Atos 16

Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Pọlu zne Dẹbi nụ Lisitira. Otu nye sno apna Jizọsi zị pịi, nye rẹwhna a bụ Timoti, nne a bụ nyerinya Ju ke kweru ekwe, kọvu nda a bụ nye Giriki.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Kpakara rụmu nda ele zị nụ Lisitira nụ Aịkoniom nookwu Timoti ọka ọma.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pọlu pioru o kwuru Timoti zne, ọ kpa a nka. O mernu ka kwnornu nụ kpakara ele Ju wu n'ẹli ka maam nụ nda a bụ́o nye Ju.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Kpa be neezne hite n'otu ẹli-ọhna dụ n'ẹli-ọhna berere, be nyee ele kweru ekwe iwu ke ele izi nụ ele okno badnụ zị nụ Jerusẹlem nyernu, kanụ be be bịta kpakara iwu ka.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Kpakara ọgbako Chiokike gwuzosi rikne n'ọkwnata ovu, naabahnasị n'ọbochi n'ọbochi.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Be gawhe n'esilawụru ẹli Firigia nụ Galasia, kwnornu nụ Enine Nsọ kwéle be kpọ okwo izi ọma nụ ẹli Esia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Nga be dụru n'ike ẹli Misia, be pio o zne ẹli Bitinia, kọvu Enine Jizọsi kwéle be.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Kam kpayarụ be jiri zne Misia nụ Torasi.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Pọlu whnụ ọwhnurninya n'abalị hne ọ whnụrnu otu nwerukna Masidonia, gwuzo nụ ruwhnu a naarịasno a, “Bikno, va Masidonia yisinu aị aka.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Kpa Pọlu whnụrnu ọwhnurninya ka, ngangam a jiknernu o zne Masidonia, kwnornu nụ a kweru nụ Chiokike sukwuru aị kpọ okwo izi ọma pịi.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 A kwọru ọgbo hite nụ Torasi otu ngam zne Samotirasi, n'ekile a zne Niapolisi.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 A hite nụ pịi zne Filipaị, ẹli ele Rom nẹechi ke bụ risi ọchichi ẹli Masidonia. A dazịri ọbochi ele nụ ele n'ẹli wam.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 N'Ọbochi Ozukwa Inwe a whọga n'ẹli-ọhna zne ngeri osimini, hne a leru anya nụ a jọowhnu hne be kpe okpukpe. A dazịri ẹli bete o kwunu ele rinya ele gbakọru pịi ọka.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Otu nye bnoteru nsnị bụ Lidiya nye hi nụ Taịtira, nye neere iwo odno odno. O bụ nwerinya neekpenu Chiokike, Nyenwe aị kpume mkpọma a, o bno nsnị nhne Pọlu nookwu.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Nga be wụru a mini ya nụ kpakara ele ọro a, o sukwu aị, kaa, “Ọ bụru nụ anụ kweru nụ m bụ m nye kweru nụ Nyenwe aị, anụ va dazịri n'ọro m.” O kwnagidne aị.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Otu ọbochi kpa a neezne hne okpukpe, otu ọhi rinya nye rẹnwu ọjo nwụgwu zuru aị, nye nookwu nhne jeeme n'ige zị nụ ruwhnu. Ọ naakpanụ ele nwe a agịda ịwai hite n'ọwhnurninya.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Nnwọ rinya ka snornu aị nụ Pọlu neesi okokoba, kaa, “Ele rukna ka bụ ele izi Chiokike ke Kakwo Nhne Dum Olu. Be neegesi anụ apna anụ jeenwe ọznohia.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Ka bụ nhne o neeme agịda ọbochi, tem ovu we Pọlu ẹhni, ọ tụhnasna kanụ rẹnwu ọjo wam, “M ji m rẹwhna Jizọsi Karaịsi nyee i iwu, hi nụ rime a whụya.” Rẹnwu ọjo wam hi nụ rime a whụya ngangam.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Nga ele nwe a whnụrnu nụ apna be neeji naakpa ịwai mesnirni, be pnụrnu Pọlu nụ Saịlasi zne n'esilawụru ahịa n'aka ele nẹechi ẹli-ọhna.