ pnịa nye Rom nhne, nye be kpége ikpe nhne ọjo o mernu?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Nga nye ọgwnu wam nụrnu a, ọ znekwnusi nye risi ọgwnu kanụ a, “Anya dụ ẹli nhne i neeme, nwerukna ka bụ nye Rom.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Nye risi ọgwnu wam znekwnusi Pọlu sịkwa a, “Kanụ m, ị bụ nye Rom?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Nye risi ọgwnu wam kaa, “M kwụru m agịda ịwai sị me ghọru nye Rom.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Ngangam, ele rukna wam noopio ọ sịkwa Pọlu ajịji sịgbasi a, ogwnu tụru nye risi ọgwnu nga ọ nụrnu nụ Pọlu bụ nye Rom, nụ ọ tụru a ijigba.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Nye risi ọgwnu pioru ọ mahịa nhne bụ ezi ọka ele Ju kwno noobno Pọlu nhne, ke chi bọru, ọ tọma Pọlu ijigba, kanụ ele risi arịohna nụ kpakara ele eze-ikpe be gbakọ. O kwupiya Pọlu, gwuzote a nụ ruwhnu be.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.