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Be gwuzote be nụ ruwhnu ele risi, kaa, “Ele rukna ka bụ ele Ju, be neegweya mkpakpọ nụ rime ẹli-ọhna aị.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Be neezni omen'ẹli ke megidnernu iwu aị ele Rom, ke a nwée rikne bịtali mọbu mee nhne be neezni.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Agịda badnụ wam yisi aka megidne be, ele risi dọwa iwo Pọlu nụ Saịlasi, nyee iwu be pnịa be nhne.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Nga be pnịakworu be nhne k'agịda, be tụbna be nụ rime ọro ikelu, kanụ nye risi ọro ikelu o legidne be anya nkarị.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Nga nye risi ọro ikelu nụrnu iwu ka, ọ tụbna be nụ rime rime ọro ikelu, tụsi ọchi be nụ rime igwe isisi.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 N'esilawụru abalị Pọlu nụ Saịlasi bete neekpe okpukpe, nọogwnunu Chiokike eri ọznarni, ele ikelu berere noobnonu be nsnị.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Ngangam, ẹli tnernu enye, ke mernu ntụ-ẹli ọro ikelu mernu imerne. Ngangam, kpakara ọnuhna gbamarnụ, ijigba dnahnala n'ẹhni kpakara ele ikelu.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Nye risi ọro ikelu wam tnenyarnụ n'anyarna, nga ọ whnụrnu kpakara ọro ikelu gbamarnụ, o che nụ kpakara ele ikelu gbawhulem, ọ mnịornu ama-ọgwnu a ma o gbu ẹhni a.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Kọvu Pọlu siwama okokoba, kaa, “I mékasị ẹhni ị nhne, kpakara aị zị hna.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Nye nye risi ọro ikelu wam kaa be nyee a tọnji, ọ gbabna rime ọro ikelu, ọ marnụ rụruru dna n'ẹli n'ọchi Pọlu nụ Saịlasi.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 O kwuhịa be, sịkwa be, “Ele nwe m, kịni bụ nhne me jeeme ma be znọhia m?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Be kaa, “Kweru nụ Nyenwe aị Jizọsi, be jọoznohia jị nụ ele ọro ị.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Be kwunu a izi ọma Nyenwe aị, ya nụ kpakara ele zị n'ọro a.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 N'ige abalị wam, nye risi ọro ikelu wam kwuru be, snụ ẹnya be, otu ngam be wụ ya nụ ele ọro a mini.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Nye risi ọro ikelu wam kwuru Pọlu nụ Saịlasi la n'ọro a, nyee be wiri, mkpọma sọru a n'ọnu, ya nụ ele ọro a, kwnornu nụ be kweruru nụ Chiokike.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 N'ọsisi, ele risi ẹli-ọhna zizne ele badnụ be sịgbasi ele rukna wam la.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Nye risi ọro ikelu wam kanụ Pọlu, “Ele risi nyernu iwu jị nụ Saịlasi la. Anụ la n'udno.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Kọvu Pọlu kanụ ele wam be duyaru, “Be mágele aị ikpe nhne ọjo ọbula, be pnịa aị nhne n'ahịa, hne a bụ ele Rom. Be tụbna aị n'ọro ikelu. Kịtna, be nẹesigbasi aị nụ mgwụgwa? Ọ́za! Ele ọchichi ele risi ẹli-ọhna jaava hna, gbahịa aị n'ọro ikelu.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Ele wam znernu kanụ ele risi ẹli-ọhna nhne Pọlu kwuru. Nga be nụrnu nụ be bụ ele Rom, ogwnu tụru be.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Be zne rịasno be, gbahịa be n'ọro ikelu, kanụ be whọga nụ rime ẹli be.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Pọlu nụ Saịlasi whọga n'ọro ikelu, zne n'ọro Lidiya. Be nụ rụmu nda whnụ, be kwunu be ikwu-ọnu ọsnuta mkpọma, gharụ be, la.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.